ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

o bombazo do día ou a carnalización da lectura

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 10 de Abril de 2014 @ 5:35 p.m.

O acontecer diario deixa moitas noticias, comentalas é de por si un dos exercicios máis saudábeis mentalmente que se poden recomendar. Mais hoxe non vou parar mentes na petición de dimisión, a necesidade da dimisión do Director Xeral de Política Lingüística, nin do recoñecemento a a Aurora Marco, o libro  de Yolanda Castaño, o Culturgal, ou as tres incorporacións ao Padroado Rosalía de Castro…todas elas do máximo interese. Porque para min o auténtico bombazo é outra noticia. Non sairá, nona lerán en ningunha cabeceira comunicativa escrita, nin as radios a recollerán nin moito menos os telexornais.

-Profes, tes que me facer control da lectura dun libro.

-E logo que foi o que leches desta vez?

- Arredor de si.

- Como?!

Eu non saía do meu pasmo

- Arredor de si, profe.

Procurei refacerme axiña, que non se notara a miña sorpresa. Mais despois optei por todo o contrario. Porque estamos a falar dun alumno de 4º ESO, que se botou a ler a Otero Pedrayo por iniciativa propia.

-Moi ben, Álex. De marabilla. O que eu non sabía era que queixeras entrar na Historia tan cedo.

Non é alumno, polo que eu sei, que na casa teña ambiente favorecedor para a lectura ni para o galeguismo, porque a través del me chegan os mellores lectores e as mellores lectoras .

E foi que, cando escoitou a miña resposta, o sorprendido foi el. Nin que fora tanta cousa, imaxinei os seus pensamentos.

Os docentes levamos unha vida moi puteada. Sobre todo os docentes vocacionais. E son cousas coma esta as que che levantan a moral suficientemente como para tirar para adiante, con todo a rastro e un sorriso de orella a orella.

E o mellor de todo é que non é a primeira vez que me pasa. Outro tanto me aconteceu hai tres anos. Entón fora Xabier e tamén se botara a Otero Pedrayo. Imaxino que é porque coñezo bastante ben a obra e personalidade de Otero, e cóntolles moitas anécdotas oterianas para achegarlles mellor a súa personalidade. Interpeto eu.

Despois chegou Manuel Portas, que hoxe viña estar cos alumnos lectores de Faneca brava. Lamentabelmente tiñan un exame que impediu que o acto puidera continuar, mais sei que ficaron moi contentos. Coñézoos ben. E centrarán en María e en min o feix ede preguntas que eu sei que tiñan e non se atreveron nin lles deu tempo.

Sinxelamente. Os alumnos e alumnas agradecen moitísimo coñecer os autores. Desde entón, personifican mellores as súas lecturas, aínda que estas xa as fixeran hai tempo. Carnalízanas. Atópanlles unha dimensión humana, concreta, dialogante.

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

onde están os libros?

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA — 9 de Abril de 2014 @ 5:28 p.m.

Nun capítulo de Bones en que había que resolver a morte dun escritor e aventureiro, o psicólogo, non lembro o nome, chegaba cun monte de libros e pousábaos na mesa. Entón o investigaor do FBI, Wood, estrañábase e el díxolle que ía establecer o perfil do morto a través do que escribira. Xa resulta raro que alguén teña que preocuparse pola utilidade dos libros. A secuencia reproduce, moito temo, a opinión maioritaria nos USA a redor do libro. Mais non só nos USA, seguro que a moitos europeos lles parece normal tal situación.

Nos dous capítulos cos que concluíu Os misterios de Laura un libro tiña especial  importancia: Alicia no país das marabillas. Gustoume esa reivindicación de Lewis Carrol. Próugome de xeito. Sobre todo a  maridaxe entre matemáticas e literatura. As matemáticas son pura combinatoria, e as artes, todas as artes, tamén. Nas matemáticas a lóxica xoga un papel transcendental, mais tamén existe certo caos atraente, non todo está fixado. A literatura sen misterio é moi pouca cousa: Se os números son infinitos, non son menos infinitas as posibilidades comunicativas, xa que non dependen só das posibilidades expresivas da lingua senón tamén do contexto e de todas as condicionantes que operen sobre receptor e emisor ademais das que repercutan na mensaxe e o código.

