ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

lectores públicos

Filed under: POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 18 de Decembro de 2014 @ 6:25 p.m.

Avánzolles que non teño ningunha esperanza de que estas palabras cheguen a ollos con suficiente poder como facer algo positivo ao respecto. Son tantas veces xa as que levo escrito sobre a lectura, e son tantas as que aínda escribirei! Poucas habilidades aprende o ser humano tan importantes como a capacidade de extraer información de soportes creados para transportala. Ou ningunha. Óllese que na definición de lectura empregada non me refiro só a soportes textuais, á lectura de palabras. Hoxe, a lectura é moito máis complexa. Hoxe? Non. Foino sempre. Porén motivos prácticos aconséllannos quedar coa definición restrinxida, non vaiamos asustar a quen aínda mira os libros con reticencias.

Non me sorprende que a wikipedia manexe información terxiversada, afirmando que a lectura en voz alta é cousa de inicios do século XX. Non. Iso pasa aquí. Os países nórdicos e centroeuropeos lévannos séculos de vantaxe niso de ler. Despois, cando cheguen os informes PISA miramos para eles de reollo; que rariños son!, mira que gustarlles ler!…exclamarán para os seus adentros algúns, inluídos queles que deberían habilitar campañas para a difusión do libro.

Quizá denerían viaxar un pouco, seguro que deberían facelo. Non en coches oficiais. En tren, en metro, en autobús… Porque igual así, de non levaren orelleiras que llelo impidan, verían como a xente le en público. Nos países antres mentados, en Canadá, nos USA, no Xapón…existe algo que aquí non hai: o lector público, o lector que le en lugares públicos; é dicir, a lectura como acto social.

Fíxose algo nese sentido aquí, algunha vez?

Non. Nunca.

 

 

as flash story e a narrativa hiperbreve, desfacencdo confusións

Filed under: LITERATURA MÍNIMA — 11 de Decembro de 2014 @ 2:07 p.m.

A confusión que aínda se percibe dentro do mundo da Literatura Hiperbreve ou Literatura Mínima ten diferentes orixes, causas, e tamén explicacións. Unha delas débese á mala tradución dende o inglés conxuntamente co descoñecemento da teoría da microliteratura. Así, sucede que, se botamos un ollo ao que son as flash fiction ou flash story en inglés atopamos isto, onde se lles dan tamén outros nomes: micro fiction, micro narrative, micro-story, postcard fiction, short short, short short story, and sudden fiction. Se lemos con atención aí mesmo se reflicte tal confusión pois ata 1000 palabras é flash story e a partir de aí xa pasa ficcción súbita. Porén a confusión aumenta se consultamos a  mesma versión dese artigo en castelán ou portugués. Aí xa se fala de microrrelato, miniconto, microconto etc…

E non pode ser. No mesmo artigo en inglés se falaba tamén da fronteira nas 300 palabras, que é a que se aplica fóra da literatura en lingua inglesa, onde as distancias para a  novela, por exemplo, son moito máis longas que na nosa literatura ou na da nosa contorna.

Dito con outras palabras e con exemplos ben claros para que non haxa máis confusión. As Cousas de Castelao son Literatura Mínima, Hiperbreve, e na triloxía que pon cabo á súa obra Álvaro Cunqueiro escribiu flash story.

É dicir, as flash fiction teñena  fronteira nas 1000 palabras; a Literaura Mínima ou hiperbreve téñena nas 300, o que vén sendo unha páxina polas tres ou tres e pico das flash fiction.

 

 

 

indignación bibliotecaria

Filed under: EDUCACIÓN, ENSINO, ESAS COUSAS,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 6 de Decembro de 2014 @ 2:28 p.m.

