ferradura en tránsito

* Por que a política lingüística municipal do BNG é igual, con moi poucas excepcións, á dos concellos gobernados polo PP e o PSOE? (engado e, existe esa política lingüística municipal no BNG?)

*Por que Anxo Quintana entregou o 15 de setembro de 2005 a política linggüística da Xunta ao PSOE, cando ía ser unha área xestionada entre as dúas forzas? Que quería dicir cando declarou que "pola lingua non vai haber problema? (engado eu, porque non reacciona vendo a nociva actuación da Dirección Xeral de Política Lingüística?)

*Cando os tres partidos principais ensaiaron xa a súa política de lingua en todo tipo de institucións, concellos grandes e pequenos, deputacións e Xunta, e fracasaron,quedan enerxías nalgún outro lugar? Hai razóns para a alegría?

*Por que as institucións comprometidas coa lingua teñen unha enorme responsabilidade no fracaso da súa normalización?

*Por que as normas da Real Academia Galega teñen nas edicións actuais máis de cincuenta erros graves, que as converten, ás edicións, en inservíbeis?

*Por que cando Europa está a construír grandes rexións e o mundo camiña cara á globalización, en Galiza óptase por afondar as distancias culturais con Portugal e Brasil? (e engado, porque, neste aspecto, PSOE e BNG tanto dá?)

*Porque en Estremadura estudan portugués máis de 10000 alumnos e aquí practicamente ningún?

*Porque as universidades non criaron estudos específicos para especialistas na política de lingua? Por que, no entanto, hai dez ou doce organismos investigando léxico sen coordinarse?

*Cantos profesionais da normalización lingüística en nómina hai facendo política cultural? Todos? (ah, pero, hai na Galiza profesionais da política lingüística ou son simples traballadores máis ou menos voluntaristas, no mellor dos casos?)

*Por que todas as tencencias do BNG calan a boca ante unha política lingüística igual ou peor que a do PP na época Fraga? (POR QUE?)

Estas preguntas proceden de A impostura e a desorientación na normalización lingüistica, Candeia, Xosé Manuel Sarille. Aínda non o lin, téñolle ganas, para este verán. Polo pronto, na manifestación do 18 polo dereito a vivir en galego, repartiuse un folletiño no que figuran estas preguntas, que agardan unha resposta pronta e sincera, xogámonos moito.

chúzame

Orixen da palabra aldraxa "Porco galego".- Os que chasquean aos galegos co-a esispresión de <Porco galego> descoñecen o seu significado. <Porco galego> é unha loubanza dos alimentos regalados da Galiza que quer dicir; o pernil bo ha ser sempre de Galiza. Este xeito de falar empregábase xa decote no tempo de Varrón.v.g. Palma egiptia, ostrea tarentina etc.  Fica imprentado que pol-os anos 900 corrían pola Hespaña as as seguintes esipresións: Mel da Galiza; Scanda de Asturias;tríticum de Campos; Mulus de Hispalis, Caballus de Hispalis. Sería chasquear a un sevillano por expo. en ves de  <mulus hispalis> o decir <macho sevillano>? Non por certo porque a verba macho en aquel senso o mesmo que de Porco na frase <Porco galego> son substantivos e <sevillano> e <galego> adxetivos.

É de creer que non fose crsitián senón mouro, o que trocou os frenos â esipresión de <Porco galego>; porque como o substantivo porco non  é do gosto dos mouros ainda hachan violento o pronuncialo como adxectivo e así pregan perdón ante os seus por nomeal-o

Orixen do outro aldraxe de "Galego con perdón".- A isto segue outro dito de <Galego con perdón> trocándoo co que se acostuma decir cando se nomea o animal Porco, pois pídese perdón para decil-o. Os cristiáns  piden perdón por semellar cultos. Os mouros pola xenreira que teñen ao Porco, non-o nomean e piden cen perdóns cando o fan. Os Románs, nonpediron perdón a ninguén para decir porcus, nin Sus , nin Porcellus. Logo estes perdóns empregábanos os mouros entre si e a estes veñen imitar os que sin fixarse aldraxaban ôs galegos co-a frase de <Galegos con perdón>

( Nota sinéditas de Frei Martín Sarmento extractadas dos seus papeis manuscritos no Arquivo da Universidade Galega)

A Nosa Terra, número 255, 1º de Nadal de 1928

(si, si, está moi ben saber todo isto de desmitificar explicando aldraxes. Pero a xente cando che dá unha <bonita hostia> sabe perfectamente o singficado que lle está dando tanto a bonita como a hostia. o que non podemos facer é resignarnos a poñer, cultisimamente, a outra meixela)

chúzame

-Que tal, hai moita deberada hoxe?