Por segunda vez perdéuseme A música das esferas. Moi doído, porque xa lavaba avanzada a lectura, remexín a casa enteira tres ou catro veces, e onte volvín cachear no Centro onde traballo, porque ás veces quédanme por alí as cousas. Se os libros representan unha incógnita, mesmo unha incómoda realidade, para a maioría da xente…pois qué dicir da filosofía!Mentres eu a estimo especialmente porque sempre percibín un inigualábel xeito de beleza tras do razoamento ben fiado que dá conta de aspectos moi importantes da vida humana. A iluminación. Sinto unha iluminación moi parella á da filosofía cando leo un bo poema ou calquera escrito que non queira parar no simple pasatempo.

Por fin apareceu. Mais o que me tranquilizou foi que non o tería perdido se na miña casa houbera tres ou trinta libros. Entón sería doado atopalo.

Recuperdo, debruceime nas súas páxinas cun morbo que me facía sorrir.

Chuzame! A Facebook A Twitter

memoria dun arrepentido postulante ao Opus

Filed under: POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 8 de Abril de 2014 @ 5:53 p.m.

Por casualidade, sen pretendelo, de súpeto atopeime no Google Earth sobre Madrid, sobre o final xa de Vallecas, pois seica a semana que vén é probábel que pase preto de alí. Canto  mudarían as cousas desde aqueles anos 7o en que andei por alí? Canto se reflictiría na imaxe googélica?

Custoume moito localizar o instituto onde perdín o tempo, ía pola vella e por ciencias. O profe de ximnasia era un ex-boxeador que pasaba de min coma da merda. Eu era atleta, bastante bo atleta ainda que estea mal que eu o diga. O problema era que eu non sabía que para que che fixera caso había que pasarlle un sobre con cartos, había que subornalo.

Naquel instituto logo contactaron comigo xentes do Opus, que me levaron ao piso que tiña o Opus en Vallecas. O masculino, había outro para mulleres. E como eu non coñecía ninguén dei en andar con eles. Eles, que sabedores da miña afección aos deportes me levaron ao ximnasio, alí preto, a carón cáseque. E despois ao Complexo Deportivo Tajamar. Moitas horas pasei alí. Moitas. Chegábase despois de atravesar un poboado xitano. Casas baixas, pintadas todas, cunah fonte ao principio do poboado de rúas asflaltadas e moi limpas, cousa que me sorpedeu.

O que non sabía era que para facer aqueel complexo se operara un auténtico pelotazo urbanístico aínda hoxe nada claro. Un enorme muro, da noite para a mañá apareceu privando o poboado da fonte que habitualmente utilizaban, pois non tiñan auga da traída. Isto sóubeno despois e así me expliquei que a fonte estivera tan a desmán de todas as casas. Igual que aquel muro que separaba aárida realidade do poboado do verdor do campo de fútbol. Un auténtico luxazo de campo. Herba, vestiarios con duchas e auga quente.

Tamén foi cando o Rayo Vallecano se veu para o actual estadio.

Todo desapareceu agás o instituto. Non resistín  atentación de procurar en internet a entrada Tajamar. Foron moitas as horas alí pasadas. Xogando ao fútbol e correndo. Saíu un Colexio Tajamar, noutro lugar e por suposto do Opus.

O primeiro no que me fixei foi no logotipo, calcadiño ao do PP. Estilizadas gaivotas e coloreadas. Cruzadas no ceo tal que as do PP Curioso, non? Casualidade? Non creo, non.

Outro resultado devolveume a aqueles sórdidos 70 en que Franco aínda non morrera. Fíxense vostedes no menú. Fíxense nos artículos relacionados, case parecen un calco daquelas xornadas de reflexión que nos levaban facer a Requena. Calcadiñas. Unha horiña pola mañá e unha e media ou dúas ( con sorte) libres para o que quixeramos. E o resto éralles iso que len. Non contento, botei unha ollada nos seus boletíns. Igualiño. Igualiño mais agora a color, a única diferenza.

