ferradura en tránsito

Veño de pechar a novela. Neste momento estas pasaxes da novela amasan o meu estado de ánimo

-Saber que a ficción dá consistencia á realidade, e non ao revés. (681)

......................................

A falsidade esgótase en si mesma, porque non se sostén.  (701)

.....................................

A linguaxe, sempre a linguaxe. Son as palabras as que diferencian, dividen, colocan, sitúan, sinalan... as que
fan grandes a uns e pequenos aos outros... as palabras e a música que gardan no seu ventre de flor. A linguaxe. Xa dicía Heidegger que a vida está atravesada pola linguaxe, e tiña razón. (702)

...................................

Os homes e as mulleres somos memoria, simplemente. Por iso existen as novelas. Porque o ser
humano é memoria, nada máis. (703)

...................................

(ASÍ REMATA:)

Lacónico, pero seguro de si mesmo, Arístides Rocamora contestou:
-Se hará, Hermelinda... ¡Prometo!

...................................

A novela é contradictoria, moito, dígoo por algo máis que pola teoría dos opostos que circula por ela. Nestes subliñados, dos que nace o meu estado de ánimo, poden comprobalo.

A novela máis longa da literatura galega, hiperpoboada ela, tamén é unha novela de ausencias

Mañá volvo ao mar, que sempre levo dentro.

chúzame