Por pura casualidade apareceu diante dos meus ollos o catálogo de novidades para adultos da Biblioteca de Ferrol. E dei en lelo, moi atentamente, a miña curiosidade é inifinita. E fiquei moi sorprendido e amolado. Se un bota unha ollada atopa unha conpeción do libro galego de esmola, á mesma altura que dun xénero literario, coma se en galego non foramos quen de atender xéneros literarios diversos. A verdade é que esta concepción do libro galego produce algo máis que mágoa, unha fonda tristura e rebento de indignación, que estamos no século XXI. Aínda que, ao que se ve, queda xente ancorada no XIX…

Porén iso non é todo, que vai ser! Porque non se trata de descoñecemento da realidade literaria galega. Non. Que tampouco é tan idfícil estar ao día e nunha Biblioteca iso é imprescindíbel. Mais non, xa digo que non. Aquí, no fondo e non tan fondo, é doado percicbir unha intencionalidade política evidente. E, se o anterior era gravísimo, isto non o é menos. A lectura educa, conforma a maneira de pensar e ser, polo tanto quen selecciona debe facelo con sumo coidado, neutralidade política e coñecemento literario. Cousa que non non se dá no caso do que escribimos. Coidado non houbo ningún (tampouco observo que haxa coñecmento da realidade literaria en castelán); neutralidade tampouco hai (todo o contrario, un notorio desprezo polo libro galego) e o coñecemento literario xa nin o comentamos.

Boten vostedes unha ollada.No libro galego hai un só exemplar de Galaxia ou Xerais, e porque foron premiados nalgún certame. Coma se fóra dos premios non houbera ne galego literatura excelente! Aída estou por sospeitar que se non houbera eses premios tampouco habería ningún título desas dúas editoras, porque o resto son editoras – moi respetébeis, ás que admiro e das que non podo escribir nada, absolutamente nada, malo-, son casas editoras pequenas e seguramente descoñecidoas para a maioría de ususarios da Biblioteca non asentados na cultura galega, o cal tamén infúe á hora de seleccionar posíbel unha lectura.

un pouco de sentidiño

Filed under: EDUCACIÓN, ENSINO, ESAS COUSAS,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 2 de Decembro de 2014 @ 10:11 p.m.

Cómenme os demos, férveme o sangue cando leo algo sobre o asasinato de Jimmy, a mans dos ultras do Atlético de Madrid. Nestas ocasión é cando un demostra o que de humano leva dentro do peito e,  a verdade, levo lido algunhas cousas que piden a berros un exame exhaustivo da capacidade mental dos seus autores.

E quero dicir que cómpre ser ben estúpido para facer 600 km para liar con outros que só se diferencian dun polas cores do pendón. Esa é a escusa pola que se criminaliza os seareiros deportivistas!

Sempre é bo ter memoria e eu aínda lembro o caso do afeccionado basco que tamén mataron os ultras atléticos. Aitor Zabaleta, van alá máis de tres lustros.A Aitor matárono porque si, porque deberon pensar que é bonito matar, e maís se se trata dun basco. Ou dun galego. Putos periféricos!

E quero dicir que é hora de que se depuren responsabilidades, aquelas que non se depuraron no seu momento. Porque quen matou a Jimmy ben puido ser fillo do que matara a Aitor. Pporque é o de sempre. Só son malos os ultras periféricos. Os ultras españoleiros non, a eses consénteselles todo.

Resulta triste, moi triste, que os presidentes de case todos os equipos consintan estes monstruos nos estadio de por aí adiante. Non van ver fútbol, non senten as colores. Non. Só van berrar a inmensa frustración dos que se senten superiores aos demais. Esa xente luxa o  fútbol, tínxeo de loito.

E quero dicir que, se non se depuran responsabilidades é porque se verían afectados moitos nomes con peso dentro do PP. Así de triste. Dentro do PP ou de ideoloxías coas que o PP se sente moi á vontade.

Xa está ben. Un pode aturar que usen o deporte balompédico para lavar cartos negros, para escuros negocios ou como lanzadeira dunha carreira política. Custa, a quen ame o fútbol como deporte ten que custarlle. Pero de aí a consentir e aplaudir a presenza de asasinos nas bancadas…van tres universos!

dá que pensar

Filed under: LINGUA — 1 de Decembro de 2014 @ 2:06 p.m.

Os comportamentos lingüísticos na Galiza, ás veces rozan a paranoia máis insensata, grotesca e ñoña. O que vou contar a seguir pasou diante dos meus ollos e oídos o pasado sábado. Usar unha lingua estranxeira en lugar da propia supón un uso da lóxica fóra do eido dos sentimentos, é dicir: un abandono inconsciente de todo aqueilo que teña que ver co mundo dos sentimentos, e un uso frío da lóxica, desapaixondado e vulgar, matemático. Mais non por iso esa lóxica é implacábel. Todo o contario, é máis feble e rudimentaria. E, senón, xulguen vostdes despois de ler o que paso a relatarlles.

