ferradura en tránsito

Desafiando a dor desta tendinite do demo, quero ecribir esta anotación porque son moitas as urxencias e apetencias. Nada poderei dicir  do libro ao que lle faltan páxinas, que non trae todo o descrito no índice. Nin doutra novela tamén influída polo caso de Sofía Romo. Mais, polo menos déixolles dúas ligazóns político-lingüísticas.

Por exemplo, pois eu saudei a chegada dun novo DXPL, esta cartografía. Saudeino porque agardo que, de non ter marxe de manobra, agardo que o denuncie; Valentín ten fillos, coma ti e coma min, xógase o seu futuro. Esta é a situación. E algo hai que facer

No país daquela póla da árbore, contan que de cando en vez celebraban eleccións para poder dicir que alí había tanta democracia coma en claquera outra. E dise dun caso moi concreto que gora quero contarlles.

Logo dunha desas ceriomonias que chaman de renovación do sistema, a máxima autororidade electa deu en precarizar as condicións de traballo dos varrendeiros esixíndolles que esmeraran o seu labor diante das casas dos potentados, pois unha asociación denominada Galicia Bilingue queixábase  que como podía ser que que diante das súas moradas non estivese máis limpo que nas rúas arrabaldeiras. O de menos, neste momento, é expoñer como, diante de determinadas casas, estes profesionais debían mudar de artefacto varredor, ou inclusive dicir que, non fora ser, se lles esixiu un estrito cumprimento horario da fracción temporal que, feitas as contas, tocaba á residencial urbanización.

Créanme, o de menos e contar como esta decisión influiu na saúde mediomabiental e na convivencia no páis daquela póla da árbore. Porque, como calquera outra, está a vivir unha crise económica fonda na que os dirixentes non saben actuar se non é recurtando dereitos e incremementando deberes traballadores como se así fora aumentar a produtividade. Porque o que non quero deixar de relatarlles é como, nesta situación, o xornal voceiro extraoficial do organismo gobernante, La Voz de la Póla, está a informar. É hoxe o día no que lin información segundo a cal a Consellería se inhibe da problemática que ela mesma creou. Porque ha de saberse que antes das actuacións desa consellería non existía tal problemática.

No podo rematar sen consignar aquí a indignación que isto está a producir nos cidadánas poleiros. E, confidencialmente, asegúrolles que se están a preguntar que sentido ten que La Voz dela Póla, continúe a se distribuír, gratuitamente / pagada con cartos públicos por cada un dos chiringuitos e dependencias do órngano gobernante e tamén en bares e festas gastronómicas e outros eventos e, áinda máis, nos centros educativos, sendo que a tal publicación atenta contra a moral ao incluír unha pornográfica sección de contactos ou relax ou como queiran chamarlle.

E direilles, outrotamén, que escollín  contarlles isto a modo de fábula neneira, por se así o Conselleiro competente igual dá pillado a mensaxe, que eu ben sei que o emisor debe axeitar a mensaxe ao receptor se quere ser comprendido.

Logo de que onte escribira como o real nunca deixa de condicionar a lectura ( ficción) aínda que un queira manterse á marxe, antes de entrar no asunto de hoxe, quero continuar un chisco. Esa continuación ten que ver co falecemento de Miguel García-Posada. Coñecín a noticia o sábado, mentres na Sé compostelana pedían ao ceo polo fascista Manuel Fraga Iribarne, e moito cumprirá que pidan pois moito é o que hai que lavar. Xurdiume entón a pregunta: cantos dos que no Obradoiro obraban coñecrían a existencia de Miguel García-Posada?, cantos dos que no Obradoiro obraban saberían o que Miguel García-Posada fixo pola convivencia entre diferentes mentres Manuel Fraga Iribarne traballou toda a súa vida, o mesmo que Marinico (Raxoi) EL Corto, pola supremacía dunha caste privilexiada?, cantos dos obrantes no Obradoiro misal sabverían que, polo tanto, a vida de Miguel García-Posada foi traballo ( silenciado) a prol da convivencia e mellora da cultura? Poucos ou ningún, imaxino. Porque precisamente a vida de Fraga foi de incansábel traballo a prol da incultura, canta menos cultura mellor, e da intransixencia.