Igual mañá me dá por escribir sobre como o Opus centraliza  vida das familias a redor dos seus proxectos e instalacións. Ao Opus podes chegar coma min, totalmente despistado e  porque non ves outra alternativa xa que eles ofrécenche unha que enche todo o teu tempo. A min pasoume. Menos mal que botei moza a tempo e me refugaron. Ou pode que acudas por intereses políticos e/ou relixiosos. Políticos e/ou relixiosos. Mala cousa cando se xuntan, un a pedir que confíes cegamente no outro, cegamente, porque iso é ter fe e senón non serves. A robotización perfecta.

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

o escritor galego do futuro

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA — 7 de Abril de 2014 @ 9:09 p.m.

A lectura deste artigo de Manuel Veiga, home mesurado nos seus pareceres, alén de causarme sorpresa, actualizou en min unha desas certidumes que a un lle nacen por acumulación de datos e sen un proceso reflexivo ah hoc particular. Evidentemente escribo isto despois de meditalo convenientemente e de esa meditación non mudara nada do que eu pensaba.

Quen será o  escritor galego do  futuro? A pregunta ten o seu aquel, mais teño a certidume de que nace errada, nace viciada xa desde o suposto de que teña que ser  singular. No artigo fornécense nomes de posíbeis candidatos e candidatas e non é o meu afán nin desbotar eses nomes nin apuntar outros. A literatura galega deixou de ser unah literatuara de nome e converteuse nunha literatura de espazos a medida que se foi vertebrando, fundamentalmente despois de morte do golpista ditador ferrolán. E sería excesivamente cómodo e doado dar outros nomes.

Todos os nomes? Tampouco. O de que Juan Tallón poida ser tido como o escritor galego do futuro preocúpame. Non pretendo enxuizar aquí, non é este o motivo,  a calidade da escrita de Juan Tallón. Sería o mesmo dar calquera outro nome. Peguemos un chimpo temporal e escollamos un autor de prestixio innegábel: James Joyce, imaxinemos. Porque o conto é que James Joyce, por moi ben que escribira nunca podería ser o escritor galego do futuro a menos que esqueceramos o adxectivo que vai despois de escritor.

Pois aquí é o mesmo.

É dicir, volvemos ao vello dilema: que é literatura galega? Aquela que está escrita en galego? A que escriben autores nados na Galiza? Etc…porque hai máis posibilidades.

A min faíseme difícil entender como escritor galego aquel que, escribindo en galego, deámolo por sentado, na súa obra só fai referencias a outras culturas, a outras literaturas, mentres se esquece que na Galiza tamén houbo cultura, tamén houbo e hai literatura. Esta desinserción, esta deserción, é moi significativa.

Porén xa digo que non é motivo desta anotación a escrita de Juan Tallón, aínda que non me quedara outra que algo dicir.

Porque  o que se me fai raro é que pensando no escritor ou escritora de futuro, non se pensase na nómina de autores do Premio Biblos, ou na que ao longo de todos estes anos nos foi e vai deicando o Minerva. Un nunca pode dicir como vai ser o futuro, a futuroloxía é practica que  me supera, confésoo. Porén si podo dicirlles que, por exemplo entre os premiados na edición de 2013 hai nomes que darán moito que falar e escribir, moito-moito. Coñezo a constancia dun dese nomes ( a constancia, que é fundamental) xa premiado noutros certames. A constancia, a calidade da súa escrita, a súa audacia e o coñecemento  ( demostrado na súa escrita) non só da historia literaria galega senón sobre todo coñecemento polo miúdo das estratrexias discursivas máis complexas.

Chuzame! A Facebook A Twitter

suliñados de Os Gotten

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA — 3 de Abril de 2014 @ 5:44 p.m.

Velaquí un magado de suliñados que non me privei de facer mentres lía Os Gotten, de Alfonso Álvarez Cáccamo. Pola especial ironía, polo sorriso que espertan, polas verdades que din ou suscitan e tamén porque brilla especialmente a prosa escrita co esmerilado dos que saben que escirbir é algo máis que poñer palabras unha despois da outra.

Gócenos.