Paseaba eu, sen obxectivo determinado, só por moverme e que as agullas do reloxo foran avanzando no se percorrido esférico, cando un pai e unha filla me adiantaron, pasando a  camiñaren un bocado por diante de min. Eu,en principio, non lle dei ningunha importancia e seguín co meu errático deambular. Porén, pai e filla, unha rapariga duns seis anos, boteille eu, aminorarono seu paso mentres o home se esmeraba en explicarlle á nena:

-Es que la hoja no les cae a todos los árboles, a estos si, ya ves como les cae, pero hay otros que no, como los pinos y otros.

A rapaciña non sei se quedou convencida ou non, mais, de súpeto, tirou para atrás da man do  pai e fitouno de arriba  abaixo mentres lle respondía algo que  o pai xamais agardaría. Nin eu, pero os cativos viven apegados á sentimentalidade, sitúanseno mundo a partir do que senten pola realidade que os mundo lles ofrece.

A rapaciña fitou oa pai de arriba abao¡xo, moi seria, mentres lle dicía:

-Oes, papá, e que pasa se eu me poño a falarche en castelán?

Cando os rapaces dab leccións aos adultos, dá que pensar, algo non vai como debera.

Forever?, Emilio Amarante ( A estraña estrela)

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA,sétima arte — 11 de Novembro de 2014 @ 8:32 p.m.

Nestes días, unha canle de televisión privada de ámbito nacional, está a emitir unha serie norteamericana titulada Forever.Esta serie, alén de que os seus valores artísticos son discutíbeis -típica serie made in USA, onde importa máis a montaxe que a dirección, e as interpretacións non son nada do outro mundo-, ben, esta serie non está exenta de polémica. Polémica tamén coa cultura galega.

Pete Hamill escribiu unha novela co mesmo título (2003) e baixo a mesma premisa. De momento, e polo que sei, non iniciou accións legais.

No 2008 emitiuse outra serie New Amsterdam tamén baixo unha premisa similar.

Cal é esa premisa? O protagonista morre repetidas veces e en todas resucita, en todas volve á vida, non como bebé, como adulto.

Pois ben, esta premisa tamén é similar a dunha novela de Xabier López López publicada en Galaxia, tamén no 2003, A estraña estrela, posta en portugués no 2004. Neste caso o protagonista é Emilio Amarante. Emilio Amarante vivre numerosas aventuras nas que morre para despois resucitar. De feito, a vida como abismo, a imposibilidade de controlar a vida, é unha das columnas basilares de obra de Xabier López López . A novela conta cunha rica nómina de personaxes e un evidente simbolismo que convida o lector a reflexionar sobre vertixe que é a vida.

Evidentemente, como obxectro artístico,  a novela de Xabier López é moi superior ao que se nos ofrece na serie, un forense que resucita cando morre na resolución dalgún crime. Posúe un rexistro narrativo moito máis amplo e logrado, narrativamente falando é moito máis rica e variada.

Velaquí o estraño camiño polo cal unha novela, neste caso galega, volve ser posta de actualidade. Neste caso unha reactualización moi merecida, pois é una gran novela.

O que non sei é se habería que iniciar accións legais. Na miña opinión a serie copia a personaxe de Xabier López López; alén de inserila nun contexto menos variado, máis uniforme e vulgar. Xa está ben que os USA teñan bula para todo! Porque, aínda por riba, as súas copias son dunha calidade moi discutíbel. Velaí teñen tamén Os misterios de Laura.

 

como homenaxe a Begoña Caamaño

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA — 28 de Outubro de 2014 @ 9:22 p.m.

Noutras ocasións recorremos a títulos ao azar, pubicados xa hai tempo. Hoxe, logo do pasamento de Begoña Caamaño, o corazón e o cerebro xúntanse a pedirme que recuper as críticas ás súas dúas novelas. Qu eserán quen a partir de agora falen por ela, por Begoña, unha muller coas cousas ben claras e a fabilidade na voz. Van.