Hoxe era o venres da semana pasada, non onte

-bah, non moito, pero traio uns papeis para que asinedes canto antes

....................................

-Eh, que tal no catecismo?

-ben, de vez en cando teño que acordarlle ao cura cousas que lle esquecen... pero ben, firmaches os papeis.

-Haberá tempo, entre hoxe e mañá tempo haberá

.................................

E houbo, o luns, Ío levaba, cumprimentados e asinados os papeis de autorización para o casting de A casa da luz. Pola mañá, pola tarde xa non foi a clase, doíalle a barriga.

O martes tampouco foi, seguía doente.

...............................

O mércores, Ío traía cara de disgusto.

-os da película xa viñeron onte recoller os papeis ?

-Si?, mira que apuraron...

-si, pero os meus non os recolleron...

-Como que non?

-non, a profesora non estaba e o conserxe non llelos deu...

Un verme de indignación a percorrerme. Camiñei calado.

-sabes a min de quen me gustaría facer?...de Anxo

Non é normal que un rapaz de oito anos lera xa A casa da luz, desgraciadamente non é normal, léraa en catro días. Ía polo capítulo catro e xa o tiña entusiasmado. Desde que lle dixen que o bon empezaba no capítulo cinco, non a soltaba. Lía a calquera hora do día, mesmo, o domingo, cando foramos á cafetería (por saír algo, aínda chovendo como chovía), el estivo todo o tempo lendo...

Chegados á casa, Ío foi, como sempre, dereitiño facer os deberes. Entrei en internet, escribín:

Ola:
Recentemente enviastes uns formularios para que os pais cubriramos se querían participar no casting de A casa da luz.
No CEI Xoán de Requeixo (Chantada, Lugo), onde estuda o meu fillo, recolleron onte os formularios, mais os da clase (3º A) do meu fillo quedaron por recoller porque a profesora non estaba.
Visto que o meu fillo ten moito interese nel (xa leu a novela e está entusiasmado) diríxome a vós por se houbera algunha maneira de facervos chegar os formularios eses (fax, correo electrónico) ou se se poden entregar o mesmo día do casting.

Atentamente:

Xosé M. Eyré

A resposta, o día seguinte, de Vimbio filmes

Ola:

Polo momento, as convocatorias para as probas de reparto estanse a facer
por medio da web www.vimbio.es no apartado CALENDARIO DE PROBAS.
Un saúdo e grazas.
Vimbio Filmes

MAGOA QUE NON SE LLE POIDERA FACER A PROBA. OS PAPEIS SON PARA PODER FACERLA (REQUISITO LEGAL) MAIS O IMPORTANTE PARA NOS É A PROBA. COMO INDICAMOS NO AVISO XERAL ANTERIOR COMPRE ESTAR ATENTO Á PÁXINA WEB E PRESENTARSE ÁS CONVOCATORIAS ABERTAS.

Non me satisfaceu, non cría que respondera ás preguntas que eu formulara.

Volvín mirar o calendario de probas, había unha en Santiago, venres 23, 16 horas.

-Ío, ti pide os papeis na clase.

...........................................

-papá, os papeis tiráronos

Aquel verme de indignación...

..........................................

A noite do xoves ao venres durmín moi mal. Estivera corrixindo deica as tantas. Non sei ben como dei dado as aulas. Tiña que ir porque tiña que entregar unhas notas, que se non.

Cheguei á casa ás 14 horas. Xa lle dixear a Darío que o venres pola tarde non iría a clase, que habiamos ir a Santiago facer o casting.

-Aínda estás así?

- e logo?

-E logo non imos ir facer o castig?

-deixei no cole a mochila...

-Imos por ela agora mesmo- dixo Ro. Chamei por teléfono pero nada, igual ca onte, informan moi amablemente de que non saben nada. Non teñen seguro onde fan os casting, é a conclusión que lle vin...

-Veña, ide, mentres eu xanto.

Á volta, xusto, pillounos un ballón e viñan coma se saíran da ducha...