 

Despois de moitas observacións, ao longo dos anos, comprobei que a miña temperatura corporal normal, a que marca o termómetro en estados non febrís, rolda os 34 graos como moito, incluso nos días de sol, cando nas vacacións rechouchían os merlos cantareiros e non teño preocupacións que arrefríen o meu ánimo (29)

…………………………

Pode que a xente non me crea pero xuro, de novo, que escoitei berrar a Marte e comprobei que durante o tempo que soaba o seu urro de triunfo, brillou ata cegarme cunha cor intensísima como a da crista dun galo cando se excita (56)

……………………………………

Onte volvín verme, ¡despois de tanto tempo!, atravesando a rúa xusto por diante de min cando estaba detido nun semáforo das Camelias. Eu calculo que debería levar máis de trinta anos sen noticias miñas. ( 57)

——————————————————–

Xa á tardiña, mentres consumían a merenda do cesto de vimbio, chegaron os perdóns, e un acougo mol da brisa morna foi secando as saias das fillas, as medias da nai, os pantalóns de Federico e Celedonio, as almas de todos. (63)

………………………………………………………………………

-(…)  O que sucede é que este é un país de burricáns enon entenden as sutilezas. (67)

…………………………………………………..

-Sempre hai un simpático que vive nunha dimensión oposta á das traxedias (….)

(71)

…………………………………….

Non foi doado para a Policía Científica desubrir que oruantec era o nome revirado dun centauro común (73)

……………………

-O papagaio, Caxide, regaloullo á profesora de inglés do instituto, para que non perdese o aprendido (75)

……………………………….

As pedras son algo máis novas que Deus (88)

Chuzame! A Facebook A Twitter

informe PISA, ese tributo á sublimación da estupidez

Filed under: EDUCACIÓN, ENSINO, ESAS COUSAS,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 2 de Abril de 2014 @ 5:28 p.m.

Outro ano máis sae  o informe PISA e soan alarmas por todos os lados. Esta vez resulta que en resolución de problemas os  rapaces andan moi mal, peor que Portugal ( cousa que doe e moito) e ao nivel de Serbia, Eslovenia ou Polonia. Moi lonxe da Alemaña ou Francia.

Ben, antes de nada cómpre sinalar que son os alumnos procedentes de altas esferas sociais os que obteñen malos resultados, pois fillos de failias desfavorecidas é similar ao resto de Europa. Hai que dicilo para que Wert e a panda de asesores de pacoltilla que o aconsellan non saquen cabeza, porque precisamente o modelo de ensino que propoñen vai destinado a favorecer que estuden os menos aptos segundo Europa, que estuden só os qu emáis recursos económicos teñen.

E saben vostede sque preguntas tiveron que responder os alumnos? Boten un ollo. É para alucinar en colores. Todas. Absolutamente todas as preguntas nacen da malsá intención de sublimar o consumismo, é dicir: o capitalismo.

Segundo a OCDE é moi importante saber programar un robot doméstico, programar  o ar condicionado, escoller a liña de metro máis rápida, manexar un MP3, ou colocar os convidados dunha festa de aniversario. Iso é o que se lles pregunta.

De veras, a min impórtame tres pitos que non saiban enfrontarse a esas situacións. Non falo dos problemas que teñen que resolver para iso. Falo das situacións. Preocupareime moito máis o día que os nosos alumnos nos saiban:

-como muxir unha vaca

-cando hai botar as patacas, cando se sachan e como.

-en que meses hai cereixas, uvas ou laranxas

-cal é a mellor época do ano para mercar sardiñas e cando é mellor non tentalo

-como evitar que a na casa fervamos de calor usando só para evitar a calor un correcta xestión das persianas e das fiestras

-camiñar polo monte en función do tipo de calzado e roupa que usas, e saber usar unha vara para pisar chan non comprometido

En fin, cousas así. Xa me entenden vostedes. Entón si que me preocuparei, e moito.

Que importancia ten para vida da xente non saber usar un MP3 ou programar un rorbot de limpeza, ou ar condicionado? Ningunha. Absolutamente ningunha porque ningunha desas cousas é imprescindible para vivir unha vida plena, feliz e moi culta e intelixente.