O VALOR DA VOZ FEMININA
Título: Circe ou o pracer do azul
Autora: Begoña Caamaño
Editorial: Galaxia.
Antes de que César Augusto decidira o do seu desterro, Publio Ovidio Nasón escribiu un mangado de poemas que hoxe se coñecen como As heroidas, repletos de fina sensibilidade, nos cales recuperaba voces femininas ( da mitoloxía e da literatura) que as fontes orixinais e a tradición tiñan completamente marxinadas, esquecidas, na obsesión por perpetuar a supremacía masculina da herdanza e da pose. De pouco serviu, case só para que cronistas na nosa situación o lembren e se marabillen dese suxestivo, oportuno e valente poemario. Pois hoxe, xa ben encetado o s. XXI, a recuperación da voz feminina aínda non é tarefa rematada, como ben se sabe, pois velaí, entre outras moitas testemuñas, esta a novela que hoxe comentamos de Begoña Caamaño. Unha novela, Circe ou o pracer do azul, que conta co atractivo de ser unha outra versión ou a versión non contada dun dos principais mitos da cultura europea: o de Penélope e Ulises. Para o cal recupera a voz esquecida de Penélope, apenas presente no primeiro canto homérico e nos do remate, aquela Penélope paciente e submisa. E a Circe, a feiticeira cruel. Recupéraas, éncheas de vida e redimensiona por completo a maneira de entender tanto as súas vida como a famosa estratexia que lle valeu a Penélope para non comprometerse con ningún dos pretendentes. Tal como se Begoña Caamaño decidira poñer en novela a quel proxecto do de Sulmona, centrando a narración no triángulo Penélope-Ulises-Circe.
Un primeiro mérito de Begoña Caamaño radica precisamente en que soubo botar man de personaxes por outros creadas, esratexia que non é tan doado levar a cabo como parece, sen que esas personaxes non sen resintan senón que observen unha credibilidade moi salientábel. No proceso de coller personaxes xa existentes e reinterpretalos son moitos os riscos que se corren, sendo un dos principais o feito de que xa non se recoñezan as personaxes orixinais nas agora re-creadas. As tres personaxes protagonistas son perfectamente recoñecíbeis no seu novo corpo dimensional, o cal permite acentuar debidamente a lectura no latricino histórico das súas voces. Máis, non só no seu caso, senón que o mesmo sucede coas personaxes (das historias) intermedias; velaí que os demais, alén dos Ulises, Circe e Penélope centrais, falamos das Medea, Helena, Clitemnestra, Andrómaca, Laertes, Xasón, Agamenón ( que nos chegan nas voces de Circe e/ou Penélope)… tamén o son, tanto ou máis que na propia versión homérica. Logrando dous efectos. Primeiramente, a credibilidade desas historias intermedias obra que a tese da novela non fique pechada as 309 páxinas . E, en segundo lugar, ben se pode dicir que, esta novela de Begoña Caamaño, resulta un complemento imprescindíbel á obra de Homero para quen queira ter unha visión que se achegue ao total do mundo destas personaxes, unha visión que integre o que foron e o que puideron ser e non se contou.
A relación epistolar mantida entre Circe e Penélope, o encontro dialéctico entre unha deusa e unha muller mortal ambas e dúas, a primeira vista, interesadas no mesmo home, columna vertebral da novela, está espectacularmente resolto, producíndose unha tirapuxa e achegamento que finalmente se sabe resolver con aproveitamento para ambas e para unha novela que vive fundamentalmente diso, si, mais na que se soubo crear un discurso en terceira persoa, integrador, que non é nin moito menos anecdótico en canto á relevancia do seu contido na trama novelesca. E marcan, as epístolas, obviamente, o ritmo de lectura da novela, un ritmo pausado como corresponde a un discurso que quere ser de novela histórica, como piden as personaxes e o tempo en que viven e se desenvolven.. Mais onde se feixeron algunhas cuestionábeis concesións “ao século”, dando entrada a un vocabulario que por veces se presenta como problemático e transloce unha figura narratatorial actual e non do tempo da narración, comezando, se se quer, xa pola mesma palabra “cartas”.
Fóra diso, esta reescritura do mito que propón Begoña Caamaño, constitúe unha necesaria actualización que multiplica a súa utilidade, agora xa non é só vestixio histórico senón que esta reinterpretación permite a súa lectura como plataforma tamén dunha problemática actual, asegurándolle, se se quer, máis vida á creación orixinal referente. Que se manifesta por riba doutros discursos que no rescate da voz feminina derivan nunha perspectiva antimasculina maniquea que contrasta ( de vellos que son estes prexuízos ) coa anovación temática que supoñen. Esa sensación final que se resume na pregunta “ para que vale o xénero másculino?” non desaparece totalmente, mais está integrada nunha novela máis ambiciosa, unha novela que cuestiona de maneira intelixente as relacións intersexuais e os seus valores sociais. E velaí que a achega desta novela, ao nicho específico da literatura reivindicadora da voz femina, debe ser salientada neste senso, que, se por riba ese nicho é unha das novidades do panorama actual das letras, pois mel nas filloas e a ler.
Boas novas, para Homero, porque agora as súas Circe e Penélope gozan dunha consitencia e actualidade que antes non tiñan, e sen que os Ulises/Odiseo se viran para nada alterados. Boas novas, para Ovidio, porque aquel vello proxecto ten aquí unha salientábel resposta en prosa, tantos séculos despois seguimos avanzando. Boas novas, para a literatura feminista, pois a cada día que pasa os seus discursos son menos maniqueos, máis elaborados. Boas novas, en fin, para a literatura de nós, non esquezamos que debuta unha autora con madeira de boa narradora.

