ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

anacos de Cráter

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA — 19 Maio 2012 @ 4:41 p.m.

Son débil, moito. Mesmo sendo o libro emprestado nun puiden resistir a tentación de salientar, co degoro da profanación, estes fragmentos do poemario de Olga Novo que agora comparto con vós.

Complemento así o xa iniciado

E aínda agora

a lúa vella saca a túa porta de quicio

morde a tú bisneta que fala co sílex da madrugada (23)

…………………………………………………………………………….

fago chispas coa lingua

a xeada baixo os teus pés pequenos

é un pensamento que crispa

debería aprender a morder

 e que

 apodreza a raíz do poder

que non che deu de comer (23-24)

………………………………………………………..

E aquel teu pobo sen terra é agora a niña terra sen pobo

Pai (45)

…………………………………………..

A túa bondade é artesanal

como o pan da casa

ou a música dun órgano rústico

pero ti non o sabes (56)

………………………………..

Eu oio as frecuencias do teu nome

cando nada se pronuncia (75)

……………………

Vas

polo envés da miseria

sen roupa apenas

falando con dozura a unh apota chea de coques

e a sombra váichese polos camiños

falando soa

canto tes que dicir (104)

…………………………………………

…Dúrmete en calma meu sangue

dúrmete en sangue de montaña (119)

……………………………………………………..

Que nada se mova

que todo se serene

que tes que volver ó lugar do que es (130)

……………………………………………………………….

Cae a cinsa cae e cae:

sucumbirá o poder ó peso da levedade (183)

Non hai comentarios

Aínda non hai comentarios.

Feed RSS dos comentarios deste artigo.

Sentímoscho, o formulario de comentarios está pechado neste momento.