ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

e despois do bravú, que?

Filed under: CARA ADIANTE,MÚSICA,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 16 de Setembro de 2014 @ 10:10 a.m.

Foi un día moi emotivo, o sábado pasado, coa celebración do XX cabodano do Bravú. Especialmente pola mañá, coa descubeta da placa que conmemora os XX anos do Manifesto de Viana, placa para que prestou a súa arte Primitivo Lareu (escultor, pintor, canteiro e viñateiro que tamén lle deu a iso da música en Brandián). Placa cuberta, para iso é bravú, cun saco de mustil. Por certo que a inauguración culminou cantando todos os presentes ” ATractorada” dos Rastreros, un cantar emocionado e bravío que vovleu facer e Viana o centro do mundo.

Pola tarde debateuse sobre o bravú. E eu, que agora quero escribir sobre a actualidade do bravú, lembro unas palabras que Xurxo Souto  e mais eu compartimos. Estaba alí, na adega do Caballero, ente xamóns e licores varios, unha representación ben xeitosa do bravú ( perdoen que non dea nomes, mais non quero capitalizar senón todo o contrario), nun ambiente de festa e celebración, nunha cerimonia de partillamento que nunca foi quen de celebrar Voces Ceives.

E despois do bravú, que? Pois primeiro dicir que o bravú non está morto, non foi cousa dun momento histórico. Hoxe, os temas dos Diplomáticos, dos Rastreos, do Caimán do Río Tea etc. son himnos, son himnos compartidos pola mocidade e os seus pais. O cal ten un valor absolutamente incomparábel. E ben se viu nos concertos que os tres grupos anteditos, que se xuntaron de novo este ano, e que deberían continuar.

Contiuar porque o bravú non foi estilomusical, o bravú foi máis ben un estilo de vida, o berro de que o galego era unha lingua moi axeitada para o rock, o berro de que nas aldeas, no rurual ou nas periferias, tamén se sabe facer rock sen complexos e de priemeira. E iso, hoxe, aínda é necesario transmitirllo á sociedade. Aínda, infortunadamente e máis ca nunca.

Nao, Sés, ou os memso Malas Herbas que actuarían pola noite, ademais de Liviao de Marrao, os convocantes, son moi bravús, son continuadores, e nalgún caso pódese dicir que fillos do bravú.

Tamén se lembrou como o Castañazo, moi ligado ao bravú, até que hai uns anos pegou unha virazón cara a un simple festival máis, o Castañazo Rock naceu para que os diferentes grupos se puxeran en contacto entre si e dese xeitos fuxir das tebras duns medios de comunicación que lles eran refractarios. E seguen sendo, porque se o Bravú e o Manifesto de Viana son un dos sucesos máis importantes da música galega…os meidos brillaron pola súa ausencia nesta conmemoración.

Si, hoxe hai outros medios e calaquera sabe o que fai outro a miles de quilómetros de distancia. E pode compartilo ou non. Mais só co trato existe verdadeira comunicación, comunicación de proxectos humanos, proxectos  e estilos e vida.

REIVINDICACAIÓN DA HISTORIA CONTADA POR NÓS

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 11 de Setembro de 2014 @ 11:58 a.m.

