ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

que é a literatura?

Filed under: Sen clasificar — 27 Xaneiro 2009 @ 8:10 p.m.

Todo apunta a que as letras, meu, as palabras, non están escritas senón vomitadas. Vomitadas?, pregunteille eu ao Willy. Como que vomitadas? Si señor. Vomitadas, devoltas, trousadas. Chámalle como queiras (113)

No Shakespeare destilado o máis atraente é  metáfora sobre a creación, como a creación pode chegar a substituír a vida, a substituír ou a encher. Esa é a idea. Mais non é unha idea libre, a idea sobre a que se vai escribir sempre está mediatizada polo narrador, que aquí é o verdadeiro protagonista, as demais pesonaxes (sexan do mundo de dentro da maqueta ou sexan de fóra) fican na dimensión igualitaria do monicreque. Con moi pouca substancia, cando a construción das personaxes era materia ben atractiva. Esta renuncia suponse froito dunha escolla, mais tamén pode resultar da esfera agrandada do narrador.

Volvemos ao inicio, é , para vostedes,  a literatura, unha vomitona? Non é unha imaxe orixinal, é ben coñecida e , polo que a min respecta, pouco orixinal e nada atraente.

Poderá  ser a literatura unha borracheira?

Que é a literatura?

Se cadra é mellor non responder. E, se se responde, polo menos que a resposta sexa agradábel…

7 Comments

  1. Tiñádelo que ver:

    Ás veces a literatura pode ser pura e dura borracheira. E está ben que sexa así. Con todos os seus pros e os seus contras.
    Para min polo funciona deste xeito. A literatura (a idea?) náceme no interior, como dunha billa que procura saída. Se alguén quere chamarlle a iso vomitona, pois non hai problema ningún. A diferenza está en que cando a un lle entran ganas de trousar normalmente é porque hai algunha caste de malestar no corpo, nalgún lugar. Coa literatura o asunto funciona doutro xeito: non ten por que haber malestar previo.
    O que si varía é no feito de que unha vez botado todo para fóra a ninguén se lle ocorrería andar a remexer na bile. A literatura si necesita dunha longa elaboración posterior.
    No tocante aos monicreques dos que falas, foi unha escolla consciente de que tiña que ser así. A Susanna e o inpector non deixan de ser “monecos amorfos de plastilina” feitos polo Willy para que habiten a súa maqueta.

  2. Tiñádelo que ver:

    Que é a literatura? (preguntas mientras clavas en mi pupila…)
    Unha recomendación:
    Lea antes o prospecto.
    Pode ser a literatura un medicamento para ver de curar determinadas doenzas, determinados padecementos?Antes de consumila pregunte sempre ao seu médico ou farmacéutico.
    O que xa non teño moi claro é iso de “Nunca deixar ao alcance dos nenos.”

  3. xmeyre:

    No da borracheira…primeiro habería que clarificar borracheira de que? De certo que pode ser visto como tal borracheira, e desde múltiples ópticas incluído tamén a do lector
    Porén non me agradan “os monecos amorfos de plastilina”, penso que se perdeu unha boa ocasión de estudar a cración de personaxes literarias na propia ficción, en boa parte porque a personalidade expansiva do narrador lles tolleu espaz e condiciona a dimensión dramática que poderían acadar.

  4. xmeyre:

    Sobre a segunda anotación, eu diría que consumir indiscriminadamente, aconséllase a automedicación e déixena sempre ao alcance dos nenos, sobre todo déixena ao alcance dos nenos.

  5. Tiñádelo que ver:

    Explícome.
    Tomemos como punto de partida o acto mesmo da vomitona (perdón pola escatoloxía). Primeiro un individuo come (enténdase o propio acto de meter alimentos na boca), logo mastiga e despois comeza unha repousada dixestión. Entón nun intre determinado, sen que o individuo saiba moi ben por que, o bolo alimenticio mesturado cos seus propios xugos gástricos, pide permiso para saír, ou sae directamente sen permiso nin nada que se lle pareza. O individuo abre a bouca e trousa. O manancial comeza.
    Non creo que acreación literaria sexa moi diferente, agás o compoñente escatolóxico, polo que volvo pedir desculpas.
    O autor enchóupase de realidade e ponse a mastigala, deseguido mestúraa, ás veces de xeito completamente inconsciente, cos seus propios fluídos internos (ácedos corrosivos, bile…) e por fin, nun intre determinado, ás veces consciente porque mete os dedos até a gorxa para que todo saia antes de que veña unha úlcera que o imposibilite para escribir máis, e botoa todo para fóra. É un momento intermedio, se se me permite, entre a trousada, polo feito en si da vomitona, que ás veces deixa manchas na roupa e esas cousas, e a exaculación, por iso de que hai un compoñente de pracer.
    Agora ben o bo. O que diferencia o asunto dunha vomitona común: o autor, coma e fose un adiviño, un meigo, un mago, recolle o produto do chan e reinterprétao até que queda do seu gusto.
    E tes razón. É mellor automedicarse e deixar a literatura ao alcance dos cativos. Que se enchoupen dela, carallo, que é unha das maiores eivas do noso sistema educativo!

  6. xmeyre:

    Certamente, Xesús, resulta perfectamente comprensíbel, e lóxica, a metáfora. É máis, particularmente paréceme máis útil esa concepción que, por exemplo, aquela que só a considera, por exemplo, un entretemento asequíbel e inocuo e manipulabel. Máis lóxica e tamén honrada ou honrosa.
    Se a entendo porque parece que non me agrada? Certamente, certamente. Primeiro porque son máis do meu gusto outras metáforas un chisco máis delicadas. Segundo, porque esta metáfora foi empregada, con frecuencia e non hai moito, para xustificar a escrita automática como un discurso excelso, intachábel, é así e acabouse. E non é certo. Hai casos de escrita automática ben loábeis, e outros rexeitábeis. Pois non señor, como ben dis, o autor reinterpreta, mediatiza, e sen esa reinterpretación, sen esa mediatización, o discurso fica eivado. Despois das experiencias naturalistas do XIX, por exemplo, só por exemplo, andar a discutilo semella estéril.
    E beizóns polos comentarios (teño que recuperar a práctica destes agradecementos, ultimamente un tanto esquecida, o tempo non pode tiranizarme así)

  7. Tiñádelo que ver:

    Normalmente non son tan escatolóxico.
    Deica pronto!

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.