ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

o Suso

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA — 23 Abril 2010 @ 10:26 a.m.

Di que marcha, o Suso, que logo de 16 anos a vida é algo máis que esnafrar os ollos na loita ( moi mal pagada) por contar unha historia ( nada sinxelo e, nin moito menos, exento de sacrificio). Coñecido é que entre o Suso e mais eu ten habido diferenzas, meteu a zoca inventándome unha biografía falsa, e non tivo o valor de rectificar en debida forma e momento. Dóeme, aínda hoxe, inexplicabelmente, como doen as hostias que che chegan sen ti facer por levalas. Porén son consciente de que calquera pode dar un mal paso, todos podemos equivocarnos ( cousa que Feixó demostra día a día con desmedida cobiza). Por outra banda, iso non quita que sempre lle sospeitara enerxía suficiente para escribir cousas de peso. E que, cada título seu que chegaba ás librarías, o bebese con ansia de que así fose. Porque? Porque son rebelde, e porque de todos é sabido que escritores que como perosas deixan/deixaron moito que desexar chegaron a escribir exemplos para a posteridade.

Laméntoa, moito, e non creo esta despedida.

Laméntoa. Lamento que o Suso deixara de ser aquel Suso de expresión rebelde, inconoclasta, ousado. E que a comezos dos 90 apostara por unha escrita máis tendente ao clasicismo. Non lle pega/pegaba nada, e vulgarizou a súa expresión moito. Sempre viviu á sombra desa rebeldía, porén foi meterse na novela e volverse do case do revés. Aínda así, a literatura galega actual non se pode explicar sen Suso de Toro. Eu quedo con aquel primeiro Suso, dos noventa para acá xa é moito máis convencional e non casa nada ben co seu espírito inconoclasta.

E dixen que non cría a súa despedida. Non a creo porque quen durante tanto tempo viviu contando historias non pode deixar de contalas, así polas boas, se é que ten alma de escritor, de contador. E o Suso tena, non se pode manter unha fraude durante tanto tempo, demasiado traballo e quen comete fraude faino, tantas veces, precisamente por aforrar traballo. Lonxe de crer a súa despedida, moi lonxe estou diso, e alégrome. Dito o que dixen, aínda engado: lonxe de crer a súa despedida, estou convencido de que a partir de agora leremos o mellor Suso de Toro. (E que ninguén lea isto con ironía, fagan favor!)

Comentaba eu, eses días atrás, en Barcelona, que unha das cousas que máis violencia me producen é ler unha boa historia deficientemente contada. Para min, en narrativa, ese é o mal do século. Sobre todo se se pensa que, na maioría dos casos, o plus que fai unha historia ser unha boa novela, habita na paciencia e no constante traballo sobre a expresión, non é tanto o que contar como a maneira de contalo, e a maneira de contalo non consiste en traballar só a estrutura.

Poden pasar dúas cousas. Que rebente o Suso, rebente como nos 80. Que, con máis tempo ou menos présas, traballe mellor o plano da expresión.

En todo caso queda moita guerra por guerrear, e Suso de Toro non é ningún covarde, todo o contrario.

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.