Non, non me preocupan os resultados dos alumnos precisamente nesas cuestións. E si, si, preocúpame moito a reacción das autoridades competentes. Ou incomptetentes. Máis ben incompetentes. Que andan a dicir que o estudo é exesivamente memorístico e pouco práctico.

Ben, que proven a facer práctica sen coñecementos teóricos. Por exemplo, que vaian sacar o carné de conducir sabendo moi ben a práctica e só a práctica.

Igual é que saben ler tan mal que cando estudan non o poden facer ben, porque se estuda tal e como se le. Igual falla todo desde aí, non lles parece? Para seguir con que os países con mellores resutados teñen un aprezo polo ensino do cal se carece aquí, tratan mellor o corpo docente, mímano; procura un ensino individualizado de verdade, sen aulas con máis de 39 alumnos; toman o ensino en serio e sen pertidismos políticos. Igual  é por iso. Igual o que primeiro cómpre e ter autoridades educativas seriase e competentes, non «tertulianos forofos» metidos a ministros. Digo eu

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

a beleza da intelixencia

Filed under: CRÓNICA DA CRÍTICA,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 1 de Abril de 2014 @ 5:45 p.m.

Parece exisitir certo consenso a redor do tema que ocupa esta Ferradura nos últimos días: a posta en valor do libro como obxecto intelixente. Coma se fora algo obvio. E non o é. Para nada. Cando a xente abre un libro non o fai precisamente porque atopar nel unha intelixencia que o conmova. A maioría danse por satisfeitos con que o libro lles axude a pasar o tempo, e algúns esíxenlle certas e variábeis doses de fermosura verbal, certas doses de adobío. E mais nada.

Desde aquí propoñemos para reflexión un tema que mesmo, e ogallá, pode dar para polémica. Hai beleza na intelixencia? Como son as relacións entre beleza e intelixencia?

Na vida de todos os días, no cotián real, mesmo se contrapoñen. Botemos man de tópicos, tópicos prexuízos socias como o de que as mulleres lindas son tontas. Velaí temos establecidas relacións entre beleza e intelixencia. Igual que tamén funciona socialmente outro tópico segundo o cal os «ratos de biblioteca» non son precisamente ningún ideal de beleza, máis ben todo o contrario. A min oféndenme dunha maneira especialmente intensa estes preconceptos que socialmente son aceptados por unha grande cantidade de xente. Menos o primeiro, porque a loita do feminismo actúa na súa axuda, mais sobre o segundo semella existir certo consenso en non combatelo e mesmo promocionalo sen pudor.

Igual é por ser un rariño, ou por ese meu combativo espírito «de contradición» que dicía meu pai, mais eu gozo especialmente coa beleza da intelixencia. Non me serve para nada que unha muller sexa guapísima se detrás non ten unha intelixencia que me prenda nela polas palabras; o de fóra é accidental, nunca foi tan accidental como o é hoxe, mais a beleza de dentro cultivámola cada un de nós ao longo da nosa vida, e é particular en cada un de nós. E tamén, tamén as mulleres máis lindas que coñecín ou as coñecín en bibliotecas ou me relacionei con elas nas bibliotecas ou a relación que establecida con elas xirarou/xira a redor do mundo da cultura.

Porque a intelixencia crea unha particular maneira de relacións, e hai unha beleza especial, espectacularmente emotiva, nas relacións que  un mantén cos demais e que se manifesta na maneira en que tratas os demais e es tratado polos demais, na maneira en que un quere que os demais se sintan á vontade e na que os demais manifestan a súa vontade de estarmos a gusto con eles. Porque nese estar gusto, á vontade, tamén entran valores intelixentes que teñen que ver coa estima por nós que nos demais vemos…. e coa estima que a nós nos merecen os demais precisamente a raíz da comprensión de nós como individuos intelixentes. E dúas intelixencias xuntas e «traballando» en complicidade, apoiándose unha na outra, ofrecen o que ningín físico é quen de ofrecer: a parcería na análise e comprensión do mundo dun xeito que ningunha delas por si soa lograría xamais.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Os Gotten e os libros intelixentes

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA — 31 de Marzo de 2014 @ 5:56 p.m.

