ferradura en tránsito

Unha das cousas malas de volver á "casa", é que nela atopas os mesmos imbéciles que fóra. Pero dóenche algo máis, se cadra tontamente.

Eran as  sete e media DDX (despois de xantar) e matinaba eu nisto.

Teño pendente escribir unha anotación titulada "Manual urxente para desestabilizar hormonas masculinas" (sobre todo se o macho ten o cerebro na cabezada falócrata). Inspirada nunha panda de parviñas que, día si e día non, ameazaban a paz e tranquilidade da toalla na que repousaba, lía ou contaba gaivotas. Mor delas, ou da zangada de pre-machos a teimar exhibirse na volta delas.

Pois ben, aquí, o mesmo, pero na piscina.

E dinme, hai uns minutos, que unha das "raíñas" estaba nun grupo que abeiraba á sombra da árbore que nos protexía, pois que é filla dunha benquerida amiga de meu, galegofalante de chapeau e ben orgullosa de nunca por iso se rebaixar ante ninguén, case veciña. Non sei se ela é coñecedora da estúpida pijería que sae pola boca da súa filla, retorcéuseme algo dentro, aínda se me retorce, é algo triste.

Pobres de vós, fillas na plenitude da vida, cando as vosas nais, cargadas xa de anos, de traballos e de dolores, valen infinitamente ca vós, que vos credes tan moderniñas e en realidade pensades con cerebros século XIX.

"Ten futuro, non ten pasado, non pode ser máis que un arrastrado" (Zënzar)

chuzame

Non ten desperdicio. Chegoume ao correo. Vén, como, non, en Rebelión.

Lédeo. Non adianto nada por pudencia. Neste país xa se sabe, son intocábeis e indicíbeis.

Rebelión

chuzame

 Notas á marxe:

Canta resignación hai?

Canta certeza da derrota?

As historias e citas intermedias.

Vida interior-cultura

Subliñados:

Eu veño de escoitar o silencio ao meu redor, o baleiro enfocado cara a min  (85)

...................................

Non encontro  a paz, cada vez teñen menos conmiseración comigo, non me ofrecen nin un pequeno espazo para vivir ao meu modo (87)

...........................

O vegliota morre, por iso todos estades felices. Non comprendeu o que lle quixen dicir, aínda que as miñas palabras fosen transparentes e tal vez excesivas, pero, como os animais, o que si compende moi ben é o ton usado (92)

...................................

Os estranxeiros sempre gustaron de brandir a orogrfía como arma.Entraban nos nosos salóns de confeencias coa súa orografía en  alto, mentes nós nos agachabamos embaixo das mesas (98)

...........................

Non hai conflito. Todo aquel que cacarexe a falta de harmonía será enviado aos infernos do silencio (99)

...........................

Cando escoito a un que renunciou, a un que intenta facerse pasar por branco, finxindo que ignora o que é un angazo, non podo evitar, inconscientemente, corrixilo, dentro da miña cabeza (101)

..........................

Condutor, pare o tranvía e non arranque en canto non baixe esa xente que non sabe falar correctamente. Ademais, estase dirixindo en vegliota á propia filla (102-103)

.........................

Hai países que existen por obra dunha Grande Armée, dun Estado dotado de funcionarios, corpo diplomático e demais taributos. Outros existen por obra dun poeta. A Martinica grazas a Aimé Césaire. Antes, os románticos. Polonia tivo a Mickiewicz, Hungría a Petöfi e Bohemia a Macha. Nós existimos pola poesía de R. (109)

....................................

Ás veces imaxino que podería comezar a falar a lingua oriental de golpe e nunca máis volver usar o vegliota. É unha porta que sempre está aí (116)

....................................

Que ben falas o vegliota! Quen cho aprendeu? Así un día após doutro, até o cansazo. A nena non contestaba, non podía contestar. Refugaba a aquela xente, pero eran moitos, eran todos. Os seus pais e avós, os seus bisavós e tataravós, e así poderiamos recuar mil anos, expresáronse en vegliota e toucoulle a Mra, á pequena e indefensa Mra, dar explicacións (117)

..................................