-Eu tiña que deixar o coche na estación de autobuses- dixo Ro, mentres se mudaban.

-Lévalo, nós imos detrás, apárcalo e xa sobes con nós.

...................................

Chovía, chovía e chovía. Metinme, en Lalín, pola autopista, consciente da estafa, por adiantar un chisco. Sairamos case ás 15 horas.

Localizar o Centro Sociocultural Fontiñas deu o seu traballo. Pero conseguímolo.

.................................

-Vou aparcar mellor, vós ide indo...

Aparquei. Todo o peso da semana veume enriba. Doíame a cabeza, as pernas parecía que me querían sentar no chan...

Eu prevera gastar toda a tarde niso. Houbo sorte, segundo chegou xa llo fixeron. Non era un casting calquera, era o da película na que se contaba a historia máis bonita que lera...

-menos mal

-Si, ho, foiche unha peripecia

-(teño que preguntarlle que é iso da peripecia...mellor non, está canso e ten que conducir...xa lle chegou coa peripecia de vir deica aquí..)

chúzame

Son 31 capítulos. Son 31 capítulos breves, de proporcións moi parellas. Velaí o índice:

LIBRO PIMEIRO

O vidreiro de Venecia

O xardín asombroso

Os soños do vidreiro

O home da máscara

Temibles prediccións

A peste

Edén

Choiva e música

Giogonna

Os amores da nai lúa e o rei turco

Sorrisos e laranxas para o dogo

Baixo o mar, un bosque de alerces e aciñeiras

Un crime frustrado

Un regalo moi especial

Os nove reinos do aire

Lixaira r Tornalino

O segredo de Pietro

Tres rosas e unha rama de salgueiro

LIBRO SEGUNDO

Simonetta Cartanei

Un leito con baldaquino

A estraña viaxe do mensaxeiro

O encontro

O mal das dúas rosas

Os pasos de eternidade

Os misterios do Renacemento

Os amantes

Pietro, un fado dodestino

O regalo de Americo Vespucci

A Venus de Cristal

EPÍLOGO

Qúedame por ler o Libro segundo e o Epílogo.

Non é un folletín ao uso. Primeiro sorprende que o sexa, segundo, como está contado.

chúzame

Comportamentos disruptivos son aqueles que atrancan o normal desenvolvemento da actividade docente do profesor,  impedindo a correcta aprendizaxe por parte do alumno.

Como se estiveramos vendo un filme cada catro  minutos interrompido por unha zarigastra de anuncios... Así, imposíbel enterarse de nada...

É a meirande preocupación dos docentes. Para loitar contra iso non foron adestrados...

Lembro cando tiven a idea, poñelos a rezar. A xente, cando reza, ao acabar queda caladiña. Dábame igual o que fora, mesmo inventaba eu as oracións que os alumnos coreaban. Lembro, por exemplo, a "oración  para que Erik se decida a estudar dunha vez", a "salve a ti, xa Xabier, que xa sabes o que é un cinco"... Un recurso desesperado que ofrecía uns resultados incríbeis...Pero era latoso, non sempre estabas "inspirado" para "inventar-parodiar" a "oración" oportuna a este caso ou aquel...

Co tempo decidinme pola "pedagoxía do chiste".  Se levanto a man dereita todos saben que vou contar un (sácoos de internet).

Todo o mundo cala cando alguén vai contar un chiste. Rematado e rido, volvo levantar a man dereita, se cadra conto outro (preferíbelmente breves e que fagan pensar, por exemplo os de estrutura pregunta-resposta)

ou ben esa man egueita lévoa á pizarra e escribo (aínda que só sexa o título do tema ou aspecto que se vai tratar)

e despois formulo unha pregunta (canto máis os sorprenda mellor, aínda que teña pouco que ver co tema),

dese xeito eles saben que cambiou a dinámica, que agora toca "atender"

e atenden, atenden.

Pode resultar curioso pero é así. O chiste crea un ambiente positivo, relaxa e predispón ao alumno a aceptar con bon ánimo as dificultades de apredizaxe que se lle van plantexar. No caso dos cursos "imposíbeis" ou "desastrosos", polo menos axuda a non desmoralizarse en exceso.

Non é requisito ser un grande contador, coa experiencia un perfecciónase...pero o certo é que dá igual...

chúzame

Estou agora con ela.

A novela de Chelo Suárez .

