ferradura en tránsito

Velaquí o incio da crítica de Crac, aparecerá mañá no Galicia Confidencial

Poñamos por caso, porque é o caso, que o poeta é deste mundo, que o poeta come e bebe neste mundo, que pasea á túa beira ou é aquel que ves alí, cruzando a beirarrúa, e entón detente e diche “o tempo pasou pero a atrocidade permanece e o camiño cada vez vira máis lento”, ou, se cadra, mentres tomas café “pero dime, ti que a miraches, se pides perdón que marcas do teu corpo te pertencen e cantas te fascinan”, claro que ben puidera ser que leras na farola “o desexo é un campo de exterminio”, e, debaixo, “e canto tempo lles bastou a aqueles que tiveron a ben antecederme para romperme a boca”. Que os poetas son deste mundo e a poesía anda buscarte, anda a buscarte a poesía, con doses -ísimas de rebeldía, de reflexión ou revelación ou nudez. Porque, admais de pasar polo mundo hai que empezar a vivir.

                     Lembran vostedes o certame Xuventude Crea? Si, ese que non foi convocado en 2011 e veremos se o será no 2012. Na modalidade de poesía, o vencedor foi este Crac, de Gonzalo Hermo. E que non lles digan que a culpa é da crise e os recurtamentos. Non, para substituír libros galegos por outros en castelán houbo moitos máis cartos, moitos máis.

                     Acompáñenme, vexan, e tiren as súas propias conclusións, é a única liberdade que nos queda. E saiban que a carón desta panorámica de Crac deberán nacer outras e súas. É poesía moi actual e como tal rexeita o texto pechado, e como tal procura e provoca incómodas reflexións, incómodas revelacións aínda que só sexan preguntas, se cadra. É poesía dinámica, que non queda en ser texto senón que agroma nel para que sexa de vostedes. Aprende a ser libre, a existir desatado, a sentir a mordedura dos vencidos que xa pensan na lingua dos vencedores.