Coñecín a Miguel García-Posada en Barcelona, cando eu era emisario da crítica galega nos Premios da Crítica. Pouco, que Miguel xa entón padecía mala saúde e ao día seguinte volveu para a o seu domicilio. E aclaro que non sempre coicidían as nosas perspectivas dobre o feito literario. Porén, sendo el responsábel dos Premios da Crítica até que Ángel Basanta o relevou ao temón, e vendo o clima de respecto e afecto que preside eas reucnións e deliberacións… a menos que un pretenda ser mentireiro sen escrúpulo non queda outro remedio que escribir o que escribín. Máis: que a morte dun ministro franquista acapare tempo e espazo mentes dun devoto facedor de cultura pasa despercibidoa..é como para que a sociedade cavile moito e moito sobre os valores que a gobernan ou desgobernan.

Dixen respecto e afecto. O respecto, entre xentes de cultura, é moi agardábel mais non sempre se produce. E, cando ademais este respecto se manifesta sen nada de afectación condicionante, con toda naturalidade, entón creo que se pode falar de afecto. Naqueles días de Barcelona, entre críticos da letra castelá, críticos da letra catalá, críticos da letra en euskera, a quen só coñecía de nome e parcialmente polo traballlo crítico particular, eu, como galego e emisario da crítica galega, nun momento ( e como aquel acontece tamén hoxe) en que desde a Moncloa se trata de denigrar todo o que non sexa castelán, naquel momento eu desexei a morte de todos os políticos que nos abafan coa súa incultura eimpoñen as súas teimas deterministas, e sentín que só desde un foro como era a quel se podería gobernar desde o respecto e a integración. Nin as linguas nin as culturas se exclúen entre si, todo o  cantrario; e son os políticos os que envelenan as relacións que como usuarios lingüísticos temos con outros.

Eu interpreto todo isto como legado de Miguel García-Posada, non exclusivo seu mais tamén seu. E non se esqueza tamén como estes premios logo se abriron ao resto de linguas do estado. Podería afondarse máis. Fico, abondo, co contraste humano, co contraste de valores humanos. E van estas liñas na túa memoria, Miguel. Xa teremos pouso de parlamentar, que a etrernidade sempre espera.

Eis, logo, os dous primeiros parágrafos da crítica que estou elaborando, e que o vindeiro martes se lerá en Galicia Confidencial.

Libre de toda culpa, pecado e delicto, así foi soterrado o vello ministro franquista Manuel Fraga Iribarne, implicado nun bo número de asuntos con resultado de morte ademais de ser tamén responsábel da Lei de Prensa coa que o Movimiento amordazaba os medios de comunicación. Libre de toda culpa, pecado ou delicto, así o cantaron e cantan as súas hostes. Porén, a ti, lector, igual cá min, que escribo isto, en ningún momento nos é permitido alixeirar o peso o peso que a historia nos canga nas costas, máis ben, pola contra, e en vistude do determinismo social que nos goberna, somos xulados xa non só desde esa carga senón inclusive desde a nosa mesma orixe.
    Fronte a esta situación máis propia de tempos con Rei Sol, Bieito Iglesias dá á luz unha colectánea de relatos que se caracterizan precisamente porque as personaxes, e o relato déixao ver nalgún momento, sempre cargan coa súa historia, mesmo ás veces o relato é precisamente case unha excusa para que esta aflore. O cal, en si, tampouco é novidade ningunha no eido literario. Mais a lectura sempre se efectúa nun determinado contexto e ese determinado contexto inflúea. De xeito que, no caso que nos ocupa, salienta o humanismo, a compoñente humana das ficcións letrescas, á vez que pon de relevo a inhumanidade selectiva contextual deses dirixentes políticos. E debe ser preocupante, tanto ti, lector, coma para min, pois nos contemplamos no feixe vitimado, como tamén para os propios vitimadores, que nin nós somos xoguetes nin eles deuses exentos de carnalidade, o cal debería preocupalos a eles pola falta de humanidade con que os viste.

Debatíame eu, antes de poñerme a escribir isto, tartando de escoller o tema da anotación. Dunha banda rabeo por escribir sobre os Contos da terra e da tarde de Bieito Iglesias, xa sei como quero focalizar a crítica que faga para Galicia Confidencial, e tiña en mentes escribir un adianto desa crítica.

