ferradura en tránsito

Non tiña en mentes seguir co tema. Nisto repasaei a recopilación que na axenda a AELGA aparece. Aplaudo cada unha das reaccións manifestadas, desde as máis visceais ás máis calmas e cerebrais. Mesmo poden chegar a confundirse ambas.

Mais certou que, cando agardas por unhas receitas, non tes propósito fixo entre os  teus pensamentos e sen decato atpoeime repasando esas reaccións, entre as cales a miña debeu ser bastante forte.

Reafírmome nela, por suposto. E quero ademais chamar a atención sobre certas preguntas que adoitan pasar despercibidas nas repostas da xusta indignación.

O que Steiner dixo, díxoo, ben claro. Non se pode tildar de arroutada inconsciente nin nada polo estilo.

As preguntas 1) Por que o dixo? Non nos precipitemos en responder

2) A quen beneficia o dito? Esta segunda pregunta axuda a responder á primeira, a que si?

3) Como se chega da primeira á segunda preguntas? Cos cartos

Tampouco se vaia pensar que estas manifestacións sexan un fenómeno "espontáneo". Non se perda de vista o contexto, por favor.

Reitero, outra vez máis, a necesidade de sacar o conflito fóra, de internacionalizalo.

chúzame

que hoxe mesmo onte eviei a ANT.

Unha cita, antes de nada:

continue atentar  a diario contra as regras, contra as cartas marcadas da baralla, contra os axiomas que nos empuxan a crer na mansidade, na entrega, na claudicación das utopías (172)

É importante poder crer no que un escritor escribe. Pero a súa credibilidade no se desprende unicamente da obra escrita, tamén da praxe diaria. Ser escritor non é algo alleo, algo extra, á natureza humana. Ou forma parte dela ou entramos no eido da quimera inútil. O que se escribe ten que ser vida, que outra cousa pode ser?

Vai o adianto da crítica, corresponde ao terceiro parágrafo, tituleina A Vida Nova de madame Bovary; proxecto, resultado e deriva.

A novela é iso, as súas personaxes, o intercambio de pasados e frustracións e ilusións entre elas. A interacción entre as personaxes é mínima. Estruturada en dúas partes, a primeira é o encontro na de Aurora; a segunda, un ano despois, aínda que aquebra espazo-temporal é diáfa necesítase para crear dous momentos diferenciados, conclúe que a única maneira de estes seres teren un pasar pola vida é xuntándose de novo. Plantexamento e conclusión lembran moito os Rinocerontes e Quimeras de Marcos S. Calveiro, inclusive na estratexia narrativa. Aínda que a estratexia narrativa de Caneiro resulta traizoeira. Quere escribir unha novela divertida, e bota man desa prosa súa de ritmos medidos, de abalos e devalos segundo a intensidade e laxitude emocionais, envolvente e terapéutica como a salmodia. Porén, o clima creado pola xunción de tanta personaxe frustrada, melancólica, doída, infeliz, non  potencia por contraste os momentos humorísticos senón que os dilúe na augamar salgada amargura. Por riba, en personaxes así de estrañas, sorprenden menos as súas reaccións. Iso si, a novela é desas que gusta contar; a lembranza alixeira as historias e co resumo oral apetece o reler selectivo. Se no inicio lembraba Ébora, o esgotamento en si mesma da estratexia narrativa acabará por estar máis cerca de O infortunio da soidade.

Quero explicitar a relación con Rinocerontes e Quimeras. Na de Marcos S. Calveiro, hai un grupo de monstruos de feira, o inquilinos do Gatopardo poden ser facilmente equiparábeis, todos son seres a-normais. Os monstruos de feira están prisioneiros e loitan polo futuro. Como os inquilinos do Gatopardo, prisioneiros do pasado e da infelicidade. Son novelas moi diferentes, certo, pero tecnicamente resulta máis atrevida, máis variada, a de Marcos Calveiro, menos monótona. Lástima que non lle adicara un tempiño máis.

chúzame