ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

poesía para os Mártires

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,VARIA NATURA — 18 Agosto 2012 @ 11:10 a.m.

Onte tina previsto estar en Pontevedra. Porén fun a Santiago. Cheguei cedo, como é costume de meu, e realicei un pequeno percorrido poético, íntimo e rebelde. ( Xa sabedes, para ver as fotos en grande chuzade sobre elas e despois sobre o resultado)

Era a Facultade de Filoloxía. Tempos de ERGA. Lembro o 23F. Viñamos de facer unha votación cando nos dixeron o  de Tejero. Lembro como o Manolo saíu a todo meter, tiña no seu 850 pegados inúmeros autocolantes revolucionarios. Aquela noite, das fiestras comportelás saía fume.

O Paradiso!, tantas tardes de poesía. Había poesía dentro, naquela mesa. Xa era poesía chegar, e estar.

 

 

 

 

 

O Mazarelos.

O percorrido dun pola vida ten o significado que el lle queira dar.

Na primeira mesa de arriba. Chegabamos cos cartapacios dos apuntamentos. E entre eles había poesía, moita poesía, para furar a vida.

Candilexas!Non estabamos tanto como no Mazarelos, mais imposíbel que faltara aquí.

 

 

Aquel home tocaba o acordeón encostado á parede, acompañado da súa dona. Oílo era unha inxección de beleza que che subía coxeguendo o corpo. Na revolución sempre hai alegría, e ás veces comeza con ela…

 

Aquí estaba o Cervantes. Cantas tardes a redor da mesa da fiestra de abaixo, entre contos, poesía, como pan e mel nos ollos.

 

 

Preguntoiro. O meu camiño cara á Facultade de Filoloxía. Lembro as baixadas, pola mañá, cos ollos medio pechados. lembro as subidas, cun tesouro gardado que era esperanza: lembro as baixadas, despois de xantar, porque o día era un percurso cara á esperanza a tarde era coma unha alba…

 

 

 

A mazá. A revolución pode comezar comendo unha mazá, trabando a súa frescura, degustando o licor do seu zume coa ansia do mel nos ollos. Sempre estás ben se te acompaña.

 

Tanto subir, tanto baixar. E cando estabas na cima non mirabas atrás. E cando chegabas abaixo non dubidabas. A ilusión non te deixaba.

Tantos anos despois a ilusión non a perdeches, mais debes saber que aínda tes que realizala.

 

 

 

Os Porches. Porto de urxencia e recalada, abrigo obrigado, antes de, despois de, no medio de.

 

 

Na Quintana eu sentado, a beleza acercábaseme caminado envolta nun vestido branco, ou chegábame desde atrás nos pasos seguros daqueles vaqueiros, ou soaba no ar do violín…A beleza sempre é revoluvionaria!

 

Cervantes, a Praza do Pan. Non nos queriamos despedir, e acompañabámonos porque non é ben a tarde morrer sen promesas.

 

 

Poder entrar, poder saír. Velaí a liberdade. Con seguranza vas atopar estreiteces, miña a miga, e algunha deixarate marcada de por vida. Mais transiataches e saíches e aínda me segues na memoria. Na memoria o tránsito é estado.

 

 

 

 

As escaleiras da música, da música da tarde, das despedidas que non son unha ruptura senón a validación do vivido que tes entre as mans, o convite para mañá.

 

 

 

 

Casas Reais. Morada. Noites, aquelas noites. O prorrón da vida que te enche. E ti saes disposto a todo, comer o mundo e unha mazá. Cada día.

 

O Recanto, co seu pipote á entrada, como ten ser porque sempre foi. E os meus ollos abertos. Non sabía que a esperanza non se perde porque a as despedidas sexan tristes. Aínda sigo aquí, a aturar tempestades de sal (perdón, Sés, por este roubo que quere ser de amigo), fura, fura…

 

 

 

Ah, aí…

 

 

 

 

 

Dede a terraza da Fundación Granell…aquela farmacia, na esquina do soportais!

 

 

Antes de comezar o acto. As cadeiras foron insuficientes. Este recanto máxico da Fundación Granell era o lugar máis acaído.

 

 

Comezando o acto. Eva Veiga, no recitado musical dos versos de Cirlot. E eu tan cheo de poesía. Igual a poesía nunca me deixou e a noite aínda é grande e espera.

A noite, tan longa, de tanto pedra, de ollos de lobo, aínda espera, procura a lúa que te alume dentro de ti, calor de luz prestada, e fura, fura…

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

2 Comentarios »

  1. eva veiga:

    Non lembro onde lin que a imaxe poética sucede cando dúas almas se tocan. se hai alo imprescindible nun recital poético é un corzón aberto, disposto ao impredicible acontecer. Un corazón que espera.e ábrense «recintos desvelados» en palabras de Cirlot. Porén, penso agora na espera que fura, fura..A noite é un furado, mais nunca se detén.Quizais só se move a esperanza sen decatármonos tantas veces que xa se estas realizando.
    Onte Compostela foi nun escollido recanto «un pazo de malancoías/ extasiado, e divino, e transparente.»
    Grazas por estar, Xosé Manuel. Foi un pracer.

  2. xmeyre:

    Nin podía haber, mellor escenario para os versos de Cirlot, que a Fundación Granell, nin tampouco mellor espazo sonoro que as túas palabras para transmitila desde o aniño de aí dentro mimado.
    E se iso foi marabilloso, o espectáculo de tanto corazón aberto aos regos repartidores de vida foi un ceo sen nubes, percorrido pola mornura fresca do que vai ser.
    Beizón!

Feed RSS dos comentarios deste artigo. TrackBack URI

Deixa un comentario

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

(obrigatorio)

(obrigatorio)