Ti, nena, es como a brasa que permanece, a que, ela soa, podería reavivar a fogueira. E o lume do vegliota está apagado, sabes? (117)

.................................

Todo morre, profesor, porque non as linguas? (118)

.................................

Quero crer o que dicía o tío Adrián de Otero: Eu son dun pasado e dun futuro. Non entendo o tempo presente (132)

.................................

Nós, coma os alemáns e outros pobos, diferenciamos entre esas dúas palabras e pasamos verdadeiros apuros para interpretar frases como La vida es sueño ou El sueño de la razón produce monstruos (133)

.................................

Como non pensar nos artistas e escritores checos do século XIX, que, nun tempo milagrosamente breve, espertaron a unha nación dormente (135)

.................................

Situación única: os checos, todos eles bilingues, tiveron a ocasión de escoller: nacer ou non nacer; ser ou non ser (135)

.................................

Acabaron por preferir unha cultura nacente á cultura xa madura dos alemáns. (135)

................................

Cando o exército ruso invadiu Praga entendeuno, entendeu

chuzame

Pois si, sóbeno polos resistentes, sóubeno pola xente que serve para algo nesta vida

Apaguemos Tele 5

Apaguemos Berlusconi

Pola nosa lingua, atacada con fereza

Por decencia, porque somos antitotalitaristas, antifascitas...

Non perdemos nada e ímonos sentir mellor

Lixo fóra, Tele 5 fóra. Está ben a reacción contra Air Berlín. A ver que fan con tele 5

chuzame

Vou un mundo farto da enxurrada hipócrita, demagóxica, e polo tanto mentireira, coa que os mass (ao unísono, lembrando aquelas instruccións que chegaban dos ministerios -Gobernación, Información e Turismo...) franquistas.

Un preso cumpriu condena e a que se monta. Todo o mundo a falar d"os mortos de De Juana Chaos", entrevistas cos familiares das vítimas...

De Juana apretaría o gatillo, non o dubido. Pero os mortos non só son responsabilidade súa.

De Juana matou por algo, non por matar. Ese "algo", a "cuestión basca", é algo que non quere resolver o Estado. Polo menos non quere resolvelo pola vía do diálogo, a única vía, aceptábel, civilizada e democrática.

Que De Juana matara non é un escándalo, pasa moitas veces, outros cometeron o mesmo delito e reciben honras de heroes.

O escándalo é que esa enxurrada teña a finalidade de afogar ideoloxía e sentimento nacionalistas. Lembremos que ser nacionalista é tan lexítimo e democrático (polo momento, que xa veremos...) como non selo, e máis intelixente, máis decente coa historia, máis progresista e economicamente interesante.

De Juana matou, pagou o que se lle esixiu e agora está legalmente libre. E que?

Pero os mortos de De Juana non só son responsabilidade súa. Se a "cuestión basca" estivera resolta, De Juana, aventuramos, non mataría. Velaí a hipocresía, a demagoxia, a mentira, da enxurra que nos afoga desde os mass.

(Señores: todos os imperios teñen o seu fin, ningún foi eterno, e aquel no que non se poñía o sol pasou a mellor vida, ese imperio comezou coas anexións de Euskadi, Cataluña e Galiza. Digo anexións. Cando estes pobos comezaron a esixir independencia, polas razóns que sexan, facer oídos xordos só  adía o problema...)

chuzame

Insístenme en que vaia ao médico. Sei que se vou sairei de alí enfermo, e non é para tanto. Onte acabei canso de escrbir na Ferradura, mais logo dun descansiño pasei ben toda a tarde. Foi o almorzo de hoxe, unha pera e unha ameixa, o que me baldou, unido a que a noite foi terríbel, pola calor.

Véñenme algúsn pensamentos encadillados desde as reflexións de onte. Dei rematada a novela de Manuel Veiga, faltábanme dous capituliños. Seguramente mañá subirei o subliñados, aínda que viaxo e non sei como andarei de tempo.

