ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

rinocerontes e quimeras, rematei a lectura

Filed under: CRÓNICA DA CRÍTICA — 29 Marzo 2008 @ 2:16 p.m.

o xoves, onte non dei escrito dela, preñado como estivo o día doutroas “historias”.

reafírmome en que é un libro na procura de futuro, mesmo é un bonito título. de feito o libro consiste na exposición das historias previas, dos protagonistas, para que o lector, fundamentalmente, vaia estimando cal e como é a maneira de enforntar o futuro dos dous bandos ( os aventureiros / os que queren quedar) e máis deBalote.

á vez revisítase a historia dos primeiros autómatas do XIX, sobre todo con acenos, así Maillardet, Stevenard. e tamén a caída en desgraza dos monstros fe feira fronte ás máquinas, tradición fronte a progreso.

tamén hai moito aceno á sétima arte. A Illa do Doutor Moureu, ou Doctor Mabuse (Frankenheimer, Fritz Lang, sobre textos de H.G. Wells e Norbert Jacques). non me parei moito neles, porque o máis importante é a concepción plástica audiovisual do discurso, de aí tanta atención á secuencia e tamén o acudir á fórmula tetral, os monólogos son constantes. dúas cámaras, unha para relatar en analepse a historia previa dos nenosmonstro, de Mister B, de Balote. outra para relatar o que acontece no vagón dos recluídos abandonados.

sóubome a pouco, xa o dixen, con estas perspectivas ( e tendo en conta a curtedade dos capítulos) non aproveita, para o meu parecer, o potencial das atmosferas creadas, cando estamos dentro delas xa temos que abandonalas. nin iso nin a forza tráxica das personaxes (nenos, pero non só), o mellor parado é Míster B, que se vai tecendo a súa historia segundo evoluciona o discurso.

compráceme que é un discurso de ideas, cousa quen non prolifera hoxe en día.

compráceme que, visto o dito antes, sexa discurso concebido para rapaces e rapazas. que tamén eles saben pensar, raio, non son autómatas xuntadores de letras. agora é preciso que os docentes saiban empregar ben esta lectura, que demanda a súa intervención, intermediación para que non se perda o fundamental da lectura. se cadra só con lecturas como Rinocerontes e quimeras lograremos que non se abandone aos docentes á súa sorte, que só se lles pida unha lectura plana, individua, o conformismo de saber que o alumno leu o libro e nada máis. este tipo de abandono, coma o dos nenosmonstro, levounos a unha situación semellante á deles, enfrontados ao futuro e sen saber ben que facer tamén é lóxico (pensan os adultos) que abandonen a lectura cando medran.

así pensan os que cren que lector, nos tempos de hoxe, equivale a consumidor. libros como este evítano, coa intermediación do docente convírtense en discursos abertos á polémica, á reflexión. resulta evidente que ninguén nace aprendido, se despois lles pedimos que sexan críticos debemos ensinalos antes a selo.

agora vivo nun conflito. teño lidas as Minimaladas, que merecen crítica, pídena a berros. e tamén Rinocerontes e quimeras. e estou lendo o Dicionario do estremecemento, que tamén estará listo, para cando empece a facer a crítica.

e tamén vivo no conflito de soñar que Marcos S. Calveiro escribiu, con este tema, un libro con mais detemento, que aínda me encha máis.

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.