REIVINDICACIÓN DA HISTORIA CONTADA POR NÓS
Título: Eu estaba alí
Autor: Afonso Eiré
Editorial. Hércules
Todos os pobos deixan historia. Hoxe sonnos coñidos nomes de ducias e ducias de pobos que deixaron de existir ( os selk´man, os chango, os cunco, os arahuacos, os tumacos) e somos plenamente conscientes de que outras están a piques de desaparecer ( os houma, os otawa…) sen que por iso nos importemos e se vexa alterado o ricto do noso rostro. Porque o mundo valora aínda moi insificientmente a diversidade cultural, a multiplicidade de formas de entender a vida e gobernarse nela. Sendo moi habitual a reacción de incomprensión, cando non de aberta hostilidade, cara a prácticas culturais que nos parecen aberrantes por non cincidir coa nosa mentalidade occidental. Acontece isto no tempo ne que a cocacola conquistou o mundo; no tempo no que cativos que cosen balóns para a as marcas occidentais, ou prendas de roupa para deseñadores podres de cartos, soñando con ser Cristiano Ronaldo ou unha afamada modelo de pasarela.
Porque o importante non é que os pobos existiran ou aínda existan. E nós, no medio. O realmente importante é que os pobos sexan quen de contar a súa propia historia. Porque cando descoñezan a súa propia historia deixarán de protagonizala ao non se sentir parte dela. Por iso a oposición a revisión histórica, a oposición política e social a non volver a vista atrás con ollos críticos – porque non teñen problema algún en seguir crendo na batalla de Clavijo, ou que Bailén supuxo a primeira derrota dos franceses en Europa, para eles Bernardo González del Valle “Cachamuíña” carece de importancia, estorba- responde a un posicionamento culturalmente deforme por politicamente condicionado. A cousa é curiosa: cando todas a todas as parcelas do saber se lles esixe contante aggiornamento, os historiadores atopan resistencia político-cultural que lles traballaren en liberdade para que algún día saibamos todo o que pasou na ditadura franquista.
Por iso, libros como o que hoxe comentamos, teñen unha importancia especial. Trátase da nosa propia historia recente contada por nós, que día a día asistimos a como intereses alleos contan a nosa historia co propósito de converternos nun fato de desmemoriados non problematicos, propósito que ten finalidade política, cultural e, non se esqueza, económica ( cando deixe de interesarnos o noso seremos mías receptivo a mercadoría estranxeira: o día en que todos xantemos nun macdonalds só comeran caldo os turistas).
E si, contar a nosa propia historia recente, en clave de nós, significa que se tarta dun libro politicamente consciente, o cal non é ningunha eiva senón todo o contrario. Porque se nos guiamos pola prensa da ocupación, o nacionalismo nunca fixo nada que non fora corromper a sociedade. Mais aquí impediuse unha central nuclear sen que houbera ningún morto, en Xove; mais aquí logramos derrotar o aparato estatal, caso cota empresarial. E Baldaio, e As Encrovas… O nacionlaismo sempre tivo algo que ver, moito protgonismo. O libro comeza cunha posta ao día dese tema para algúns tan polémico como é o do Piloto, e resulta de intereses especialme importante para as novas xeracións, para que sexan conscientes do que custou esa “liberdade” que hoxe temos, para que valoricen tamén o conflito lingüístico dos nosos días, para que comprendan a importancia de termos sindicatos de noso, para que comproben como sen a loita clandestina nada sería poísbel e xulguen con xusteza iso que eles non viviron: a transición, por outros moi ben chamada transfusión.
Poderá haber outras versións da nosa historia máis recente, mais todo é cousa de ver en que eixos xiran as perspectivas desde as que se escriben, se desde un eixo xenuinamente galego ( Galiza, por riba de todo) ou desde calquera outro. Mesmo haberá quen diga que as cousas non foron exactamente así, porque sempre hai, aínda que os seus protagonsitas testemuñen a favor da versión de Afonso Eiré: velaí o caso da destitución de Carlos Mella ( cando era vicepresideante da Xunta) ou da pretensión de Xosé Cuíña de entrar no BNG ( neste caso foi o seu fillo, nas redes sosciais; no anterior o propio protagonista, en Compostela, se non lembramos mal) Porén, sexa como sexa, non se pode negar que se trata dun libro valente, que non refuga temas delicados ( a ruptura do BNG, cando o PSdG perde o G, cando o PPdG perde o G…) e que non se pode deixar de ter en conta.
Vivimos días dun intenso debate político, no cal a irrupción de novas formacións parece ter a moita xente “descolocada”, confusa, incluídos aqueles que dirixen as diferentes forzas. Se callar estes máis ca ninguén, pois afecta directamente á súa cota de poder. Este libro de Afonso Eiré, como os de Xaime Subiela (Para que nos serve Galiza) e Henrique del Bosque Zapata ( E logo, temos razóns para ser nacionalistas?) trata de incentivar a reflexión, sobre nós, sobre o que facemos, sobre Galiza; o único que importa porque é máis grande ca todos nós. Desde unha óptica persoal, xornalística e comprometida.
Vai pola segunda edición, é un dos libros máis lidos e os medios non falan del. Incomprensíbel? Non.
ASDO.: Xosé M. Eyré

XMEYRE

 

contra a repugnancia, 20 anos de bravú arden no peito

Filed under: MÚSICA,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 10 de Setembro de 2014 @ 6:10 p.m.