Porén, a actualidade manda, envolve. Desta vez é coa misa por Fraga. Está ben que lle fagan moitas misas, porque moitas lle han cumprir para lavar unha historia tan negra e enfangada en sangue inocente. Moitas. Se é que dan. E defendo o dereito dos ppetimetres a invocalo como figura senlleria, como faro guiador. Tamén moita falta fai quen guíe. Sobre todo aos que non son quen ir  máis alá da obedencia cega a quen manda. E é algo moi democrático que poidan expresar os seus sentimentos e adhesións. Si

Mais calquera, todos nós, exhibe publicamente a súa moralidade nestas adhesións. Homenaxear a Fraga é como homenaxear a Pinochet, Videla, Franco, Mussolini, Hitler, Salazar, Ahnadinejad,  Kin Jong, Mugawe, Museveni, Obiang…

Si. É democrático que todo o mundo poida dicir publicamente: eu admiro e defendo a esas persoas que cospen todos os días nos dereitos e valores humanos, a fin de manterse no poder, facer o que lles saia dos collóns e vivir ben mentres a xente do pobo as pasa moi putas para comer, vestir, vivir e pensar ( por suposto nada diferente do estipulado no pensamento ditatorial).

Si. É moi democrático que todo o mundo teña a posibilidade de dicir, ben alto e publicamente. SON UNHA MALA PERSOA, MIRADE

(E todo isto co silencio cómplice e covade do BNG, seguide así meus, e preguntade onde deixades os votos…)

Non todo é enterro de megalómanos servidores do fascismo que aos que os media oficiais lavan a cara e a lama da alma, tan negra e podre.

Mentres xa só vai quedando esquelete, óso, do vello zapatóns que corría detrás de nós coa súa lingua de odios e intolerancia…sguen no cárcere aqueles independentistas galegos apreixados non hai nada, que hai?, chega a dous meses?

Por iso esta Ferradura, hoxe, se fai voceira desa situación e incorpora as palabras do pai de Antom Santos. Léana, favor, con calma e indignación. Vai:

Crueldade, impotencia
Se copio do dicionario Ir Indo a definición do adxectivo cruel, sae isto: Que se comprace en
facer sufrir ou en ver como sofren os demais. O Estraviz explícame que é cruel quen é “capaz de
fazer padecer a outros ou de ver que padecem sem se comover”. E o dicionario da real Academia
Galega (permítaseme escribir real con minúscula, como seica o facía o noso grande poeta Curros)
dime: Que fai sufrir sen sentir pena por iso ou mesmo compracéndose.
                            Non sei se os responsábeis do funcionamento do sistema penitenciario acadan para si o compoñente de sadismo que inclúe algunha destas descricións da palabra cruel. O que semella
evidente é que regularon o seu lerio para facer sufrir a quen está preso, mais non só. Para facer que padeza o entorno familiar e social de quen estea encadeado. E os feitos confirman que moito mellor canto maior sexa a intensidade do sufrimento.
                                 A miña experiencia de relación con este sistema é recente. Comeza coa detención do meu fillo Antom Santos o 2 de decembro de 2011, en Lugo, acusado de non se sabe que. Polo que coñezo da súa declaración perante un xuíz do tribunal que substitúe ao famoso e franquista Tribunal de Orden Público, a xa non menos famosa Audencia Nacional, el declarouse, sen dubidalo, independentista galego, e negou ter relación con ningún feito penado pola lexislación española vixente. O xuíz decretou secreto de sumario, e ordenou ao mesmo tempo o seu inmediato ingreso en prisión.
                                         Aplicáronlle a Lei Antiterrorista, contestada, como é sabido, por Amnistía Internacional. Permaneceu incomunicado ata o 5 de decembro, cando o levaron á Audiencia. Seguiu sen contacto co exterior ata o 9, día no que lle permitiron facer unha chamada á casa, de 45 segundos, desde a Prisión de Aranjuez, onde ingresou despois de pasar uns días na de Soto del Real. Repare o lector, a lectora, de que falamos de máis de seis días sen que o preso se poida poñer en contacto con ninguén. Onde fican os dereitos humanos máis elementais?, os que con frecuencia invocan as persoas con poder nestes eidos, onde se vende, con técnicas semellantes ás da venda de aspiradoras, unha modélica organización política, a democrática civilización occidental.
                              Despois veñen máis atrancos. Disfrazadas de burocracia, pedras no camiño de familiares e de todas as persoas do seu entorno, para que o secuestro legal, o illamento do preso, sexa o máis efectivo posible. A arañeira de Kafka, como toda (re)creación da imaxinación humana, queda moi curta á beira da realidade cruel que constrúe o sistema. Ata o día 18 de decembro, ata os quince días ben cumpridos desde a detención, non lles é posible, a súa nai e a seu pai, velo. E canto custa chegar ao Centro Penitenciario Madrid VI de Aranjuez! Non se está a falar dos 650 quilómetros de distancia que cómpre percorrer, e mais os outros tantos da volta. Moito máis difícil que guiar o coche por Castela adiante, en inverno, entre brétemas intensas e xeadas, contra reloxo para atender as obrigas laborais, pois as visitas están marcadas para as sete e media da tarde dos domingos, moito máis difícil é peneirar a confusa e contraditoria información que se fornece desde as cadeas.
                                           Vai pasando o tempo, e ao preso, como se dixo, aínda non pode visitalo ninguén diferente de seus pais, que se achegaron a onda el en todas as ocasións que puideron. Ademais do duro sistema carcerario, que mesmo raciona os libros (só permiten retirar tres por semana da biblioteca), dos máis de quince días que tarda en recibir unha carta, sempre que non a devolvan cun pretexto, e poderíanse enumerar en longa restra outros exemplos de represión, ademais diso, aínda hoxe, 18 de xaneiro, non pode o preso poñerse en contacto por teléfono con ninguén. Impídenllo atrancos burocráticos que non somos quen de desbloquear.
                                     Impotencia, si, é o estado de ánimo que te anega. Pero cómpre seguir a furar con constancia, para ir abrindo buratos neste muro carcerario.
Para rematar, algo que un entende como obvio: a inequívoca solidariedade coas persoas que
están na mesma situación. Porque hai máis presos e presas, aquí, onde o mundo se chama Galicia, e tamén fóra dela. E, por asociación de ideas, chega agora á punta dos meus dedos esoutra palabra: Capital, Kapital (o adxectivo que lle acae medra, rotundo, nun poema de Chus Pato)
Xosé Luís Santos Cabanas

