ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

poesía para os Mártires

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,VARIA NATURA — 18 Agosto 2012 @ 11:10 a.m.

Onte tina previsto estar en Pontevedra. Porén fun a Santiago. Cheguei cedo, como é costume de meu, e realicei un pequeno percorrido poético, íntimo e rebelde. ( Xa sabedes, para ver as fotos en grande chuzade sobre elas e despois sobre o resultado)

Era a Facultade de Filoloxía. Tempos de ERGA. Lembro o 23F. Viñamos de facer unha votación cando nos dixeron o  de Tejero. Lembro como o Manolo saíu a todo meter, tiña no seu 850 pegados inúmeros autocolantes revolucionarios. Aquela noite, das fiestras comportelás saía fume.

O Paradiso!, tantas tardes de poesía. Había poesía dentro, naquela mesa. Xa era poesía chegar, e estar.

 

 

 

 

 

O Mazarelos.

O percorrido dun pola vida ten o significado que el lle queira dar.

Na primeira mesa de arriba. Chegabamos cos cartapacios dos apuntamentos. E entre eles había poesía, moita poesía, para furar a vida.

Candilexas!Non estabamos tanto como no Mazarelos, mais imposíbel que faltara aquí.

 

 

Aquel home tocaba o acordeón encostado á parede, acompañado da súa dona. Oílo era unha inxección de beleza que che subía coxeguendo o corpo. Na revolución sempre hai alegría, e ás veces comeza con ela…

 

Aquí estaba o Cervantes. Cantas tardes a redor da mesa da fiestra de abaixo, entre contos, poesía, como pan e mel nos ollos.

 

 

Preguntoiro. O meu camiño cara á Facultade de Filoloxía. Lembro as baixadas, pola mañá, cos ollos medio pechados. lembro as subidas, cun tesouro gardado que era esperanza: lembro as baixadas, despois de xantar, porque o día era un percurso cara á esperanza a tarde era coma unha alba…

 

 

 

A mazá. A revolución pode comezar comendo unha mazá, trabando a súa frescura, degustando o licor do seu zume coa ansia do mel nos ollos. Sempre estás ben se te acompaña.

 

Tanto subir, tanto baixar. E cando estabas na cima non mirabas atrás. E cando chegabas abaixo non dubidabas. A ilusión non te deixaba.

Tantos anos despois a ilusión non a perdeches, mais debes saber que aínda tes que realizala.

 

 

 

Os Porches. Porto de urxencia e recalada, abrigo obrigado, antes de, despois de, no medio de.

 

 

Na Quintana eu sentado, a beleza acercábaseme caminado envolta nun vestido branco, ou chegábame desde atrás nos pasos seguros daqueles vaqueiros, ou soaba no ar do violín…A beleza sempre é revoluvionaria!

 

Cervantes, a Praza do Pan. Non nos queriamos despedir, e acompañabámonos porque non é ben a tarde morrer sen promesas.

 

 

Poder entrar, poder saír. Velaí a liberdade. Con seguranza vas atopar estreiteces, miña a miga, e algunha deixarate marcada de por vida. Mais transiataches e saíches e aínda me segues na memoria. Na memoria o tránsito é estado.

 

 

 

 

As escaleiras da música, da música da tarde, das despedidas que non son unha ruptura senón a validación do vivido que tes entre as mans, o convite para mañá.

 

 

 

 

Casas Reais. Morada. Noites, aquelas noites. O prorrón da vida que te enche. E ti saes disposto a todo, comer o mundo e unha mazá. Cada día.

 

O Recanto, co seu pipote á entrada, como ten ser porque sempre foi. E os meus ollos abertos. Non sabía que a esperanza non se perde porque a as despedidas sexan tristes. Aínda sigo aquí, a aturar tempestades de sal (perdón, Sés, por este roubo que quere ser de amigo), fura, fura…

 

 

 

Ah, aí…

 

 

 

 

 

Dede a terraza da Fundación Granell…aquela farmacia, na esquina do soportais!

 

 

Antes de comezar o acto. As cadeiras foron insuficientes. Este recanto máxico da Fundación Granell era o lugar máis acaído.

 

 

Comezando o acto. Eva Veiga, no recitado musical dos versos de Cirlot. E eu tan cheo de poesía. Igual a poesía nunca me deixou e a noite aínda é grande e espera.

A noite, tan longa, de tanto pedra, de ollos de lobo, aínda espera, procura a lúa que te alume dentro de ti, calor de luz prestada, e fura, fura…

 

2 Comentarios

  1. eva veiga:

    Non lembro onde lin que a imaxe poética sucede cando dúas almas se tocan. se hai alo imprescindible nun recital poético é un corzón aberto, disposto ao impredicible acontecer. Un corazón que espera.e ábrense “recintos desvelados” en palabras de Cirlot. Porén, penso agora na espera que fura, fura..A noite é un furado, mais nunca se detén.Quizais só se move a esperanza sen decatármonos tantas veces que xa se estas realizando.
    Onte Compostela foi nun escollido recanto “un pazo de malancoías/ extasiado, e divino, e transparente.”
    Grazas por estar, Xosé Manuel. Foi un pracer.

  2. xmeyre:

    Nin podía haber, mellor escenario para os versos de Cirlot, que a Fundación Granell, nin tampouco mellor espazo sonoro que as túas palabras para transmitila desde o aniño de aí dentro mimado.
    E se iso foi marabilloso, o espectáculo de tanto corazón aberto aos regos repartidores de vida foi un ceo sen nubes, percorrido pola mornura fresca do que vai ser.
    Beizón!

Feed RSS para comentarios deste artigo.

O formulario do comentario está pechado neste momento.