Si, éncheseme o peito de ledicia e lume cando vexo como o meu fillo, furancheiro perdido, non perde un programa da Planeta Furancho, haxa o que haxa na tele.

Si, éncheseme o peito de ledicia e lume cando o meu fillo rebusca na miña discoteca todo o que teño bravú, que non é pouco e ben quixera ter maís, para gardalo coma un tesouro.

Si, éncheseme o peito de ledicia e lume cando o meu fillo me pide que lle conte e reconte aquilo da Feira das Mentiras. El tamén foi, mais na barriga da nai.

O meu fillo, que a primeira canción que cantou, aínda non se tiña en pé e mal falaba, foi o “Berbés” dos Diplomáticos de Montealto.

-Oes, pa, as miñas amigas alucinan porque ven que sabes todas as cancións dos Diplomáticos de memoria.

Si, énceheseme o peito de ledicia e lume, cando o meu fillo me pide que lle conte como foron os primeiros Castañazos ( nada que ver cos de agora)

E a min percórrenme o corpo vermes de emoción cando lle conto como foi o Alagarrobo, xastre e mestre de vida, o que lles puxo o nome aos Rastreros, ou que o seu primeiro gaiteiro non foi Óscar (gaiteirezo!) senón Moncho Faílde ( despois en Brandián, outro apaixonante proxecto chantadés)

Relouco de puxanza cando cantamos a coro a discografía dos Rastreros. Pero tamén a dos Liviao de Marrao. Ou de Nao. Ou de…

Ambos gardamos no peito como vivencia especial cando cruzamos a Península escoitando e cantando as cancións de Sés. Poucos meses había que saíra o seu primeiro disco, que tiven que ir mercar a Santiago de pé feito.

Teño un fillo bravú e non hai mellor cousa no mundo.

Bravú, aqueles máis punkis ca guedelludos, pouca xente daba algo por eles, mais eran algo novo, traían ar fresco. Hoxe, o fenómeno bravú é un dos fitos da cultura galega no XX.

Algo debín facer ben. Pero, sobre todo, algo fixeron moi ben os protagonistas do bravú. Moi ben. Por iso, hoxe, os concertos que celebran os XX anos do bravú mesturan a pais e fillos e as cancións son auténticos himnos. Recoñézoo, teño unha débeda de gratitude moi grande cos bravús e cos neobravús. Cos Zënzar, cos Ruxe-Ruxe, con Sés, cos Liviao…

Nisto deu o bravú. Cousa bonita. Este sábado os Liviao de Marrao convídannos a todos á celebración dos cintre anos do bravú, ese bravú que tivo espazo privilexiado no Xabarín. Por iso estorbaba tanto e había que acabar con el. A repugnanacia. Aínda queda moita repuganancia coa que acabar. E aquela semente bravú do Xabarín, trouxo estes vimbios cos que arrearlles no cu, ou nos fuciños se agardan sentados.

O caimán do río Tea, os Diplomáticos, os Rastreros… volvéronse xuntar e ogallá que non sexa só por este ano. Antes, o público non os entendía moito. Mais hoxe si, e poden encarreirar as novas xeracións polo camiño da dignidade sen capar. A música galega, Galiza, nós, necesitámolos.

Árdeme o peito contra o mundo. Non é para menos. Teño un fillo bravú.

……………….

Por certo, se cadra alguén aínda lembra a literatura bravú, porque a houbo, e o meu peito énchese de fachenda porque eu tamén tiven que ver.

O único que non se pode facer e estar parado.

Todos a Viana, este sábado.

CONTRA A REPUGNANCIA!

recuperando literatura: TODO É SILENCIO

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA — 9 de Setembro de 2014 @ 5:21 p.m.

Hoxe recuperamos a novela de Manuel Rivas Todo é silencio.

E quero sinalar algo moi importante: hoxe por hoxe, recuperar literatura antóllaseme algo especialmente útil. Non o digo por enxalzar o que fago nesta Ferradura, senón en propio interese do lector, ao cal a voráxine do impacto editorial brevísimo no tempo priva de lecturas realmente interesantes e importantes. Como é o caso desta de Manuel Rivas.

