ferradura en tránsito

 Notas á marxe:

Canta resignación hai?

Canta certeza da derrota?

As historias e citas intermedias.

Vida interior-cultura

Subliñados:

Eu veño de escoitar o silencio ao meu redor, o baleiro enfocado cara a min  (85)

...................................

Non encontro  a paz, cada vez teñen menos conmiseración comigo, non me ofrecen nin un pequeno espazo para vivir ao meu modo (87)

...........................

O vegliota morre, por iso todos estades felices. Non comprendeu o que lle quixen dicir, aínda que as miñas palabras fosen transparentes e tal vez excesivas, pero, como os animais, o que si compende moi ben é o ton usado (92)

...................................

Os estranxeiros sempre gustaron de brandir a orogrfía como arma.Entraban nos nosos salóns de confeencias coa súa orografía en  alto, mentes nós nos agachabamos embaixo das mesas (98)

...........................

Non hai conflito. Todo aquel que cacarexe a falta de harmonía será enviado aos infernos do silencio (99)

...........................

Cando escoito a un que renunciou, a un que intenta facerse pasar por branco, finxindo que ignora o que é un angazo, non podo evitar, inconscientemente, corrixilo, dentro da miña cabeza (101)

..........................

Condutor, pare o tranvía e non arranque en canto non baixe esa xente que non sabe falar correctamente. Ademais, estase dirixindo en vegliota á propia filla (102-103)

.........................

Hai países que existen por obra dunha Grande Armée, dun Estado dotado de funcionarios, corpo diplomático e demais taributos. Outros existen por obra dun poeta. A Martinica grazas a Aimé Césaire. Antes, os románticos. Polonia tivo a Mickiewicz, Hungría a Petöfi e Bohemia a Macha. Nós existimos pola poesía de R. (109)

....................................

Ás veces imaxino que podería comezar a falar a lingua oriental de golpe e nunca máis volver usar o vegliota. É unha porta que sempre está aí (116)

....................................

Que ben falas o vegliota! Quen cho aprendeu? Así un día após doutro, até o cansazo. A nena non contestaba, non podía contestar. Refugaba a aquela xente, pero eran moitos, eran todos. Os seus pais e avós, os seus bisavós e tataravós, e así poderiamos recuar mil anos, expresáronse en vegliota e toucoulle a Mra, á pequena e indefensa Mra, dar explicacións (117)

..................................

Ti, nena, es como a brasa que permanece, a que, ela soa, podería reavivar a fogueira. E o lume do vegliota está apagado, sabes? (117)

.................................

Todo morre, profesor, porque non as linguas? (118)

.................................

Quero crer o que dicía o tío Adrián de Otero: Eu son dun pasado e dun futuro. Non entendo o tempo presente (132)

.................................

Nós, coma os alemáns e outros pobos, diferenciamos entre esas dúas palabras e pasamos verdadeiros apuros para interpretar frases como La vida es sueño ou El sueño de la razón produce monstruos (133)

.................................

Como non pensar nos artistas e escritores checos do século XIX, que, nun tempo milagrosamente breve, espertaron a unha nación dormente (135)

.................................

Situación única: os checos, todos eles bilingues, tiveron a ocasión de escoller: nacer ou non nacer; ser ou non ser (135)

.................................

Acabaron por preferir unha cultura nacente á cultura xa madura dos alemáns. (135)

................................

Cando o exército ruso invadiu Praga entendeuno, entendeu

chuzame -