Ás veces, cos libros, pasa coma na  Biblioteca da Iguana da Xosé Miranda coas palabras, que desparecen, aparecen e transmútanse. A fin de contas, un libro vén sendo un mar de palabras ordenadas. E a min pasoume onte. Chegado de Ourense ás 12 pasadas, a onde fora por ver o partido de fútbol que xogaba o equipo do meu fillo, púxenme diante deste computador para comezar a crónica libresca que cada semana envío a Galicia Confidencial. Mais o libro, non aparecía, en realidade era dous e non aparecía ningún deles

Iso desesperoume e busquei por toda a casa, até debaixo das camas ou nos chineiros da cociña. Nada. Sospeitei, seguro que os deixara no traballo, non é a primeira vez que me pasa. Que facer? Eu non teño chave do centro. Pois nada. Toca ler outro.

Tiven que escoller un de dimensións asequíbeis ao tipo de lectura que ía facer. Escollín Os Gotten, que petiscara en varias ocasións mais non rematara de ler. A Alfonso Álvarez Cáccamo gústame lelo con  calma, detrás do humor que preside as súas obras sempre hai un mundo de reflexións convidadas que me resisto a non facer. E púxenme.

Comezo da lectura, ás 12: 30 horas. Remate da lectura: ás 15 horas e 5 minutos. Incidencias da lectura: non parei nin para xantar ( e iso que os callos recendían a gloria pura); unha chea, unha auténtica chea de gargalladas e outros tantos sorrisos; a certeza de que contén moita literatura, moitísima literatura de calidade e unha fonda reflexión sobre o libro como obxecto intelixente, desde as cales escribín a miña crítica.

Si, o libro como obxecto intelixente. Ninguén dubida que o libro sempre foi tido como un cofre de sapiencia, que así foi venerado até ( máis ou menos) a metade do século pasado. Porén eu refírome ao libro de ficción, concretamente ao libro de ficción, que non entraba naquela estimanza.

Porque o século XX esixiu aos autores rebuscar formas elocutivas, estratexias narrativas diferentes do contar simple e seguido para que o lector se sentira sorprendido no remate, para poder acadar remates climáticos ao xeito e fuxir da predicibilidade. De xeito que o libro se foi convertindo en obxecto intelixente, un obxecto intelixente que trata directamente coa intelixencia lectora; que foxe da lectura pasiva, da lectura como espectáculo precisamente para lograr manter activo ao  lector; que suscita múltiples reflexións non accidentais, premeditadas e que forman parte da ficción, para a partir desa ficción deslocarse da evasión de cara a unha reflexión social e individual que arriquezan a vida do lector. Obxecto intelixente moi complexo, da «inocente».

Os Gotten de Alfondo Álvarez Cáccamo é un deles. Do melloriño que nos deixou o 2013. Da arquitectura intelixente deste título falareilles mañá.

Chuzame! A Facebook A Twitter

os candados da realidade

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA — 28 de Marzo de 2014 @ 6:55 p.m.

Deambulo pola semana mentres trato de establecer o tema en que asentará esta anotación. Quédanme sobre todo as palabras dun alumno meu, Damián, 2º ESO, despois de ler o Recinto gris de Ledicia Costas. A Damián gustáralle moitísimo, non perdeu ocasión de dicirmo e despois de contarllo á María Xosé, a miña compañeira de departamento:

-Que ben me vai coñecendo!

Esas cinco palabras encerran moita máis mensaxe do que parece, convidan a cavilar.

Convidan a cavilar e non no feito de que eu o vaia coñecendo cada día mellor e polo tanto lle dea lecturas máis acaídas ás súas apetencias. Iso é o de menos, porque as lecturas que lle sinale non teñen como obxectivo que todas lle gusten…senón facer del cada vez un lector máis completo e complexo ( porque isto incide moi directamente na cantidade e calidade de razoamentos que será quen de facer no futuro).

A min dáme que cavilar por outra cousa. Pola autoasimilación de Damián a unha historia que é unha aventura de liberación social e individual. Unha historia que non é a materialización dunha fórmula de laboratorio a tres metros sobre o ceo. Senón unha grampa entre realidade e ficción, unha ponte, uso responsábel e benintencionado do símbolo ( fronte á perversidade do uso relixiosocatólido, relixiosocatódico, por esxemplo)

-Que traballo che fago deste libro, porfe?