Foi  finalista do Xerais.

Primeira sorpresa. Polo que supón de aposta por unha historia de corpo reducido, en datas nas que a extensión parece querer erixirse como unha característica da escrita, un recurso máis. Asústame iso.

Non cando tira a breve, a brevidade esixe perfección técnica, senón fracasas estrepitosamente. Pero a extensión, polos números altos, inqueda, inqueda. Canta máis, máis oportunidades de reconducir un discurso que puido perderse varias veces. Claro, non ten porque ser sempre así, se autor é consciente do que fai e da dimensión que lle quere dar ao discurso...pode escribir algo inmortal, difícil de esquecer.

Se digo que a novela ten 31 capítulos e un epílogoo, a segunda sorpresa. Ese número remite a un certame de verán.. E, moi posibelmente, ten que ver coa nacencia desta novela, polo menos teno coa forma. Non é o único dato que apunta nesta dirección

Dicir, xa o dixen; porque había que dicilo. Pero a sorpresa do lector será aínda meirande cando comece a ler.

Transcorre en Venecia, un dos paraísos vacacionais soñados por todos.

O tema e o estilo, velaí a terceira sorpresa .

chúzame

Non hai pouco que non dure, nin moito que non se acabe.

Quen sabe canto vai durar a crise esta? Aguilloada poloo consumismo insaciábel

propugando por un capitalismo que non sabe conterse nin trascenderse senón unicamente morrer atragoado...

E segue sen albiscarse alternativa política que dea zafado do control capitalista. O século XXI aínda non comezou, non.

Non lembro ter visto pola rúa tantos coches á venda,

tanta liquidación por peche, ou de traspasos e alugueres, por non falar dos pisos.

Redimensiónase o mercado da segunda man, os grandes nomes da moda recorren áos outlet, as rebaixas en fino.

Cómpen máis síntomas?Fíxense no baile de prezos do super ou do hiper, ás veces de semana a semana...

Se cadra non está mal ir lembrando algunhas estratexias que axuden a mellor levar este escenario que para os criados na opulencia será novo.

-Quen non teña aldea...e quen a teña que lembre sementar, o agro sempre foi a lacena da cidade, no cemento non se dan ben os tomates, nin as patacas nin cousas desas. A crise baixa os cadrís e aguza o enxeño.

-Moi extremista? Non sei. Pero lembro como meu pai me contaba que, no exército, non pelaban o queixo...raspábano.

-Lembro ter oído como, nos anos da fame, antes de comer bebíase auga fresca a saciar...

-Moi extremista? Quizá, así comecemos a comer ás horas e menos por gula. Quizá aprendamos a medir mellor o que imos comer. Quizá aprendamos ( oxalá que sen hipocresía) a valorar mellor a forita da horta, esa que non brilla porque a natureza non unta con parafina os seus froitos.

-Na miña casa, como seguro que en moitas máis, a imprevisión ten provocado que algún día quedaramos case sen pan. Cortamos as existencias en talladas pequenas, e, marabilla, rematou sobrando...Fíxense como nos restaurantes finos poñen talladiñas escasas e, sempre acaba chegando...

-A ver se en lugar de tanto bollicao e zarandainas desas recuperamos o sabor dunha robada de pan untado en aceite e con azucre por piba; ou simplemente o pan untado con auga e por riba azucre caramelizado, ou con chocolate en pó.

-E das torradas, e das tortillas de pan (cando empezaba a resesar), e das patacas requentes. A pataca cocida, sen deixar que esfarele, e despois fritida pode atoparse en pratos e resturantes de luxo. Por certo, as patacas pequenas son as máis saborosas, os restaurantes de categoría non queren outras...

-Que ten que ver o pan de Cea con todo isto? Moi simple, custa aproximadamente o mesmo que dúas baguetes esas percociñadas que venden os supermercados como pan fresco (sic), pero é pan de verdade, é pan que enche e mantén, é pan que ten dura (mentres as baguetes non aturan "frescas" nin un día e se achiclan axiña) sen perder o sabor. Na miña casa unha baguete fai un día, unha bola de medio quilo de pan de Cea resiste hb tres días. En ningún outro lugar do mundo hai panadeiras que fagan tan bon pan como en Cea, seguro. Pan, de Cea; polbo, do Carballiño. Se onde viven non se vende, seguro que o hai de Ousá, de Carballo...

chúzame

Hai tempo que tiña abandonado o tema, reupéroo agora.

despois de ler esta exelente anotación, un recupera forzas.

chúzame

Aquela noite Ap retirouse do espello, sentíase satisfeito, por fin a súa imaxe fora reflexada e recobrara a alma. Agora-díciase-podo abandoar o mundo virtual e voltar a realidade. Levouse a man a face e tocou só oso, mirouse a man, era a dun esquelete, entre as pernas non había nada, mellor -díxose- volvo a pantalla e colgo a alma da realidade morta.

