ferradura en tránsito

Miramos no Diccionario da RAE.  A buscar, a palabra urbano:

1.-adj. Perteneciente o relativo a la ciudad.

2. adj. Cortés, atento y de buen modo.

3. m. Individuo de la milicia urbana.

Agora miramos, rural:

1. adj. Perteneciente o relativo a la vida del campo y a sus labores.

2. adj. Inculto, tosco, apegado a cosas lugareñas.

Viña eu para o traballo, na radio falaban disto. O contraste entre as acepcións dunha e doutra palabra evidencia unha clara despección do rural. Pois ben, imparto clase a alumnos do rural, xa quixera eu que os alumnos urbanitas foran a metade de ben guiados que os meus, a metade de civilizados.

Porén, contrastemos agora co que sucede se miramos no da RAG atopamos:

ruraladx. Relativo ó campo e á súa vida e manifestacións, [por oposición á cidade].
Medio rural. Poboación rural. ANT. urbano.CF. rústico

urbano-a: adx. Que pertence á cidade, propio dela. Zona urbana. Autobuses urbanos. ANT. rural.CF. cidadán.

Penso que a conclusión é evidente. Fronte ao prexuízo de «atrasado» co que os belixerantes castelanófilos nos zoupan, contrastar os dous dicionarios deixa ben claro que a cultura galega é ben máis mirada, ben máis respectuosa, ben máis moderna, ben máis humana, ben máis xusta.