o xoves, onte non dei escrito dela, preñado como estivo o día doutroas "historias".
reafírmome en que é un libro na procura de futuro, mesmo é un bonito título. de feito o libro consiste na exposición das historias previas, dos protagonistas, para que o lector, fundamentalmente, vaia estimando cal e como é a maneira de enforntar o futuro dos dous bandos ( os aventureiros / os que queren quedar) e máis deBalote.
á vez revisítase a historia dos primeiros autómatas do XIX, sobre todo con acenos, así Maillardet, Stevenard. e tamén a caída en desgraza dos monstros fe feira fronte ás máquinas, tradición fronte a progreso.
tamén hai moito aceno á sétima arte. A Illa do Doutor Moureu, ou Doctor Mabuse (Frankenheimer, Fritz Lang, sobre textos de H.G. Wells e Norbert Jacques). non me parei moito neles, porque o máis importante é a concepción plástica audiovisual do discurso, de aí tanta atención á secuencia e tamén o acudir á fórmula tetral, os monólogos son constantes. dúas cámaras, unha para relatar en analepse a historia previa dos nenosmonstro, de Mister B, de Balote. outra para relatar o que acontece no vagón dos recluídos abandonados.
sóubome a pouco, xa o dixen, con estas perspectivas ( e tendo en conta a curtedade dos capítulos) non aproveita, para o meu parecer, o potencial das atmosferas creadas, cando estamos dentro delas xa temos que abandonalas. nin iso nin a forza tráxica das personaxes (nenos, pero non só), o mellor parado é Míster B, que se vai tecendo a súa historia segundo evoluciona o discurso.
compráceme que é un discurso de ideas, cousa quen non prolifera hoxe en día.
compráceme que, visto o dito antes, sexa discurso concebido para rapaces e rapazas. que tamén eles saben pensar, raio, non son autómatas xuntadores de letras. agora é preciso que os docentes saiban empregar ben esta lectura, que demanda a súa intervención, intermediación para que non se perda o fundamental da lectura. se cadra só con lecturas como Rinocerontes e quimeras lograremos que non se abandone aos docentes á súa sorte, que só se lles pida unha lectura plana, individua, o conformismo de saber que o alumno leu o libro e nada máis. este tipo de abandono, coma o dos nenosmonstro, levounos a unha situación semellante á deles, enfrontados ao futuro e sen saber ben que facer tamén é lóxico (pensan os adultos) que abandonen a lectura cando medran.
así pensan os que cren que lector, nos tempos de hoxe, equivale a consumidor. libros como este evítano, coa intermediación do docente convírtense en discursos abertos á polémica, á reflexión. resulta evidente que ninguén nace aprendido, se despois lles pedimos que sexan críticos debemos ensinalos antes a selo.
agora vivo nun conflito. teño lidas as Minimaladas, que merecen crítica, pídena a berros. e tamén Rinocerontes e quimeras. e estou lendo o Dicionario do estremecemento, que tamén estará listo, para cando empece a facer a crítica.
e tamén vivo no conflito de soñar que Marcos S. Calveiro escribiu, con este tema, un libro con mais detemento, que aínda me encha máis.
chúzame -