Que vos preste:

AS ÁNCORAS DA VIDA E A PODREMIA
Título: Todo é silencio
Autor: Manuel Rivas
Editorial: Xerais
Despois de Os libro arden mal (2006) regresa Manuel Rivas aos trinques das librarías con esta Todo é silencio, unha novela ben distinta daqueloutra, coa que presesnta vínculos, non ía ser doutro xeito,en concreto un que queremos salientar pola luz que proxecta sobre o novo título: tanto un como o outro novelan un mundo que loita contra o cancro múltiple que ameaza a súa desaparición, novelan e piden reflexión, non fican nunha simple historia para entreter o tempo porque matar o tempo non é vencelo senón festexar a derrota por anticipado. Se antes escribiu sobre a desfeita do 36 e barbarie de consecuencias que trouxo, agora o axente que emporca a vida é a droga coa que Mariscal fai negocio e ascende socialmente. Mellor dito, quen emporca a vida é a falta de escrúpulos de Mariscal, un es-seminarista, un nacido para o contrabando, de familia lle vén esa habilidade, Mariscal, un ser dotado de certa cultura que lle serve para distinguirse dos demais, certa cultura para un home que adoita vestir de branco e enluvas as mans. Mariscal, a podremia que todo o corrompe. Un home de contraste e para contraste, igual que toda a novela, unha novela que nin é nin quere ser outra de bos e malos, que a vida non é como o far wet de John Wayne que se proxecta no Ultramar, a vida é un mar fervendo que nin as salmodias interesadas dos curas temperan, hai que vivila, hai que nadar.
Dicir que é o máis acertado de Todo é silencio non resulta doado dicilo. En si, a novela toda está moi ben construída, moi pensada, é complexa como a realidade do día día, e está contada coa prosa sensíbel e doadamente recoñecíbel de Rivas, esa prosa densa e solidaria. Solidaria coas personaxes, en primeiro lugar, aí é onde asenta a novela, o tratamento das personaxes en Rivas sempre é de salientar, sempre, non pode ser doutro xeito, Rivas escribe personaxes igual que ve personaxes na vida, e no papel verte a mesma solidariedade, non é dos que escriben para a galería e o bonitismo. Á par desas personaxes que pasean carne e óso nas palabras negras en fondo branco, personaxes-fado rescatadas por un poeta negro, noveladas desde un punto de vista lírico, solidario, crítico á vez que comprensivo, experincialmente vívido; á par delas, habilidade narrativa de Rivas maniféstase nas descricións, breves e impactantes, descricións de trazo groso e moita sombra que acompañan e propician unha tensión formal moi notábel. Esa brevidade acelera o ritmo lector, ao que tamén contribúe a distribución da historia en capítulos breves, mais por outro lado son capítulos que non se deben ler vertixinosamente, ás tolas, irreflexivamente, porque convite á lectura reflexiva está presente desde a primeira liña do texto, o que tamén dá idea, anuncia e confirma que se trata dunha historia moi pensada e está escrita de maneira tamén moi calculada. Esa sensación, esa certidume, non nos deixa desde a primeira palabra á que pon remate.
Entre os elementos que demandan esa reflexión tamén están os usos metafóricos. Brétema, onde todo sucede, metáfora da Galiza, non é o único. A Escola dos Indianos, con ese mapamundi por superficie, é outro símbolo desacougante. Inclusive se poden estudar os propiso nomes neste apartado: Leda, Lucho Malpica, Fins Malpica, Mariscal, Belvís, Víctor Rumbo, Carburo, Chumbo, Inverno, Mara…son nomes cos petos cheos de sonoridades, de contrapicados, de luz e de sombras, de ferro frío e amor salgado, de mar e de ribeira, de vida e de…. E non se deben esquecer os contraste sexeridos, desde o cinema á música, música de fado e tango, música existencial de amor e morte; ambos, música e cinema como espellos e como preguntas. Ademais de que os díalogos, un diálogos extraordinarios, rexos, impactantes, sensíbeis, embebidos en saber popular e tamén culto, evocadores e á vez moi directos, son diálogos que se suman na esixencia reflexiva por parte do lector, ademais de contribuíren a ese ritmo entre desbocado e contido, tan particular, complexo e logrado.
Con estes vimbios é obvio que non falamos dunha simple novela senón dunha novela moi pensada, moi calculada e intelixentemente resolta alén de feitos anecdóticos como o de que no índice fora esquecido o capítulo XXXVI, que non se espante ninguén porque o tal capítulo está onde non debe faltar: no corpo textual da novela. Entre esas intelixencia e resolucións axeitadas, no quixeramos esquecer a secuenciación, progresiva e de contiguidades, mais que, outra vez, esixe certa concentración na lectura e só é posíbel nun narrador como Rivas, que con catro trazos sitúa, caracteriza, evoca, reflexiona e fai avanzar a trama, unha trama que inevitabelemente ten puntos de contacto coa cultura audiovisual ( sobre todo recente, Matalobos, mais tamén clásica: Mariscal é, desde xa, o noso Padriño) mais quen lea Todo é silencio ficará coa imaxe dunha novela única, dura e entrañábel tamén, contada con tanta habilidade e intelixencia como antes ponderamos e aínda temos que engador máis cousas. Como o tratamento temporal, que sabe dotar de actualidade unha trama que é do pasado, dese pasado que non pasa e pesa a diario porque nada, nada de hoxe se pode explicar sen onte, definitivamente as áncoras do pasado non están prendidas nos adverbios do almanaque senón no fondo de nós e negalo, negalo en calquera dimensión da vida, é un síntoma de atraso e pequenez.
Todo é silencio é máis que unha novela sobre o contrabando e o narcotráfico. É unha novela que retrata a purulencia dunha sociedade atrapada por un capitalismo salvaxe que a enche de balor coa súa coñecida falta de escrúpulos, tanto que mesmo os “beneficiados” rematan podres.
Balzac, hoxe, escribiría algo polo estilo.