Sendo partidarios da desorde e do barullo, non consentían así e todo o separatismo nin toleraban que se ninguanease o rei Xoán Carlos e a súa garda de honra ( o Real Madrid). (Pax .176)

……………………………………………………….

(Conversa entre un profesor, acusado de levantarlle a saia a unha rapaza de darlle unhas boas vimbiadas, e o executor do seu castigo, castigo aprobado e urxido por Franco)

-Non me meta ao Paquiño nestas enchoiadas (…)

-Ai si? Sabe cantos anos tiña a primeira moza que botou en África?

-Non o sei nin me importa (…)

-Quince! Pra que vexa a catadura do hipócrita que me quere fusilar. (Pax.188)

………………………………………………………………………..

Velaí dous parágrafos do libro que estou lendo, moi ao caso das datas e acontecementos que vivimos.
Comezando cun chisquiño  de humor.

Noutra ocasión teño que falar máis dun título para ler con calma, onde os relatos, porque son relatos e non contos, seguen unha filosofía ou teñen un axioma que os guía: que as persoanxes sempre cargan coa súa historia; que as personaxes, nalgún momento, tamén teñen que descargar ( para algo está o lector) ese peso.

Un pouco ao revés, un moito ao revés do que está acontecendo coa morte de Fraga, un ser que por graza divina e desgraza da verdade, foi lavado de calquera mácula de culpa ou delito. Un tal García Leira ( creo que era el) dicía que Fraga fora un dos bos e xenerosos! Carallo! E despois veñen outros reeducándonos que non nos apropiemos do do sentir nacional (Ninguén pode patrimonializar nin apropiarse do sentimento degaleguidade, da súa identidade, do seu patrimonio cultural e lingüístico, dos símbolos que son comúns a todos e todas.) Supoño que quererán dicir que ninguén pode apropiarse diso para deturpalo, porque así formulado halles gustar moito aos deturpadores xa que ninguén lles pode levar a contraria. Ecogaleguismo ou como deixar de ser galego na praxe dun política politicamente correcta!

E para rematar: len con atención este apuntamento á biografía de Fraga, breve e sen mendo, do mestre Gustavo Luca.Velaí o anxiño bo e xeneroso!

E danlle terra hoxe.

A prensa internacional non lle cala a as verdades, nin sequera a da súa querida Grande Bretaña.

Que a de aquí tenlle medo. Porque será? Porque aínda lle terá medo despois de morto? Porque tanta condescencia cun ser que sentou á mesa na que se asinaban sentenzas de morte? Porque tanta condescencia cunser tan cheo de odio polo que non fora la sagrada unidad de la patria española? Porque tanta condescendencia cun ser que fixo tanto mal, tanto mal, tanto mal…?

