DIMISIÓN DO VALEDOR DO POBO, XA!!!!!
o valedor do pobo é o desvaledor do galego.
este comportamento do desvaledor é reiterado, xa tivera antes que pedir excusas.
o bloque ten parte de responsabilidade, achantou co seu nomeamento, coma co responsábel da crtvg.
CON VOZ HUMILDE, REBELDE, LIBRRE E CONSCIENTE DO MAL QUE LLE FAI O VALEDOR DO POBO, A FERRADURA EN TRÁNSITO ESIXE A DIMISIÓN DO VALEDOR DO POBO.
e, ben seguro, non habemos ser os únicos, úneste?
chúzame - réstanme cinco capítulos.
as expectativas, aquelas iniciais imprsións cúmprense, ratifícanse.
engádense outras, claro.
por exemplo, que me deixa con ganas de máis.
por exemplo que, por agora, é unha historia á procura de futuro, porque todo é pasado e un presente que se debate,
plantexa debates interesantes, por exemplo sobre a xustiza social, sobre o rexeitamento do diferente, sobre o nihilismo como arma para lograr un futuro ou sobre a necesidade de arriscar para gañar.
na realidade que eu vivo, é un libro axeitado para alum@s deica 2º ESO, para 3º sería arriscado, creo.
tamén leo o libro como protesta, os adultos si deben lelo. claro que deben, propóñense, como vimos, temas de debate ben interesantes.
tamén é interesante a relación da historia coa sétima arte, e , por suposto, da maneira de contala, fundamentalmente bótase man do resumo e da secuencia, e a secuencia nunca é complexa.
subliñei;
-Isto é o que hai e non existe máis nada. Nin esperanza nin compaixón. Nada. Só nos temos a nós. (96)
...................................
-¿Cal é o alimento da alma?-inquire o visitante dirixíndose á figuriña.
-A verdade e a xustiza-responde esta cunha voz aguda, movendo os seus beizos mecánicos. (114)
...................................
- Dime, meu amigo, ¿cal é o fin máis nobre da ciencia?
-Ilustrar a ignorancia-respondeu a máquina (118-119)
chúzame - estivo Yolanda Castaño no centro onde traballo. é a terceira vez que vén. sempre foi un éxito.
falou da poesía, do que é a poesía, pero máis que definila rodeouna, citou os lugares onde pode atoparse poesía, que non son só os libros nos que as liñas non chegan ao remate da páxina no seu linde vertical.
diríase que a desmitificou, pero non é certo.
o certo é que o concepto de poesía nunca foi tan aberto coma hoxe, coma hoxe que vimos de tantos séculos de historia no que a poesía se identificaba con algo sublime e o poeta (que case sempre era o, maldito sexa) cun zahorí palabreiro.
tanto foi así que nos deshabituamos de atopala en calquera das súas manifestacións, así nos empobrecemos.
a poesía de Yolanda, nos días de hoxe, segundo ela, aposta polos sentimentos. en máis dunha ocasión eu teño escrito que a poesía actual, a máis nova, é máis de ideas que de sentimentos, velaí Oriana Méndez, velaí, Xiana Arias, velaí Pilar Beiro....
fronte á mesma Yolanda, ou a Olga Novo...
dáme por cavilar que aí pode haber unah fenda xeracional. dáme por cavilar tamén que a poesía de Yolanda, por exemplo, non é tanto de sentimentos como de sensacións.
volvendo á definición de poesía. hai moitas e moi bonitas. e moi falsas case todas. porque poesía non é un concepto inmutábel no tempo, e quizá o tempo sexa un dos seus máis cualificados autores.
(inciso: vexan a definición de poesía que dá o muiñeiro do tempo, na entrada "renglóns", é das que máis me gustan, quizá a que máis...e de paso solácense cos seus contos, que son para non perder)
o tempo, tamén unha falsidade, chamámoslle así a sucesiva sucesión de feitos sucedidos, pero o que importa non é a sucesiva sucesión senón os feitos sucedidos e quen os fixo.
chúzame - unha vez.
só unha vez.
e o gol marcouno un galego.
lémbrano?
en madrid, non, nunca.
o centralismo, que non é cousa de hoxe, cancro de nacemento, mesmo chega aí.
nas escolas deportivas de por Galiza adiante debían lembrárllelo aos rapaces.
e non creo que volva gañar nada oficial sen un galego no campo.
onte gañou, cun fútbol de rexional preferente, tivo chorra e marcou, a pesar dunha defensa débil, mediocampo atrapallado, dinateira atolada e adestrador de ideas caducas que nunca fai un troco para ben.
se xogara con Galiza, perdería; polo menos, gañar, non gañaba.
chúzame - levo lidos os catro primeiros capítulos.
semella con bastante clareza que o autor segue o, chamémoslle, "modelo inglés". a escrita é directa, o narrador atende á acción que conta e non se mete en máis complicacións. os dous primeiros capítulos deixan entrever un fondo teatral tamén ben claro, o segundo como un monólogo. resulta obvio, pois situa a historia no XIX estadounidense, cando as atraccións de feira empezan a decaer na popularidade.
semella que un dos aspectos máis coidados vai ser a secuenciación, se cadra é por iso, á vez que polo dito do narrador. en canto a historia se complique un chisco máis, este efecto tenderá a desaparecer. só acabamos de abrir a lata.
entretén, é efectiva nese aspecto. o que ma fai sentir culpábel de non dar seguido lendo. pero levo dúas noites durmindo mal e dóenme os ollos. de todos xeitos non renuncio a, no que resta de semana, rematar o Rinocerontes e quimeras e reler o Dicionario do estremecemento.
subliñei:
Nenopinguín, nenassiamesas, nenapaxaro, nenolifante e nenaxirafa son os seus alcumes. Perderon os nomes hai anos. (9-10)
¿Ti cres que algún de vós terá algunha posibilidade aí fóra? (13)
.........................................