 ASDO.: Xosé M. Eyré

——————————————————————————————

AS RAZÓNS DA POLÉMICA
Título: Morgana en Esmelle
Autora: Begoña Caamaño
Editorial: Galaxia
Logo de Circe ou o pracer do azul (Galaxia, 2009), regresa ao trinques Begoña Caamaño, con outra reiterpretación mitolóxica, desta volta centrada no mundo artúrico. Reescribíndoo e reinterpretándoo en clave feminina. De xeito que a autora acha, nesta complementariedade á visión masculina que a tradición transmite, un lugar identitario propio e ben defindo dentro do panorama das nosas letras, onde con cada entrega afianza a súa voz. Mais non é, adiantamos, aquí onde a polémica se expresa. Non o é porque desta vez sóubose fuxir moi ben daquel maniqueísmo antimasculino que tinguía as impresións lectoras despois de pasar as páxinas da anterior novela. Non o é, e precisamente niso áchase un primeiro logro moi a ter en conta, pois Morgana en Esmelle lese con moita naturalidade, sen precisarmos ningún condicionante incial e regulador.
E non é só o feito de se ler con naturalidade o que mantén o lector ( sobre todo, o lector; porque, en principio, as mulleres deberían sentirse xa atraídas por este tipo de lecturas), senón que se souberon aproveitar outros subtemas que constitúen focos de interese nada anecdótico. Se xa en si é un logro unha trama onde a ruína de Ávalon e a caída de Camelot teñen lugar porque non se soubo ter en conta a opinión da muller ( nin a de Viviana, muller sabia e de ideas opostas ás de Merlín, nin a de Xenebra, que casa con Artur non porque o ame senón por deber), senón que ademais se asiste a un atraente debate entre a democratización do saber ( que represnta Viviana) fronte ao elitismo ( de Artur), que á súa vez se conecta e esgalla perfectamente noutro a redor da relixión como fin ou como instrumento ( xa que Artur abraza un cristianismo escurantista como remedio aos males do pobo celta), e permite un duelo dialéctico entre Viviana e Artur ( dúas personaxes sabias) ben logrado e que non era nin moito menos doado.
Morgana en Esmelle presenta un discurso moi traballado, xa que se souberon seleccionar os instantes precisos (entre a amplitude que ofrece o mundo artúrico) de xeito que se pode seguir perfectamente a trama incardinándoa na historia legada pola tradición…e ese seguimento ilumina a propia tradición. A estrutura está moi traballada e ao servizo dunha exposición temática atraente, a que soporta unha trama intelixentemente argallada e na que se moven personaxes ben configuradase rexas. Mais hai xa aquí algo do que agroma a primeira polémica, unha primeira polémica que para nada desdebuxa a novela de Begoña Caamaño senón debe provocar na sociedade unha fonda reflexión. Non cabe dúbida de que se trata de lectura de primeiro interese sobre todo para mozos e mozas, porén, se mozos e mozas teñen como naturais as actitudes das personaxes, porque para eles e elas, xa nados nunha sociedade onde as reivindivindicacións femininas está asumidas e integradas na sociedade, non son novidade…entón é que algo se fixo mal e non é precisamente na novela onde está ese mal…Aínda que haxa cousas mal na novela, esta non é ningunha delas.
Porque as hai, máis concesións ao século, e, en si, a segunda grande polémica. Ás veces residen residen no uso da linguaxe ( non é doado imaxinar unha personaxe celta usando o arabismo “adaíl”- sobre todo porque lendo asístese aun descoñecemento lóxico da cultura árabe- ou terminiloxía como “sinónimos”, nin le damos atopado razón convincente ao uso de “sandábel” como sinónimo de “sandador” ou “salutífero”, páxinas 50, 57, 71). Outras veces poden parecer lóxicas, xa que a concepción da muller é unha concepción actual, aínda que podían ser evitábeis, como o feito de que cabalguen ( e soas ), que conviden os homes a bailar, ou que teñan necesidade de se asear (páxinas 39, 161, 41), cando o concepto, e necesidade, de aseo son moitísimo máis modernos, só desde o XIX, como moi cedo, e XX se podenentender, cando nin aínda non anos 80 do pasado século era frecuente que unha muller convidar a bailar a un home…
Tendo en conta que, como dixemos, esta novela histórica proxecta unha fonte luminosa sobre a tradición, que a complementa e explica e que é unha lectura necesaria e que do resto está ben construída ( malia algúns descoidos no ritmo, no estilo), o crítico, o lector non pode deixar de lamentar eses descoidos nunha novela que non carece de interese senón todo o contrario.
ASDO.: Xosé M. Eyré