-Tráeme algo escrito onde me digas cales son os lobos que na realidade tentan meternos a todos en recintos grises, os lobos que non aturan as diferenzas, os que condenan todo forma de pensar que non sexa a obediencia cega.

-Vale

(Non saio do meu asombro. 2º ESO. Entendeu perfectamente o que lle pedía. 2º ESO)

……………………………………………………………..

Susana cursa 4º ESO. Sei que lle ancantou  Tres metros sobre o ceo. Hai un poema no Penúltimas tendencias que fala diso. «Non quero amores a tres metros sobre o ceo», di o verso ( escribo de memoria). Comentámolo na aula. Realmente Corín Tellado foi unha adiantada do seu tempo, porque se chega a escribir hoxe a ver quen lle facía sombra! E non deixa de admirarme a simpleza coa que se recomendan certos títulos no ensino…

Eu contraataquei:

-Le  2o poemas de amor e unha canción desesperada, despois falamos. E, xa postos tamén podes botarlles unha ollada ás Rimas de Bécquer…

Susana afanouse a  copiar os títulos.

(Que fago eu meténdome en augas alleas? Iso debera ser asunto de Literatura Castelá…Claro que é desde Literatura Castelá desde onde se recomendou a Federico Moccia…a alumnos que non coñecen nin a Bécquer nin a Neruda…)

Chuzame! A Facebook A Twitter

da filosofía á rebeldía

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA — 27 de Marzo de 2014 @ 4:09 p.m.

Pregúntase Carlos Lema en A música das esferas pola orixe do coñecemento, que é como preguntarse pola orixe das cousas, xa que só existe aquilo que coñecemos, o demais é coma se non fora, coma se non existirá. Coma se. Porque o poeta sabe que é precisamente o que non existe o que igual certifica a nosa existencia, se miramos no espello (re)coñecémonos se estamso diante del, mais o mesmo espello nos devolve a imaxe do que non existe ao reflectir, por exemplo, o que está detrás de nós e polo tanto non existe para nós porque non o vemos.

Thalámas Salamatu -nun dos mellores poemario de 2013- en Prédios describe o ser humano como un feixe de pertenzas (materiais, mais non só) que conforman a súa identidade, o ser humano como alguén pechado con sete chaves que ve pasar a vida por diante e se esmera en que esa vida non entre nel. A soidade perenne. A soidade pétrea. A deshumanización mediante a cousificación escintilante da mercadoría

Carlos Lema mergúllase naqueles tempos da Grecia dos primeiros filósofos, procurando esa orixe.

Thalamas Salamatu escribe hoxe, escribe o hoxe, escríbenos hoxe. Descríbenos hoxe como perfectos ignorantes de nós mesmos, descoñecedores da nosa esencia, aqueilo que primeiramente deberíamos saber pois nada hai no mundo máis importante.

Carlos Negro, nas Penúltimas tendencias, describe a alienación xa na adolescencia, fai protagonista dos seus poemas a mozas adolescentes cuxa personalidade olles é conformada desdede fóra, desde a mercadotecnia brutal que volve  persoa únicamente en axente mercantil á par de consumidor que se identifica e sublima no acto de mercar. E expón a necesidade de saír dese impás, desa pirisión, de ceibarse desa cadea na procura da propia identidade

Operación Triunfo

Nin de broma digas que son divina.

Non teño a mellor voz do universo.

Non collo neste talle supersexy.

Non uso o escote como escaparate.

Nin quero dez minutos de gloria.

Só quero un curso intensivo de bicos,

dúas ou tres frases que soen sinceras

e cinco segundos para decidir se acepto

ou te envío á papepeleira de reciclaxe.

 

Fase Akane

(sublevación)

 

Aparta de aí!

 

Nin me roces

co calentó.

 

Son a heroína

de cómic manga.

 

A arma letal

da biblioteca

 

A única que leva

poemas na mochila.

 

Lista

para lle dar de hostias

á ignorancia.

 

Chuzame! A Facebook A Twitter