é da mesma cor ca a borralla (20, o destaque é meu)
........................................
"Se son eu o heroe da miña propia vida ou se outro calquera me substituirá, haberano dicir estas páxinas" . cita do David Copperfield que aparece na páxina 31.
......................................
Se cadra lle interesa ao meu editor. (33, o destaque é meu)
chúzame - pregúntome eu:
-e a TVG, seguirá tratando o tema coa opacidade de sempre? non se esqueza que esta xente vive da lingua galega. comprometeranse? non o imaxino, o que teño claro é que tamén A SOCIEDADE TEN QUE ESIXIRLLES QUE SE MOLLEN. non será de recibo que simplemente dean a noticia "neutralmente", como fixeron cando foi dos neopaletos de galiciabilingüe.
neutralismo:opacidade:refractariedade.
o comportamento da da TVG (en realidade da CRTVG) non pode ser o mesmo que o de La Voz ou El País, aínda que só sexa por ética. se cadra é que aínda teñen que entender que o galego non só é a lingua dos nacionalistas, prexuízo politicamente interesado, sobre todo nun momento en que Madrid carga fusilería pesada contra as periferias.
-e, irmáns, que queredes que vos diga de Política Lingüística. nunha sociedade seria serían os primeiros en aparecer por alí. e tamén llelo temos que esixir. nunha sociedade seria, de non iren dimitirían.
-por non falar xa de Touriño e cia
-e aínda queda por saber se o BNG se implicará, non só a nivel individual ou de apoio dun grupo político, fáltame saber se o seu compromiso coa lingua chegará a implicarse na colaboración coa difusión, montaxe, e desenvolvemento da manifestación.
necesitamos algo máis que palabras.
por suposto, aquí verase quen está co galego e quen queda co cu ao ar, señores Feijoo e cia.
chúzame - e, os gabis, tanto que enchen a boca que non están contra o galego...
habémolo ver o día da manifestación....
chúzame - en esquema, as Minimaladas
-pon en valor a imaxinación.
-constitúe amábel indagación sobre o verdadeiro valor das cousas.
-transgresión das normas non traumática, como corresponde a un libro para cativos.
-moi apropiado para a oralidade, as minimaladas case demandan a berros a dimensión oral. atención, pais que xa non sabedes que conto contarlles hoxe aos nenos.
-o clima simbiótico logrado é moi alto, a unidade do conxunto está perfectamente lograda.
-isto non impide tocar temas serios, todas as minimaladas agachan algún, que é tratado dentro das coordenadas simbióticas establecidas entre os protagonistas animais, o lector, a sensibilidade do autor e a necesidade de transgresión, que comeza pola extensión, pola dimensión.
-a (des)naturalización, a (des)/(cons)trucción da lóxica, eixos desde os que proxectar unha lectura adulta,q que resulta ben amena.
-lembra, lector, que todo pode pasar, a única fronteira está nas restriccións ás que ti lles permitas seren operativas.
-tamén lin as Minimaladas como protesta, os libros éditos en coleccions para cativos necesitan tamén lectores adultos, o contrario sería como esquecer o sabor do chocolate ao medarmos, a préstame moito.
-tamén lin as Minimaladas porque che actualizan os anos da nenez, que son teus e deixaches pechados na gaveta do tempo.
-e por máis razóns, tamén porque teño que ir buscar o futuro para deixarlle o libro, con oito aniños quere saber todo o que leo.
-e ti, lembra que eu, que as lin, xa sei algo que ti non, que vivín algo que ti non, que gocei algo que ti non...a que agardas?
-posibelmente miña próxima lectura sexa esta, teño oído falar moi ben dela.
chúzame - cóntase no blogue de Grava, na entrada do día 23-3-08.
e, agora, cos expediente x retirados... por certo, e aquel programa que había na galega? Fedello na web. é bastante pobre. tampouco gardan vídeos de programas pasados, para podelos baixar, daquel programa.
se non fedellara, descubro outra perversión, outra PERVERSIÓN MÁIS : non hai nenos galegos fóra da Galiza, non para a GTV AMÉRICA, nin para GTV EUROPA, programación para eles : cero, nada.
repito, e a DXPL, sen mollarse.
quen se oupa dos dereitos dos nenos galegofalantes? quen se ocupa dos dereitos, sequra, dos nenos que sintan un pequeno interese pola nosa lingua aínda que sexa a través dos debuxos animados?
que carallo fai Política Lingüística?, se nin se ocupa dos dereitos dos galegos residentes na Galiza...os de fóra xa nin existen.
chúzame -