ferradura en tránsito

Perdín o lapis e volvo ter problemas para subliñar, polo tanto recorro a marcar as páxinas, non me gusta subliñar con bolígrafo.
A novela é unha viaxe en tren. O tren. Penso e Curros .

Non quería que a pequena Mra fose un híbrido ou unha pantasma (54)
......................................

O rebelde non é inxénuo, coñece de memoria os enganos sufridos polos seus pais; distingue axiña a mentira, igual que o recluso, e está afeito a recorrer ás diferentes falas e todos os recursos dramáticos, incluído o servilismo, para salvarse (55-56)
.................................................
O que vive o trnaso da asimilación utiliza o método científico da sospeita: cando adqueire unha vivenda ou solicita un informe médico nunca se conforma cunha única opinión (56)
................................................
Había uns corenta folios impresos con listados de nomes. Algúns correspondían a persoas que me eran coñecidas. Tamén estaba eu. Saltei á última folla. Unha clasificación: inasimilábeis e un asterisco seguido da palabra premio (59-60)
....................................

Despois todo empezou a mudar. Cando volvía á casa traía unha voz relambida e afectada e usaba menos expresións das que chegara a coñecer con nós (62)
...............................................

Penso neses libros de texto que irán á incineradora. Moitos pais protestaban porque "obrigaban" os seus fillos a apender vegliota. Non volverá haber libros e xa non nos poderemos entender. O idioma involuciona desde ese día (...)(63)
.............................................

Eu sigo escribindo, ne defensa das sete vogais, do h aspirado e doutras miudezas (64)

.............................................

Gústame esta terra, mais os seus habitantes á veces semellan cabestros  (65)

..............................................

A ditadura prohibiu cantar, mais tarde trouxo os jukebox. Logo popularizouse un caixón intalado obrigagadamente en cada pequeno habitáculo, onde se mostraba unha sucesión de miles de fotografías, a toda velocidade  (66)
..............................................

Magris afirma que quen goza dunha sólida formación científica acaba por sentirse nas súas viñas, mesmo entre os obxectos que mudan e perden decontino a súa propia identidade (67)
.....................................
Mais estou seguro do que detesto, se cadra porque o sinto no corpo (67)
.....................................
Sinto que todo o corpo se me move por dentro, pero eu estou quieto (68)
.....................................
Pensei na célebre frase de Fouché de Talleyrand, de Gaziel, de Haffner ou de tantos outros -as palabras verdadeiras teñen mil autores-: Acotío, en política, os crimes máis grandes fican impunes, mais as falsas xogadas páganse de forma implacábel (76)
.....................................
Antes as cousas duraban nunha casa toda a vida, pasaban de avós a netos. Agora non duran nada e por iso non somos máis (81)

chuzame