ferradura en tránsito

Non teño a máis mínima dúbida. Na Radio Galega e na Televisión de Galicia hai alguén (máis de un, e con moito poder) que odian profundamente o BNG e o que ete representa. Resulta absolutamente patético, tanto que non me han faltar ocasións para retomar este tema. Xan non vou referirme á censura descarada que se exerceu sobre Quin, agora un tanto suavizada. Hoxe imos coa actualidade, e esta non é outra que o voto en contra da reprobación de Magdalena Álvarez. Malia o dito son un radioadicto, e sempre da Radio Galega, quero oír as cousas na miña lingua, só por iso, cousa que, por certo, aos  da Radio Galega creo que lles importa pouco, dígoo pola maneira que teñen de facer as cousas, que non ten volta de folla. Mais ao que iamos. Viña eu escoitando a radio e nela viñan falando do voto do BNG  en contra da reprobación. É dicir, viñan tratando de airear a noticia, como se fora un auténtico escándalo a actitude do BNG, curioso, a Radio Galega seguindo a liña editorial de La Voz de Galicia...Escándalo? Se o PNV tamén votou en contra e en Euskadi non se montou ningunha campaña así...O correspondente, moito mellor informado que a presentadora, deixouno ben claro. Despois chamaron a un representante de Esquerra, ese di que debía estar doído porque ll votaran en contra, mais"curiosamente" non amosou resentimenteo ningún, si unha total comprensión, con quen estaba doído era cos deputados socialistas cataláns porque non actuaron como deputados cataláns senón correa de transmisión do mandato madrileño.

Patético, como digo, patético, e non aprenden. Moitas veces penso que resultan tan patéticos, precisamente, porque adoecen dunha enorme falta de cultura, pero hoxe creo que o trasfondo é político-interesado. Volveremos falar. 

chuzame

 O concretismo é unha proposta poética brasileira do século pasado. Paga moitoa pena revisitala, pola súa modernidade (ou posmodernidade), polo seu vangardismo. Noutra ocasión heime deter máis. Hoxe, deixo só esta páxina de Augusto de Campos, un dos seus mentores e más coñecidos autores.

chuzame

A educación anda mal, quéixanse os docentes madrileños. E teñen toda a razón. En España, a educación nunca andou ben. Non son peores os  alumnos, non son peores os profesores. O que pasa é que en España nunca se creu na educación. Por iso, cada reforma que lle fan é para peor, porque non é máis que  unha desculpa política. O profesorado leva anos e anos adaptándose, readaptándose, crendo que o novo ensino, que a nova maneira de educar que se propón vai ser, aínda que só sexa, un chisquiño mellor. E vai e atopa que o único que supón é un novo papeleo, unha nova programación, mareos para  isto e para o outro. E vai e entón inclusive entra en calidade. Cantos centros de Madrid están en calidade? Se están en calidade todo debería ir sobre rodas, logo de que se queixan?

O que pasa é que o profesorado está moi canso de tanta trapallada para nada.Para nada? Si, para facerlle perder o tempo. Sexamos serios. Cando se faga unha reforma, cando se incida, no que sexa, do aparello educativo hai que pensar antes ca nada no alumno, e despois no educador que son os protagonistas. Os réditos políticos son outra cousa.

Educadores, alumnos e pais deberían decidir  unha cousa: prescindir dos políticos, por nefastos. Mentres non o fagan, así seguiremos

chuzame

Esta fin de semana, venres e sábado había dúas celebracións que me levaban o interese. O GALEUSCAT, unha. Outra, o Castañazo Rock que se volvía a celebrar en Chantada. O Castañazo morrera de morte matada. Houbo interese político,  ben grande, en que desaparecese e detrás dese interese está o partido político que voste pode adiviñar sen moito esforzo. Escollín o Castañazo. Á marxe dos concertos, clebrouse a presentación dun cd (120 capadores) de homenaxe aos Diplomáticos de Montealto que ten unha pintaza impresionante  e veu despois un coloquio sobre o fenómeno bravú (ao que, por diferentes motivos, non asistiron os agardados Manuel Rivas, Jaureguizar, Suso Iglesias) e no que me tocou falar da literatura bravú. Lembran aquela ilusionante esperanza que significou o fenómeno bravú? Lástima que na literatura non houbera unha aposta máis decidida. Pola nosa parte, nas páxinas de A Nosa Terra, contribuímos como mellor puidemos tratando de identificar, caracterizar, formalmente aquel produto, aquela rebelión do ánimo que reivindicaba (mesmo epicamente) o valor do humilde da realidade que nos rodea, cousa de extraordinaria importancia para un pobo como o galego afeito a desprezarse. No debate (ao que asistiron máis de 200 persoas e se prolongou durante case dúas horas, é dicir: foi un exitazo, a ver quen reúne esa xente nunha cidade!) fóronse achegando opinións e máis opinións, todas dando como obvio que o fenómeno bravú era algo pasado, algo que fora, algo morto ao que se lle rendía homenaxe. Mentres falaban, en miraba para o meu fillo, 8 aniños, que sabe de memoria as cancións dos Rastreros (de Zënzar, dos Ruxe, que habían tocar despois), a quen homenaxeba o Castañazo, que se volveron xuntar para a ocasión, dos que o meu fillo, 8 anos, sabe de memoria as cancións, para el o bravú non morreu, estaba ben vivo.

E foime vindo outra imaxe ás mentes. De hai 13 anos. Zona de copas, o Killo buscando por aquí e por alí apoios que permitiran celebrar o Castañazo. Grazas polo empeño, meu, no nome do meu fillo, no de todos os que aínda cremos na forza creadora.

chuzame