Achegoume Levita este microconto, nun comentario que poden ler na primeira anotación de Raiolas no faiado. Un precioso microconto que me dispoño a comentar. Asústame mirar o counterize, pero por el sei que o relativo á Literatura Mínima é do máis visitado desta bitácora. Esta anotación, reconvertireina tamén en páxina, para que poida ser consultada con meirande celeridade.

Isto lémbrame tamén que teño pendente a convocatoria-proposta-proxecto de lectoescritura interactiva. Téñolle moitas ganas, e pouco tempo, a dinámica da Ferra dura, foi modificando e conformando aqueles propósitos de cando gateaba nesta plataforma. E chegará, sen dúbida.

O que agora vou escribir pode dar unha idea de en qué consistirá.

Vai í o comentario:

-Nótese a brevidade, inversamente proporcional á intensidade semántica do texto.

-A historia que propón é das máis queridas na Literatura Mínima de ficción, o xogo coa imaxe especular. Imaxe especular polarizada en dous extremos que se dan a man: yin e yan, vida e morte, soño e vixilia, ben e mal, átomo e cosmos, caos e creación...

-A intensidade da epifanía, da evocación, é directamente proporcional ao mundo cultural que o lector poida proxectar sobre o texto. Porén, cando o microconto é realmente importante, na miña opinión, é cando se fai universal, cando calquera (ou case) lector se sente abalado, impresionado, interrogado, esixido a reflexionar. Para nós isto está moi próximo á sentenza popular dos "sucedidos" ou contos orais. No volume de Francisco Rozados hai exemplos acaídos. Por exemplo:

"-Fuco, caer caíches, borracho non vés...hai que estudar a caída" (76)"

"-Fuco, ¿e non farás ti un traxe, home?

- Xa teño este, e non teño máis ca un corpo" (74)

( Quen resiste a meditar unha vez lido isto?, velaí a epifanía)

-Claro que a literatura "culta" tamén é fonte. Os autores da América Latina, beben moito máis das fontes cultas que das populares. Para eles a Literatura Mínima ten orixe culta e nace da impresión que causou neles a obra de autores europeos, xeralmente, aínda que tamén por evolución-confirmación da propia personalidade-xenialidade do autor. No Nin che conto trato con máis detemento isto, algunha vez, estimo, ha ver a luz.

-A simboloxía deste conto...hai realmente algo supérfluo nela: a referencia ao sexo. É presindíbel, sen ela o microconto conserva toda a súa forza semática sen desviarse do tema. Caso de considerar esa referencia ao sexo como imprescindíbel... resúltame un texto mesmo censurábel por machista. E o plus cómico que achega non compensa tanta reducción da esfera semántica. De preguntarse pola esenciado ser humano a pouco máis que un chiste.
-A simboloxía deste microconto convídame tamén a facerlle unha lectura en clave política. Sei, que é moi particularista, que non sería posíbel, por exemplo en México ou Calcuta. E que? Pénsese no que para nós significa as siglas AP, e a consumición a que nos leva o neoconservadurismo. E non renuncio a ela, cada lector, cada lectura, fai máis grande o texto.

-Un microconto debe obrigar a ser lido máis dunha vez, e cada vez con meirande deleite. Se non é así, perde categoría, perde perfección. Porque un microconto debe ser perfecto, sen que falta nada nin haxa unha palabra de máis. Ningunha outra fórmula escrituraria esixe tanto, nin sequera a poesía, que é a que máis se lle achega.

-Eis unha estratexia para loitar contra o esquezo inmediato, algo que practicamos todos os días, con toda a carga publicitaria, correspondencia etc que nos entra polos ollos e vai directamente ao caixón do do esquezo.