  ASDO.: Xosé M. Eyré

 

Poderá Podemos?

Filed under: POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 3 de Setembro de 2014 @ 9:01 p.m.

Poderá algo Podemos? Servirá para algo a ilusión que están a crear? Están realmente a crear ilusión? Quen son os Podemos? (Porque ademais de Pablo Iglesias…) Pero vaia non preguntemos tanto que logo non deamos respondido, aínda así, aí van dúas máis: pretende Podemos cambiar a sociedade ? , pretende cambiar a política, tipo de partidos e maneira de facer política?

A sociedade non creo que a poida cambiar. Iso é a cultura o que mellor o pode conseguir, porque desde que morreu Franco a política nin sequera creou conciencia democrática.

E a política tampouco creo que a poida/saiba cambiar. Razón? Moi sinxelo, Podemos está a se facer como partido a partir dos desafectos doutros partidos, na miña opinión. E iso é moi, moi grave, porque é xente de baixa ou nula conciencia política. Temo que Podemos remate sendo unha UCD do XXI, non moi distinto do PP e PSOE, por certo, en canto nucleantes de arrivistas que procuran a súa parcela de poder, neste caso á marxe dos dous colosos.

E mete medo que os desfectos sexan case sempre desafectos da esquerda, penso eu que na súa maioría, porque o cómpre para mudar algo no panorama político e social…é acabar con esa lacra de francófilos trasnoitados, de incompetentes e encefalogramas planos mais moi pagados de si mesmos, tanto que a súa intransixencia é famosa no mundo enteiro.

De verdade Pablo Iglesias cre que está a facer algo para iso?

recuperando literatura: A lei das ánimas

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA — 2 de Setembro de 2014 @ 1:48 p.m.

E, de paso que recuperamos literatura, a ver se tamén nós poñemo sun chanzo máis na recuperación.

Velaí vai a críitca  desta novela de Carlos G. Reigosa, aínda hoxe unha novela bastante lida nos centros escolares. Hai que ter en conta que hoxe poucas veces se transmite de pais a fillos a lenda da Santa Compaña, sobre todo nas cidades. De aí a súa oportunidade.

Continuamos, pois a recuperción das críticas impsíbeis de atopar despois da desaparición  de ANT-Dixital.