Libre de toda culpa e pecado, así o retrata a prensa no día do seu enterramento. Libre de toda culpa e pecado. Esa é a mesnaxe que queda. Xa puido ser un auténtico ogro, que o foi, xa puido ser cómplice das penas de morte a aqueles que loitaron pola liberdade, que o foi, xa puido ter responsabilidade, seguramente toda, na morte de obreiros refuxiados nun lugar sagardo, xa puido te responsabilidade, e era o máximo responsábel, nos sucesos de Montejurra, xa…

Que hoxe parece que morreu un santo e o seu amigo Rouco o canonizará a non tardar moito…

Inclusive o Atrasador, Feixó, ese chulo de instituto metido a presi de galicia, vai é o nomea pai político da Galicia moderna

E non, ningún galego de ben pode deixarse afillar por un señor cun pasado tan negro. Un pasado tan negro e que non é mentira, porque se o demostra o propio feito de que na ficticia biografía fraguiana quedan ocos por encher, como se só vivir despois da morte do ditador!

E non,  amin non me tolle a palabra ese falso respecto que desde o BNG:

«Hai grandísimas diferenzas ideolóxicas na traxectoria política, pero creo que no día de hoxe no ámbito persoal e político de dar o respecto persoal e humano». Dixo Aymerich

E eu pregúntome qué sentido ten eviar condolencias á familia dun fascista de pro. Unha  familia que alimentou e apoiou todo o fascismo dese indivíduo. Máis sentido tería felicitala por se ver libre de semellante lastre. Lastre. Non invento nada. Lastre era o que Fraga e demais cómpices pensaban que eran todos os que non pensaban coma el, e que había que curtarlle so cabelo, que había que silencialos fora como fora, custase o que custase e empregando o método máis expeditivo posíbel.

Como se pode dar o respecto a un ser e unha fmailia así?

Pois iso, xentes do BNG, seguide así, e preguntádevos onde perdedes os votos…

Que Moncho Reboiras levante a cabeza e escoite a este BNG!!!!

Non hai uniformidade de criterio a cerca do primeiro nacemento de Manuel Fraga Iribarne. Cando foi da enfermidade que finalmente lle acabou coa vida, souben que, no  Paíz Basco, circula o rumor de que o pai da criatura puido ser un empresario de por alí, para a familia Ibarra seica traballaba a nai e seica saíu de alí embarzada. Unha vez, nunha entresvista a Fraga, na radio, seica llo soltou algún oínte…e o programa rematou ( e despois Luís del Olmo seica lle fixo homenaxe en desagravio). Dise tamén que doutro xeito non é doado explicar a esmerada educación que recibiu, cun pais tan humildes…

Así que, como mínimo, xa podemos falar de dous nacementos para a criatura. O oficial e  este que lles comentei.

Falta o terceiro. Que se produce o mesmo día da súa morte. Ese día, outro, no que a prensa perde o cu, pérdeo de todo, e un tipo que sentaba á mesa onde se firmaban sentencias de morte; un tipo que, tamñen se di, a sentencia de Grimau levouna en man; un tipo que é o máximo responsábel da morte de cinco obreiros refuxiados nunha igrexa…; e Montejurra?; un tipo que nunca disimulou a súa admiración polos ditadores ( Pinchet, Franco, Videla…)…un tipo así pois pouco menos que parece un santo, a xulgar por como o enxalzan nas radios e nas prensas ( que aínda lle deben ter medo).

Hoxe, que morreu por fin, e na cama, como lle pasou ao seu admirado caudillo, Manuel Fraga Iribarne, ese gran home de estado, segundo esta xente. Hoxe é un día triste, triste porque confirma que a sociedade española non ten memoria. Hoxe é un día triste, non porque morrera senón porque morreu na cama, e sen xuízo, alguén que noutras latitudes sería apartado da memoria colectiva por ser exemplo de perversidade. Estivo ao lado dos que mataron moito, os que estamos do lado dos que padeceron a súa persecución só lle desexamos que na outra vida non atope tanta paz como nos deixa.

E, si, seguiremos loitando porque non haxa esquecemento. Pola derrota definitiva dos seres inferiores que se cren deuses!

VENCEREMOS NÓS!

Viva a democracia.

Repitan comigo:

Viva a democracia!

Vivan a democracia e o pluralismo

Viva a democracia, fóra a imposición e o fascismo!

(Repitan comigo. É a maneira de crer que vivimos nunah democracia, nunha democracia pluralista que deixou atrás o fascismo)