-Levita non achega información da autoría (lembro que o día 8 deste corrente desfiei a ver quen me descubría a autoría de "Hoxe síntome ben, un Balzac, rematei esta liña", que tampouco é tan difícil...pero ninguén contestou), se cadra seguindo ese xogo. Eu, querer, quixen descubrila, mais desistín.

- A razón de desistir: non me sae da cabeza este de Oscar Wilde (The complete works of Oscar Wilde, Oxford Univeersity Press, 1998)

O DISCÍPULO

Cando morreu Narciso, o remanso do seu pracer mudou dunha copa de augas doces nunha copa de lágrimas salgadas, e chegaron chorando a través dos bosques as ninfas das montañas, as oréades, para consolar ao remanso co seu canto

E cando viron que o remanso mudara dunha copa de augas doces nunha copa de augas salgadas, soltaron as verdes trenzas dos seus cabelos e berrando ao remanso dixéronlle:

-Non nos sorprende que expreses tal dó por Narciso, tan fermoso como era.

-¿Era fermoso Narciso? -dixo o remanso

-¿Quen podería sabelo mellor ca ti? -responderon as ninfas.- A nós sempre nos menosprezaba, pero a ti pretendíate, e adoitaba axeonllarse na túa beira e inclinarse a mirarte, e no espello das túas augas reflectía gustoso a súa beleza.

E o remanso respondeu:

Mais eu amaba a Narciso porque, cando tumbado á miña beira se inclinaba a mirarme, no espello dos seus ollos vía a miña propia beleza reflectida.

Comentar, comentei, fun comentando. Pero, fóra da miña vis de crítico, como creador non me resisto a intercomentar:
-Todo o que ves foi visto por outros

-Todo o que les, foi lido por outros

-Todo o que amas, foi amado por outros

-Todo o que odias foi odiado por outros

-Nada do que vexas, leas, ames ou odies, es ti

-Ti non es nda distinto do que vexas, leas, ames ou odies

-Quen escribiu isto no meu nome?

chúzame

 que a xente se empeñe no idiotismo é unha característica do noso tempo, eu non a dou entendido.

A ver, como se traga iso de que cada vez somos menos e aínda así non para de construirse máis e máis?

Vivo nun concello no que hai cen anos moraban case 30.000 perosas, hoxe non chega ás 10.000.

Xa tiña eu ganas de meterme no tema do tixolo. A construcción ten unha cousa boa, unha: os traballadores. Do resto  é unha actividade "industrial" moi sospeitosa. A corrupción está á orde do día. Especulan co solo. Benefícianse de axudas públicas. Venden o que non existe, venden un proxecto...Deica agora, ademais, facían o que lles petaba, case. Elabórase unha norma, razoábel e máis permisiva que en Europa pero feita desde a razón, e bótanse a berrar como posesos na súa contra, que así xa non se pode construír, que non sei qué, que van ter que marchar cosntruír por Europa adiante...pois a ver que fan., non deixa de dar noxo esta "potresta"

O cemento é un símbolo de atraso. O cemento é chan artificial, non natural, non pode ser bon, non pode ser mellor que o chan natural. Teñen vostedes problemas nos pés? A podoloxía, velaí unha especialidade médica en en auxe. Saben vostedes cales eran os podólogos de hai cen anos? Os zoqueiros. Facíanche os zocos de acordo co chan da zona en que vivías, de aí que no Cebreiro ou nos Ancares tiveran unha forma e na Terra Chá outra. Facíanche os zocos para o teu pé, de acordo ás características do teu pé, adapatdos ás morfoloxía das túas necesidades... Era unha economía intelixente

O 25 hai manifestación para salvar a Ría 

É unha manifestación polo progreso, deben ser ben conscientes diso. Destruír o medio natural é síntoma de atraso, de pouco caletre e moita desvergoña. Aínda máis se o que destruímos é o que nos deu de comer deica hai nada, se "pasamos" por completo do medio natural el acabará por "pasar" de nós... e, por moito que nos creamos superiores, quen leva as de gañar é sempre el.

Como está hoxe o urbanismo de Vigo? A lei do tixolo e do cemento impuxo o seu estilo e xa ven, unha cidade máis caótica é difícil atopala...

Si meus sodes soldados do progreso, e como tales reclamo apoios para vós, quen teña conciencia deberá estar na mannifestación ou arriscarse aos remorsos de por vida.

A sociedade actual, así de disparatada, non nos deixa outra opción.

chúzame