ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

O xardín das pedras flotantes, rematei a lectura

Filed under: CRÓNICA DA CRÍTICA — 28 Novembro 2008 @ 11:15 a.m.

Hai só unhas horas, pechaba a folla que pon cabo á novela de Manuel Lourenzo González.

As que van a seguir son, pois, aínda tinguidas pola emoción. Por exemplo, se digo que as cento e pico follas que me restaban por ler as mandei dun chimpo. Ou se digo que esta novela vana gozar moitos, moitos lectores, e lectoras. Calmará moitas sedes.

Porén, non estou seguro de que, procurando os fíos diexéticos da fría abstracción, a dirección que leven os meus pensamentos sexa máis precisa, ou, dito con outras palabras, nunca tendo a desconfiar das primeiras impresións por iso de seren as primeiras. Podería argumentar outras e máis razóns, agora só quero só quero facer constar que o tecido arborado da abstracción pode ficar lonxe da impresión do lector, e non é bon.

Recollendo meditacións anteriores aquí subidas, comezarei precisando aquela fórmula. Romeo e Xulieta+A divina comedia, si son dúas atmosferas que, convenientemente mesturadas, veñen dar nalgo que ben podería ser a novela de Manuel Lourenzo González. Sobre todo se lle engadimos ao cóctel, un cuartillo de pingas selectas  best-seller tipo O código Da Vinci e outro tanto de maxia esotérica do que podería xurdir dunha amalgama atmosférica entre a maxia de Poderosa ou Harry Potter e a filosofía grega clásica, aquela que primeiro se empezou a preguntar por cousas como a relación de forzas entre o ser humano e o cosmos, entre o divino e o humano, o destino e o libre albedrío, a fantasía e a realidade, os soños e … Non é nada “científico”, nada “académico” o xuízo, xa o sei, mais si conten os trazos definitorios da atmosfera, do clima temático, e mesmo do desenvolvemento da novela vencedora no último Xerais. Por riba, asegúrollelo, está moitísimo mellor escrita que a de Dan Brown, e bastante mellor que calquera das outras.

Tamén lles digo outra cousa, a proximidade ao best-seller non só lle achega efectos positivos.

As “incidencias”, que na anterior anotación comentaba, non perden vixencia. Seguen estando aí, e, de sermos estritos, aínda poderiamos angadir algunha máis. Total,  iso non ía mudar o meu parecer.

E continúo a recomendarlles que a lean con papel e lapis a man. A novela ten dúas partes moi claras, a correspondente a Simón e a correspondente a Anabel; e dos dous protagonistas, desta apaixonante  historia de amor, se nos ofrece aproximación xenealóxica.

Tecnicamente falando obsérvolle certos “desaxustes” ou “carencias”. Seguirei matinando neles. Agora non quero. A historia que relata está ben trabada, dá moito que pensar, dá moito que pensar sobre cuestións transcendentes, e mesmo, sobre todo na segunda parte, nos sorprende con virazóns que tensan e enrodelan as implicacións ou suxestións reflexivas que se extraen do discurso. Un discurso nada inocente, moi planificado, escrito con elegancia de quen sabe relatar e  pensou moi ben o que nos quere contar e como.

Agora, calo, han perdoar, mais dou entrada ás contadas horas de reflexión das que dispomos os que facemos crítica de novidades, antes de mergullarnos na seguinte lectura. É que, se continúo, igual me dá por poñerme a facer a crítica xa…

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.