ferradura en tránsito

O Tren da tarde.

Entrevista, pílloa xa un chisco empezada, creo que é con Frutos Fernández .

Vaia por diante que sempre se alegra un de que a cultura galega saia á luz.

Pero non desde o prexuízo.

- Como se entende que un profesor de física se adique á topinimia?; debería vostede ser profesor de galego.

Se non é literal pouco lle falta.

Seguro que non teño que explicitar  a vergoña, o desprezo, que detrás do prexuízo se agacha ( e ao mellor non o dicía  por mal, o cal aínda é peor) , coma se só os profesores de galego se interesaran por manifestacións culturais galegas (que teñan que ver coa lingua ou arredores), coma se non fose normal que desde calquera prefesión se interesara un polo galego.

E díxoo a boca chea. 

chúzame

o muiñeiro do tempo escribe uns ultralixeiros macanudos, a min picoume o enxeño

entón lembrei que

unha das pasaxes menos coñecidas na biografía de J.S.Bach son as estadías, breves, é certo, e esporádicas, na granxa valona de M. Stell. Cóntase que, na derradeira estadía que alí pasou, ademais de inspirado, se sentía posuído dun arroubo picoso e entremetido, estando no galiñeiro deulle por admirar a perfección daquelas formas abrancuzadas e deule por matinar que non ía atopar mellor partitura que casca dasquel ovo chocado. Agarimouno na man e marchou con el ao seu cuarto, botou man dun vello acordeón, no cal percutía as noites o defunto marido da propietaria, e soltou os dedos, que comezaron un engaiolente concerto de vontades libres cifradas en música. De súpeto, calouno, arombouno a un lado, e púxose a escribir na casca do ovo, imaxindo que o estivera alí dentro por forza tería que ter sentido o o poder  e perfección da súa música. Abríuselle un sorriso nervioso en tanto botaba conta de que quizá o pitiño, ao saír, podía xa vir adestrado e , aínda que rudamente, asubiar aquel ritmo que viña de crear. Mesmo lle pareceu sentir pancadiñas na casca, que semellaban a intención de nacer. Pero nunca naceu nada. Eran ecos dun suicidio. 

xmeyre 2008

chúzame

Andan os do PP escocidos, rabiosos, doentes.

Cuba debeu ser un éixto aínda miernade do que eu imaxino. E ao PP a cultura, cúrtalle a disxetión. Cando digo PP digo a súa práctica e filosofía política. Cando falo do PP falo dos herdeiros do franquismmo, tampouco niso negan a herdanza.

Quéixase Nunes Feixó de que Ánxela Bugallo levou un séquito como un presidente. En todo caso Ánxela Bugallo, por moito que falase por todos, alguén tiña que facelo, se fora eu, sentíriame eu como o séquito dos axentes culturais alí presentes 

Nunca na illa estiven. Coñezo, si, cubanos exiliados ou emigrantes, de todas as opinións. Teño para min que unha das sorpresas que levaron, foi a grande afluencia de público. Teño para min que os cubanos saben que están constríndo unha cultura, que se senten construtores dela, protagonistas. Isto é o que menos lle gusta ao PP, actual aliado natural dos gabis sen vergonza. Sinto unha desazón interna cando penso nisto, e me dá por imaxinar cánto están perdendo tantos galegos por non sentirse portagonistas da súa cultura, esa satisfacción non se paga con palabras. Pero, aqueles a quen llela roubaron, si deberían reclamar economicamente, ademais de co voto, ante quen lles causou esta pobreza. E hai moito que reclamar ao PP e o franquismo. Uff, e todo o que perdemos nos séuculos de inquisición das ideas....!!!!! Aínda o estamos pagado hoxe, créanme. Nós, os galegos, empezamos a ser a cada día máis conscientes. En Madrid néganse a recoñecelo, polo xeral. Pois se queren explpicaicón do atraso cultural español, aí a teñen. Pensen, por exemplo, que no XX e principios do XX as avangardas culturais sempre chegaban tarde, claro, non tiñan costume, e aínda non a teñen. E cando se queiran explicacións ao baixo nivel lector comprado con Europa, crean que tamén ten moito que ver. Lastre de tantos séculos non se desinstala polas boas.

chúzame