Acórdame o conta da Taconera (vén na novela de M. Veiga), a mestra que non entendía o vegliota pero si a fala das vacas...Nesta novela hai pasaxes que a DXPL debería distribuír, de maneira gratuita e de entrega obrigatoria ocn cada matrícula formalizada no sistema educativo galego, entrega tanto a apais comoa a alumnos...

Por exemplo, esas páxinas nas que se conta como fillos (ou netos) non son capaces de entender as últimas palabras dos avós porque mudaron a un sistema lingüístico diferente.

SE se produce a substitución lingüística, tamén o saco de M. Veiga,a xente seguirá poñéndo cara de imbécil cantando os cinco lobitos tiene la loba, cinco lobitos detrás de la escoba, sen saber que é unha mala adapatción do galego.

Ben, non vou estenderme maís, non me vaia pasar coma onte

chuzame

Non sei se foi mal de esstómago ou insolación (con este verán) ou as dúas á vez, vintecatro horas coma se me mallaran o corpo todiño e con vómitos. Os meus mándanme ir ao médico pero eu non quero volver enfermo. Hoxe xa teño de min, de un baño pola mañá e parece que todo vai mellor.

A pena é que non dei rematado O profesor de vegliota. Quédanme dous capituliños, nada máis. Deixa un sabor agre e doce, doce pola resistencia e a súa posta en valor, agre pola certeza da derrota. Ler, non puiden. Pero caletrar, si. É unha das ideas que con máis insistecia me percorreu oc circuitos neuronais é que vai sendo hora de que é o que perderemos, claramentre, cando perdamos a lingua. Si, a identidade e todo iso, pero sobre todo o que se lle deriva. É dicir por exemplo ninguén vai lembrar os séculos de ouro medievais galegos. Ninguén vai lembrar os Irmandiños e si nos machacarán cos Comuneros de Castilla. Máis cerca: ninguén vai lembrar a Barreiros;

seguirán a mazarnos co do "Galicia, tierra de minifundismo". Xa o quixeran eles, hostia, loitámolo e temos terra, máis ou menos, pero témola...maní de ver como negativo mesmo o que é positivo;

cando toque lembrar o Santa María, o DRIL e todo iso, farase desde a óptica castelá.

Ben, vou un chisco canso.

O GALEGO NON MORRERA MENTRES EU VIVA, FÁGOO POLOS MEUS FILLOS, POLOS FILLOS DOS MEUS FILLOS E OS EQUE DESPOIS DELES VIRÁN, TAL COMO RESISITIRON OS MEUS AVÓS E OS AVÓS DOS MEUS AVÓS PARA QUE HOXE EU SAIBA QUE SEN ELES EU NON SERÍA NADA

QUE vas facer ti?

chuzame

ben tomada, exemplo do valor económico dunha lingua, exemplo do que fai un boicot (se o é) oportuno, consumir conscientemente, politicamente, detalles así fan que cada vez me resulte máis simpáticoo máis que un clube catalán.

Desde logo, vaia diferencia 

(Vieiros saca o tema, xa me gustaría saber que fixeron os demais, seguramente asubiar par arriba, como co de Brest)