A NOVELA DA SANTA COMPAÑA
Título: A lei das ánimas
Autor: Carlos G. Reigosa
Editorial: Galaxia
O título desta crónica é tamén o subtítulo da novela, e unha das mellores formas se definir ou debuxar en poucas palabras o que é nova novela de Carlos G. Reigosa. En días nos cales no imaxinario, das historias de ficción, seres suprahumanos, como os vampiros, están aí amosando a necesidade de revisar os conceptos de humanidade, do ben e do mal, o inferno e o ceo, a bondade (dun deus que a miúdo anda moi despistado) e a bondade, que os galegos resumimos tan ben nese dito: “Deus será bon, mais o demo non é malo”. No imaxinario dese interregno, a cultura galega posúe personaxes ( digámolo así, malia sabermos todos que este tipo de personaxes son comúns ás diversas culturas) cun carimbo de galeguidade a ter en conta. Unha desas personaxes, colectiva, neste caso, é a Santa Compaña, unha Santa Compaña que, por certo, non contempla frrecuencia salientábel no conxunto ficcional nosas letras. De xeito que a novela de Carlos G. Reigosa chega coa bendición das sinerxias establecidas na tirapuxa entre as diferentes correntes temáticas actuantes. Alén de convidar a reflexionar sobre o coidado da tradición oral, unha tradición da que, nos tempos que vivimos, a Santa Compaña xa desapereceu case por completo para moitos escolares. O cal é manifestamente inxusto, nesta terra tan rica en tradicións relativas a este mundo de entremundos. Circunstancia para a cal a novela dispón un roteiro moi suxestivo pola bisbarra norte da provincia de Lugo. Un roteiro que, se desde a perspectiva xeográfica só cabe cualificar como espectacular ( nada menos que comeza na praia da Augas Santas, máis coñecida como das Catedrais), non o é menos en canto ao contido antropolóxio e histórico e sae ao camiño en cada pedra, en cada cume, en cada árbore entre Foz e Mondoñedo. Co engadido de que en Mondoñedo, os escolares poden visitar e coñecer a figura singular de Manolo Montero, ese Merlín que Cunqueiro tratou e que tamén é personaxe desta novela. Dunha novela que, alías, integra unha serie de datos culturais pouco coñecidos e deses que resultan atraentes aos máis novos, que están habituados a iso de que Ourense derive dunha Auria que á súa vez recibía ese nome polo ouro. Nivardo Castro e Carlos Conde reaparecen outravolta nesta A lei das ánimas, e son precisamente eles os voceiros preferentes deste tipo de “curiosidades”.
Ese é o seu papel na novela, que non tanto o investigador, ademais de salientareno carácter de Agapito Landín, que é quen de verdade levará todo o relativo á investigación pola morte e violación (nesta orde) de Melba e do presumíbel asasinato do seu marido Xoán Mondriz. Atopar os culpábeis (son tres) da violación e asasinato, así como a desaparición do cadáver do marido, polas vías habituais dos corpos de segruranza, é a tarefa da Agapito, quen tempo atrás estivera fondamente namorado de Melba e que non é nada dado a explicación paranormais, ese tipo de explicacións que insinúan axentes ás súas ordes e que habitan en moita da xente coa que se vai topando. Máis outra vez, Nivardo e Carlos son bos presentadores deses tipos humanos que, confidencia tras confidencia, van enchedo de contido as figuras de Melba e Xoán, nunha caracterización indirecta hábil e pertinente que ten como resultado unha bonita historia de amor. Porén, o protagonismo non pode ser outro que para a Santa Compaña, un ser colectivo e sobrenatural, fronteirizo entre o mundo dos vivos e dos mortos, que non tolera os maltratos aos cadáveres, e que vai ser o axente definitivo da xustiza, nunha carreira na que Agapito pouco poderá facer máis que agardar a resolución dun caso para o que se prestou voluntario e que lle está a romper a cabeza. Mención especial merece a delicada construción desta personaxe da Santa Compaña, así como a transición entre a novela policial e a novela de terror, creando un espazo propio que tanto pode decantar dun lado como do outro e se vai adonando da narración igual que a néboa se pecha sobre os tres mozos, por moito que queiran fuxir dela hai cousas das que un non dá zafado e se van metendo, pouco a pouco, nun.
Á par disto, non se pode deixar de mencionar a ben estudada dosificación da intriga. Coa entrada en escea de Nivardo e Carlos, a investigación de Agapito non adianta, mais ese dúo presta voz e oportunidade ao anuncio, á suxestión, dun desenlace cuxa precipitación non por agardada deixa de sorprender senón todo o contrario, aínda sae reforzada. O resultado, como non podía ser doutra maneira, é unha novela que se le con agrado e que custa deixar. O cal é así malia descoidos como as varias “luceitas” que no texto se atopan, ou inclusive a pesar dunha aceptación problemática que nos pode facer torcer un chsico os beizos. Non resulta doado asumir, aceptar, que un corpo perda tanto sangue mentes cae, nese breve espazo de tempo, como sucede na novela. A carón diso, que a Santa Compaña o recolla con tanta celeridade, non representa tanto problema pois, debido á súa propia natureza, non nos imos deter na pequenez de cuestionalo. Hai que telo en conta, si, racha a verosimilitude. Porén, a novela é moito máis que ese detalle, moito máis.