 

no pasamento de Begoña Caamaño

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA — 27 de Outubro de 2014 @ 10:23 p.m.

Tiven o inmenso pracer de comunicarlle que gañara o Premio da Crítica por “Morgana en Esmelle”. As súas dúas novelas transmiten un humanismo vitalista, unhas ganas de vivir inmensas. Tamén, a través das redes sociais, intercambiamos pareceres varias veces. Pero o que lembrarei sempre é a alegría das súas palabras cando, saíndo de Ponferrada, dei comunicado telefonicamente con ela. Alegría que se debía non só ao recoñecemento que recibía, senón que podo segurar que aínda lle fixo máis ilusión que lectoras novas se achegaran con tantas ganas á súa primeira novela,” Circe ou o pracer do azul”, que  unha alumna me pedira expresamente e que despois fora lectura tamén doutras tres compañeiras ( e, desde entón, doutras varias).

Hoxe é un día triste, non é un día lila, como a Begoña lle gustaría. Hoxe é o día negro que desde hai tempo se viña anunciando. Hoxe é un día negro para a literatura deste país, e tamén para o feminismo, e tamén para +s que loitan contra o poder e erguen a súa voz en nome dos eternamente perdedores porque a sáu versión da historia é ben outra.

Deixas, Begoña, un oco que ninguén poderá encher, mais oxalá que a lección da túa vida haxa quen a saiba entender.

Vai por ti.

E que alá onde esteas só haxa sorrisos lila.

cultura eculiquá

Filed under: POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 20 de Outubro de 2014 @ 8:56 p.m.

Está na rúa. É dicir, vese por calquera recanto. Neses anuncios publicitarios que confunden a cultura coas inauguracións (Gas Natural-Fenosa); nos faladoiros radiofónicos, onde o malo xa non é que digan algo con substancia, porque o nivel cultural adoita ser tan baixo que abondo fan con saber falar, ler e escribir, aínda que algúns fachendeen de seren profesores universitarios…o novel do seu discurso é tan nimio que raia na pura imbecilidade ( stricto sensu) ; e non digamos nada se trata de formato audiovisual, porque entón o descoñecmento xa é inclusive das mínimas regras de cortesía, de educaciób e saber comportarse.

