ferradura en tránsito

Revelóuseme mentres conducía cara a Compostela.

Compostela, cidade onde a melancolía te asalta e, de súpeto, non necesitas soñar paraísos, só andalos cos ollos e pasos da pálpebra sensíbel.

Dixen a melancolía da palabra lembrada.

Dixen a cor musical da pálpebra do poeta

crava fondo

Digo que ningún poeta morre

pero os ocos da ausencias das novas palabras que non atoparás inmórrente en tristura.