 

 

ASD: Xosé M. Eyré

 

quedar na codia

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CARA ADIANTE — 26 de Agosto de 2014 @ 5:59 p.m.

Léase por onde de lea, a noticia hoxe leva nome propio Julio Cortázar. Fálase da súa xenialidade. Fálase da relación con Galiza do boom da literatura sudamericana. E un le e le, e quédalle mal corpo. Primeiro, porque isto só sae á luz en efemérides e datas precisas. Segundo, porque non só debemos nós contar que literatura sudamericana, sen a influencia galega, tería sido ben distinta do que despois foi; está moi ben que o fagamos mais tamén o teñen que facer eles, na Arxentina, no Uruguai en Colombia… E, terceiro, porque exaltar a xenialidade resulta unha simpleza cando non se sabe explicar, e a maioría das veces que se tenta explicar tamén se cae na simpleza.

Inclusive me queda mal corpo por escribir o que veño de escribir. Pásame cos grandísimos. Pásame con Castelao, pásame con Cunqueiro, con Manuel Antonio e, claro está, tamén con Cortázar. Cada vez que os leo teño a sensación de descubrir neles algo novo, sempre teño a sensación de que, malia a descuberta, só fiquei na codia.

Para ser xustos non me pasa con todos igual. Con García Márquez, menos. Con Vargas LLosa, nada. Recoñezo que Vargas LLosa é un grande prosificador, sabe escribir moi ben, co cerebro. Mais os grandísimos, eses co cerebro só lle dan forma á sentimentalidade que a sensibilidade instalou nos seus procesos de raciocinio como unha necesidade urxente; sendo que esa necesidade urxente sempre ten quen ver con atopar o mellor do ser humano debaixo das enrugas, da pel requeimada e endurecida; co saber atopar o sublime no cotián; e coa crenza de que o bon escritor ten que chegar á vez á intelixencia e á emoción, coa sinceridade que só a humildade presta.

E niso, na humildade, somos especialistas os galegos.

E, malia esa humildade, aqueles exiliados tamén lles ensinaron que non hai futuro se non se lle chama á porta, con ilusión e proxectos novos cada día.

(Teño que parar aí. Aínda non dou entendido como fun quen de escribir iso no meu estado…)

Galiza, Nós, eu

Filed under: CARA ADIANTE,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 21 de Agosto de 2014 @ 2:09 p.m.

Os colaboradores de Nós poden ser o que lles pete: individualistas ou socialistas, pasatistas ou futuristas, intuicionistas ou racinalistas, naturistas ou humanistas; pódense pór en calquera das posicións posibles respeito das catro antinomias da mente contemporánea; poden ser hastra clásicos, con tal de que poñan por riba de todo o sentimento da Terra e da Raza, o desexo coleitivo de superación, a orgulosa satisfacción de ser galegos.

Con estas palabras, que abren o primeiro número de Nós (30-10-1920) iniciaba Francisco Rodriguez (Hércules Ediciones) o seu discurso de presentación de Eu estaba alí (Afonso Eiré, Hércules Ediciones) que xa vai pola segunda edición. Mais non é a miña intención agora comentar criticamente o libro do Afonso. Senón salientar máis unha vez unha idea que é recorrrente nesta Ferradura e, por suposto, na miña ideoloxía, a grande lección que Nós deixou ao mundo exprésase nesa cita.

Pola contra, semella que o único que aprendemos foi a partir leiras para despois administrar ese reducto de poder que supón capitanear algunha das faccións que se din nacionalistas, tanto no eido político como no cultural. Nunca fractura tan forte sufriu o nacionalismo galego, no eido político. E tampouco hai unidade de acción no eido cultural, só silencio, só un laissez faire, só un déixao estar na súa ponla até que apodreza, covarde e mentireiro.

