ferradura en tránsito

a alumnos de 4º ESO

Tema: A poesía galega desde 1975; evolución

Obxectivo: que sexan conscientes de como evolucionou a poesía galega, uso das TIC

Materiais: libro de texto (ANT) e internet (fundamentalmente)

libro de texto: breve información previa, logo de feita a actividade servirá para encadrar o aprendido

internet: será a fonte onde atopemos os textos

Criterio diferencial: poesía intelixíbel (les e entendes) na que se recoñecen ben os sentimentos / fronte a poesía interpretativa (tes que interpretar para ler, recoñecer ben os sentimentos é traballoso)

Desenvolvemento:

a) pídeselle ao alumno que vaia ao cu do mundo ( o q do mundo ), que cace o coello e entre na poesía de Celso Emilio, que lea

Espranza e o Monólogo do vello traballador

b) ten que identificar os sentimentos de que se fala nos poemas, copiar os textos e gardalos nun pen drive ou gardalos no seu correo electrónico. (Na casa continuará traballando con eles: unha vez identificados os sentimentos, deberá lelos tendo en conta ese dato, preparar un recitado para a seguinte sesión)

c) non é facil atopar en internet poemas de X.L. Méndez Ferrín e Con pólvora e magnolias ou posteriores ( unha das eivas que temos), pero pode valer (de feito ban que vale) este

d) o alumno ten que repetir con este texto o mesmo traballo que cos de Celso Emilio. Xa non lle será tan doado, aínda que é un texto dos máis asequíbeis

e) volvemos ao q do mundo e alí traballarán con dous poemas de Olga Novo

f) o profesor ensínalles como se decodifica, como se interpreta, xa tivo que ilo facendo co texto de Ferrín, sorprendentemente (utlilizamos Grana e a A teta sobre o sol ) non son moitas as preguntas, as dúbidas interpretativas. Escollemos esta autora e estes textos porque presumibelemente deben ser doados para identificar os sentimentos. Serán doados? Serán sentimentos? Ou fala a autora de sensacións máis que de sentimentos?

g) por se lles serve de axuda escoitar como é entendido este tipo de poesía, remito os alumnos a Berlín

A actividade desenvólvese nunha sesión de unha hora. Traballan na casa e na posterior sesión pediráselles que reciten os textos.

ACTUALIZACIÓN:

Lembro, e é moi pertinente, que a sesión anterior a esta experiencia estivemos debatendo na aula sobre qué é a poesía. Pedinlles que a definiran. Como sempre, a opinión maioritaria mantíñase dentro dos lindes semánticos de expresións tipo " a poesía é a expresión dos sentimentos".

Por suposto non me servía esa definición.

Finalmente concluímos que a poesía é "a arte de expresarse en verso".

E qué é o verso?.

Unha liña que non chega ao remate. Pois tampouco meus, hai versos moito meirandes, que non caben nas estreiteces da páxina. Conclusión: o verso é unha unidade rítmica.

Velaí a razón de que o Muiñeiro do tempo defina a poesía así.

chúzame

nunha novela policial

(que xira arredor da salvaxe morte dun cabalo diante xusto da casa do comisario Montalbano

e a ameaza que iso lle supón...

unha ameza da que non lle resulta doado estalecer cal é a orixe)

resulta que a seguinte pasaxe ten moito que ver co que podemos chamar estrutura climática subxacente

(importante aquí, porque Camillieri comenta, en plan metafórico-metaliterario, a evolución da historia)

é dicir, a que o autor ten en conta segundo vai escribindo, que non ten porque coincidir coa que o narrador lle propón ao lector.

Velaí:
A que coñecera na comisaría por primeira vez era unha muller intelixente, racional, irónica, moi controlada; a que se enredara con el en Fiacca era unha muller que de maneira lúcida obtivera o que quería e que, ao tempo, se deixara ir nun intre perdendo toda a súa lucidez, todo o control; mais a que agora tiña diante de si era unha muller vulnerable que acababa de dicirlle, non abertamente, o infeliz que era, o infrecuentes que eran os seus momentos de serenidade, de paz consigo mesma (178)

Nesta altura, Camillieri xa se decatou de que Rachele é a personaxe imán da historia, mesmo por riba do propio Montalbano, comisario tan normal e tan infrecuente.

Como accion principal da trama está paralizada, infórmasenos desta, que nos seduce e reorienta.

Lembran a Manuel González-Plinio-Francisco Gracía Pavón?

Para min, máis, moito máis que a Montalbán

chúzame