Quero dicir, nunca tan elevado foi o nivel cultural a nivel de rúa. Nunca tanta xente houbo alfabetizada. Pero tamén é certo, e moi triste comprobalo, a estimanza da cultura nunca foi tan baixa. Vese na rúa. Nos exemplos antes citados e en moitos máis que se poden xuntar. Particularmente no eido político. A indefinición en materia cultural dos grandes partidos é absolutamente lamentábel, absolutamente lamentábel. Indefinición e ineficacia, por non dicir cousas peores, porque o futuro cultural que nos agarda co PP está ben claro na marcha atrás que propoñen, pero teño moitas dúbidas de que co PSOE vaia ir moito mellor. E non digamos con PODEMOS, de quen non sei absolutamente nada nesta materia.

Algo mellor andan as cousas no eido nacionalista, ou nos eidos nacionalistas, en canto a propostas e estimanza. Si. Mais queda por comentar o peor de todo: os medios de comunicación, para quen a cultura non é máis que unha coartada que lles dea certo brillo, un día á semana ou así. Porén, despois, no contido diario de cada cabeceira, a ramplonería maniféstase até no canto das follas. O insulto gratuíto. A memoria selectiva. O forofismo indisimulado e non racional. Que obviamente se traducen nunhas escritas onde o estilo é o insulto ou a descualificación canto máis enxeñosa e directa mellor, pero non hai argumentación, pero non hai sequera unha mínima estruturación das ideas, nin se ten mínima idea de como se compón un discurso escrito.

É a cultura do eculiquá. Nin pensar nin razoar. Verbalizar visceralmente.

Así nos vai, e así non nos debería ir.

que é a cultura? ( Fenosa: a enerxía que non pensa)

Filed under: POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 14 de Outubro de 2014 @ 1:04 p.m.

Polo momento levo visto un anuncio publicitario de Gas Natural- Fenosa na televisión, e escoitei outro diferente na radio. Deles vai tratar esta anotación, porque en maior ou menor medida, os dous me ofenden e me enfadan. O da tele trata dos apelidos, e con toda a  cara do mundo meten un en castelán (Villares) e dous nome (Jorge, Benedicto). Este recurso ao castrapo xa de por si é indignante, sobre todo se un pensa no lema ” a enerxía que pensa”, desde o punto de vista cultural. Despois falaremos da cultura, mais agora continuemos.

A concepción do anuncio, despois do visto, revélase como unha concepción política. Xenericamente é deses que chaman de “marca”, cuxo obxectivo é dar a coñecer unha marca, máis nada, neste caso: que esquezamos o “Unión” que antes figurabadiante de Fenosa. E polo que eu vin, vai destinado só ao consumidor galego, tratando de estimular a proximidade da marca co sentimento de galeguidade. De galeguidade acastrapada, galeguidade desvirtuada. Concepción política, nin sequera mercadotécnica, puramente política.

Volvamos ao lema: “a enerxía que pensa”. Porque o da radio é absolutamente delirante. Di algo así como: “Cultura é abrir un centro sociocultural en…” Absolutamente alucinante, a concepción da cultura. Porque cultura pode ser construír, na construción maniféstase un tipo de cultura. Mais ABRIR? Cultura é abrir? Outra vez a concepción política de fondo, porque dáme que os políticos pensan que “inaugurar” si debe ser cultura cando vai asociado a algunha construción onde supostamente terán lugar eventos culturais.

E non esquezamos a responsabilidade da CRTVG. Non se pode aceptar calquera publicidade, non toda a publicidade é lícita. Abonda lembrar esas coñecidas marcas (de roupa) que fan anuncios pretendidamente ofensivos, e despois tñen que ser retirados. Pois aquí é o mesmo. Aceptaría a CRTVG un anuncio que publicitar as guerras como factor regulador da poboación mundial? Seguro que non, aínda que sexa ( eu non a comparto) unha teoría culturalmente máis estendida do que debera. Aceptaría a CRTVG un anuncio co lema “Somos nación”? Tampouco, aínda que culturalmente sexa certo.