É que xa non sabemos levarnos ben? Xa non sabemos convivir? Aínda non aprendemos que o inimigo é moi forte e que precisamos o apoio, a forza que da o apoio de todos os que temos Galiza como estinatario dos nosos esforzos, das nosas andainas e teimas, de todas e cada unhas desas actividades ás que contribuímos porque cremos que son imprescindíbeis para o progreso de Gaiza como pobo, como entidade diferenciada non porque o digamos nós senón porque o ensina a Historia.

Eu penso así. E se incomoda nos poleiros síntoo o moito. Desde o meu punto de vista nada hai tan satisfactorio na vida como participar nun proxecto común, máis grande ca todos nós, inmorredoiro e eterno.

Síntoo polas mentes pequenas.

Risco, Castelao, e o drama de min

Filed under: CARA ADIANTE,VARIA NATURA — 18 de Agosto de 2014 @ 9:04 p.m.

Escribiu Risco, Vicente Risco, n´O porco de pé, unha farsa, un xoguete cómico, unha enorme retranca sobre o poder e o papel da ignorancia na sociedade. Non foi o único da Xeración Nós, Castelao tamén deixou constancia do tema, n´ Os dous se sempre de xeito moi directo, sen deixar de figurar no resto da obra, sobre todo na gráfica. E hoxe, que levo un día no que todo parece xirar ao revés do seu sentido normal e habitual, hoxe tócame a min.

Que, para comezar, debería mudar o xénero protagonista. Non porque hoxe a muller ten outro papel dentro da literatura, e particularmente dentro da literatura de nós. Non, simplemente por unha cuestión de verismo, de fidelidade co drama que ma habita os días desde que a ignorancia, coligada coa mala fe, con moitísima mala fe, deu en pretender desfacerme a vida porque lle sae de balde e porque polo visto estorbo moito. A un director, a un inspector, a unha cidade onde o meu centro estaba a piques de deixar de ser  e hoxe pasou por riba dos outros. E á idiocia da burramia tamén lle estorbo. Seica se le demasido no meu centro, demasiado. O inspector insistiu en que era unha tolería, e que non me ampara ningún tipo de lexislación na promoción lectora…Que si, promove o que queiras, pero non esixas… Ademais, penso eu, como vai ser que en galego lean moito máis, pero moito máis, que en castelán!

O malo é que, ademais de mudar o xénero protagonista tamén tería que mudar a modalización xenérica e escribir un drama. Ou dous, un interior que ninguén ve, agás eu, que o padezo. E outro exterior, que ninguén quere ver, aínda que o padezan.

Kid Salvaxe, versos escollidos

Filed under: CRÓNICA DA CRÍTICA,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 7 de Agosto de 2014 @ 7:31 p.m.

A vida é só unha repetición que se repite.
               Terminalmente (16)
……………………………………………………………………………………………………….

Supera os temores e non deixes
que o guión da vida cho escriba
o medo (18)
……………………………………………………………………..
A vitoria é do que acada primeiro o seu soño.
Non o esquezas, amigo, cando espertes
 ó día seguinte
de perder (25)
……………………………………………………………………………………………………….
(…) mentres caio coma un canto rolado
que só se recoñece no ruído
dos seus golpes (36)
…………………………………………………….
Perdo batallas coma un imbécil,
Batallas que nin libro nin abandono:
son a causa desta tristura cobarde
que me abate ás veces á traición. (48)
…………………………………………………………………….
Nacer é inevitable cando xa estás aquí.
Morrer é inevitábel cando xa estás aquí
Todo sucede cando xa estás aquí
e nunca máis.(62)
………………………………………………………………………………………….
Xoguei limpo cos meus inimigos (75)
………………………………………………………………………..
A vida non é un lugar para estar morto (82)
…………………………………………………………………………………..
Hai días nos que ninguén che di
que es o mellor,
días nos que nin sequera che din
que es o peor.
Son horas feitas para o esquezo
(….)
Tempo que empeza e termina
sen empezar e terminar nunca. (84)
………………………………………………………………………….
¿Estou vivo ou estou morto?
Hai ciclos esquivos e escuros
que impiden saber. (88)

Son versos escollidos por min? Ou pola ansiedade depresiva que me abafa?

Polos dous. Polos dous. Un é un e a súas circunstancias, dicía un humorista, sabio coma todos os humoristas bos.