chuzame

PRIMEIRO ACTO
Moito lles gusta mentar iso de que a lingua sempre foi compañeira do imperio. Así lembran que, unha vez, nas súas conquistas non se puña o sol. Pero desde que o imperio se foi ao carallo...
Fícalles a lingua só.
INTERPOLACIÓN
Gústame usar as palabras nos seu sentido orixinario
SEGUNDO ACTO: "OS TRES POLARIZADORES"
Sae a escena Savater, o problema basco
Despois o partido político ese catalán, castelanófilo anticatalán
E finalmente Galicia Bilingue
INTERPOLACIÓN
Gústame usar as palabas no seu sentido orixinario, puro
INTRO-SPECIÓN
Desde que o imperio se foi ao carallo...fáltanlles ollos e fouciñas para chapodar nas terras lindeiras, non vaia ser...
Casteláns imbéciles. Im-becilis. Xente desprotexida
Casteláns? De veras ?
Savater, Raxoi... (Procúrese a orixe dos cartos, que non nacen por xeración espontánea)
Máis ben traidores periféricos (Procurando a orixe dos cartos do seu peto)
TERCEIRO ACTO
Casteláns imbéciles?
Os traidores periféricos, coa súa obsesión metropolitanomadrileñística, perderon capacidade para a interpretación panorámica. Escagallan na periferia para xustificarse en Madrí e poder seguir mamando do teto.
A lingua castelá periga en Cataluña, periga na Galiza (antes agachada nos puntos suspensorios)...
Onde realmente está en perigo é en Puerto Rico, California...mesmo en Iberoamérica a fragmentación dia-léctica é cada vez máis patente. E os escritores arxentinos, maxicanos, cubanos...xa non caben na literatura española, cada vez identifícanse menos nela.
CUARTO ACTO E CONCLUSIÓN
Casteláns imbéciles?
Dúas ou tres xeracións podres que rachen a cadea de transmisión familiar da lingua, como acontece aquí na Galiza, e hase saber as dimensións a que vai quedar reducida a lingua do imperio que contraataca...
Aínda que só fora por iso, os casteláns de verdade deberían poñer máis coidado á hora de pagar traidores. A Falange, os ultra-nacionalistas españolísticos, se foran intelixentes deberían investir (cartos, esforzos, preocupación) no futuro do galego, do catalán do euskera...porque de que deamos, e como deamos, salvado o galego, catalán, euskera pode depender que eles tomen recortes para salvar a lingua do imperio alí onde realmente está en perigo.

chuzame

Perdín o lapis e volvo ter problemas para subliñar, polo tanto recorro a marcar as páxinas, non me gusta subliñar con bolígrafo.
A novela é unha viaxe en tren. O tren. Penso e Curros .

Non quería que a pequena Mra fose un híbrido ou unha pantasma (54)
......................................

O rebelde non é inxénuo, coñece de memoria os enganos sufridos polos seus pais; distingue axiña a mentira, igual que o recluso, e está afeito a recorrer ás diferentes falas e todos os recursos dramáticos, incluído o servilismo, para salvarse (55-56)
.................................................
O que vive o trnaso da asimilación utiliza o método científico da sospeita: cando adqueire unha vivenda ou solicita un informe médico nunca se conforma cunha única opinión (56)
................................................
Había uns corenta folios impresos con listados de nomes. Algúns correspondían a persoas que me eran coñecidas. Tamén estaba eu. Saltei á última folla. Unha clasificación: inasimilábeis e un asterisco seguido da palabra premio (59-60)
....................................

Despois todo empezou a mudar. Cando volvía á casa traía unha voz relambida e afectada e usaba menos expresións das que chegara a coñecer con nós (62)
...............................................

Penso neses libros de texto que irán á incineradora. Moitos pais protestaban porque "obrigaban" os seus fillos a apender vegliota. Non volverá haber libros e xa non nos poderemos entender. O idioma involuciona desde ese día (...)(63)
.............................................

Eu sigo escribindo, ne defensa das sete vogais, do h aspirado e doutras miudezas (64)

.............................................

Gústame esta terra, mais os seus habitantes á veces semellan cabestros  (65)

..............................................

A ditadura prohibiu cantar, mais tarde trouxo os jukebox. Logo popularizouse un caixón intalado obrigagadamente en cada pequeno habitáculo, onde se mostraba unha sucesión de miles de fotografías, a toda velocidade  (66)
..............................................

Magris afirma que quen goza dunha sólida formación científica acaba por sentirse nas súas viñas, mesmo entre os obxectos que mudan e perden decontino a súa propia identidade (67)
.....................................
Mais estou seguro do que detesto, se cadra porque o sinto no corpo (67)
.....................................
Sinto que todo o corpo se me move por dentro, pero eu estou quieto (68)
.....................................
Pensei na célebre frase de Fouché de Talleyrand, de Gaziel, de Haffner ou de tantos outros -as palabras verdadeiras teñen mil autores-: Acotío, en política, os crimes máis grandes fican impunes, mais as falsas xogadas páganse de forma implacábel (76)
.....................................
Antes as cousas duraban nunha casa toda a vida, pasaban de avós a netos. Agora non duran nada e por iso non somos máis (81)

chuzame