ferradura en tránsito

Onte non lin. Case, só unhas follas. Sempre me pasa os martes, e despois, os mércores págoo, fáltame algo.

Deume tempo si, a reflexionar, a facer un chisco de autocrítica: «vaia, tamén vas ti e expresas o teu temor de que os seguintes en ser atacados sexan os editores, e non se che ocorre outra cousa que rematar cunha alusión – un tanto hiperbólica, aínda que de que sexa así non hai dúbida- ao seu labor».

E, na reflexión, evidentemente, o vórtice sémico ocúpaoo precisamente a figura do editor, do editor en galego. Non tanto como a crítica, que segue sendo mal coñecida e isuficiente valorado o seu traballo, pero o editor galego e en galego é merecente e precisa mellor recoñecemento. Cómpre espírito aventureiro e moito amor aos libros para enfrontar ese labor. Por falar só de hoxe, por non referirnos a cando tiñan que pedir cartos prestados para botar adiante proxectos, proxectos que mesmo poderían disgustar á familia. Penso, claro está, en Manuel María . Engado a ligazón.