ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

a muller da man verde

Filed under: VARIA NATURA — 30 Xuño 2009 @ 10:31 a.m.

Chegamos o venres, a iso da oito, para aproveitar que o sábado dicían que ía ser o mellor día da fin de semana. E así foi, os metereólogos non se equivocaron. Non e que fixera día típico de praia, o sol só de vez en cando furaba entre as nubes, porén a temperatura era boa, e a auga estaba a boa temperatura. Do que non tiven aviso foi das mareas vivas. Téñolles certo noxo ás mareas vivas, adoitan deixar ao areal repleto de algas.

En canto parei o coche, Ro e Ío foron buscara a chave cas da Sra. María. No décimo ano da veraneo en Esteiro, estamos no baixo que antes era o taller do Kito´s, reconvertido en vivenda, moi cómoda, saes da casa e tes a pasarela case por fronte. Mais eu nin iso, xa me botei á auga polas escaleiras que usan os pescadores para subir e baixar das súas barcas, pouco nadei, tomar contacto coa auga.

O sábado xa foi outra cousa. Pola mañá, antes de aviar o xantar, deume tempo de volver catar a auga. Divina. Algo de mar, en Esteiro adoita haber moi pouca mar, é coma unha piscina de auga salgada. Así e todo, un gusto, que as ondas te ergan e te pousen, que batan con forza contra ti.

Logo, despois da sesta, e da segunda quenda de partidas de tenis na wi (xogo cinco por quenda), volvín á auga. Non había moita xente, máis ben pouquiña, estimo moito estes días por iso, non hai veraneantes, só xente do lugar, que é axente  coa que eu quero estar, non veño de vacación para verme rodeado de urbanitas, que horror!

Non sei o tempo que nadei, debeu ser pouco porque eu adoito estar na auga cerca de unha hora e desta vez non nadei o meu itinerario completo, que consiste en percorrer a corda da praia , da ribeira de Creo á ribeira do Maio. A mar desacostumada e o ser o único nadador (aínda que este ano hai socorristas) dixéronme que só deica as rochas que caen por fronte ao  restaurante Carmiña. Dei volta e saín da auga, sequeime e despois, como non quería deixar o contacto coa auga, acendín un cigarro e consumino metido até os xeonllos.

Coa cabicha na man empecei a andar repetindo o itinerario, mais agor andando na auga. Propósito, tirar a cabicha na ribeira do Maio. Así me fun achegando á muller da man verde. Non sei dicir a súa idade, se cadra un corenta e bastantes ou máis, o cabelo completamente branco, un chisco ancha de cadeiras mais nada curvada polos anos, tiña un andar lixeiro aínda que pausado e enérxico. Fume fixando nela. Levaba un vestido claro, daba a impresión de que o recollía por diante para que non se lle mollara. Ía pola beira, refrescando o pés. Aínda que eu andaba máis metido, pouco a pouco funa pillando.

Faltaríanme dous ou tres metros para estar ao seu carón cando vin como abaixaba a man dereita e a introducía na auga. Ultrapaseina e seguía nesa postura, botada cara adiante e coa man na auga. Quixen rebuscar na memoria procurando unha imaxe que se lle asemellara. Era como un cadro que se me repetía. Disimuladamente dei volta, como se quixera ver por onde andaba alguén ou se a miña toalla seguía onde a deixara. E entón vina. Como erguía a man, un toco completamente verde, así se  envurullara a man en algas e a sacara así vendada.

Estampa para lembrar. Si, non era tan idosa, de faccións aínda firmes, gastaba óculos escurecidos que se me antollou agachaban uns ollos azuis e claros, ollos dunha muller que chorara moito. Aínda que non adiviñei síntomas de tristura nin no seu rostro nin na súa figura, de andar decidido e calmo.

Entón, unha refolada de ar ergueu o vestido, e vino, vinlle o toco da man esquerda, co que apreixaba a tea liviá contra o ventre.

A cabicha caeume  á auga.

Hoxe tiña previsto preguntarlle a Lisa por ela, mais hoxe o Areas estaba pechado.

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.