ferradura en tránsito

Onte tina previsto estar en Pontevedra. Porén fun a Santiago. Cheguei cedo, como é costume de meu, e realicei un pequeno percorrido poético, íntimo e rebelde. ( Xa sabedes, para ver as fotos en grande chuzade sobre elas e despois sobre o resultado)

Era a Facultade de Filoloxía. Tempos de ERGA. Lembro o 23F. Viñamos de facer unha votación cando nos dixeron o  de Tejero. Lembro como o Manolo saíu a todo meter, tiña no seu 850 pegados inúmeros autocolantes revolucionarios. Aquela noite, das fiestras comportelás saía fume.

O Paradiso!, tantas tardes de poesía. Había poesía dentro, naquela mesa. Xa era poesía chegar, e estar.

O Mazarelos.

O percorrido dun pola vida ten o significado que el lle queira dar.

Na primeira mesa de arriba. Chegabamos cos cartapacios dos apuntamentos. E entre eles había poesía, moita poesía, para furar a vida.

Candilexas!Non estabamos tanto como no Mazarelos, mais imposíbel que faltara aquí.

Aquel home tocaba o acordeón encostado á parede, acompañado da súa dona. Oílo era unha inxección de beleza que che subía coxeguendo o corpo. Na revolución sempre hai alegría, e ás veces comeza con ela…

Aquí estaba o Cervantes. Cantas tardes a redor da mesa da fiestra de abaixo, entre contos, poesía, como pan e mel nos ollos.

Preguntoiro. O meu camiño cara á Facultade de Filoloxía. Lembro as baixadas, pola mañá, cos ollos medio pechados. lembro as subidas, cun tesouro gardado que era esperanza: lembro as baixadas, despois de xantar, porque o día era un percurso cara á esperanza a tarde era coma unha alba…

A mazá. A revolución pode comezar comendo unha mazá, trabando a súa frescura, degustando o licor do seu zume coa ansia do mel nos ollos. Sempre estás ben se te acompaña.

Tanto subir, tanto baixar. E cando estabas na cima non mirabas atrás. E cando chegabas abaixo non dubidabas. A ilusión non te deixaba.

Tantos anos despois a ilusión non a perdeches, mais debes saber que aínda tes que realizala.

Os Porches. Porto de urxencia e recalada, abrigo obrigado, antes de, despois de, no medio de.

Na Quintana eu sentado, a beleza acercábaseme caminado envolta nun vestido branco, ou chegábame desde atrás nos pasos seguros daqueles vaqueiros, ou soaba no ar do violín…A beleza sempre é revoluvionaria!

Cervantes, a Praza do Pan. Non nos queriamos despedir, e acompañabámonos porque non é ben a tarde morrer sen promesas.

Poder entrar, poder saír. Velaí a liberdade. Con seguranza vas atopar estreiteces, miña a miga, e algunha deixarate marcada de por vida. Mais transiataches e saíches e aínda me segues na memoria. Na memoria o tránsito é estado.

As escaleiras da música, da música da tarde, das despedidas que non son unha ruptura senón a validación do vivido que tes entre as mans, o convite para mañá.

Casas Reais. Morada. Noites, aquelas noites. O prorrón da vida que te enche. E ti saes disposto a todo, comer o mundo e unha mazá. Cada día.

O Recanto, co seu pipote á entrada, como ten ser porque sempre foi. E os meus ollos abertos. Non sabía que a esperanza non se perde porque a as despedidas sexan tristes. Aínda sigo aquí, a aturar tempestades de sal (perdón, Sés, por este roubo que quere ser de amigo), fura, fura…

Ah, aí…

Dede a terraza da Fundación Granell…aquela farmacia, na esquina do soportais!

Antes de comezar o acto. As cadeiras foron insuficientes. Este recanto máxico da Fundación Granell era o lugar máis acaído.

Comezando o acto. Eva Veiga, no recitado musical dos versos de Cirlot. E eu tan cheo de poesía. Igual a poesía nunca me deixou e a noite aínda é grande e espera.

A noite, tan longa, de tanto pedra, de ollos de lobo, aínda espera, procura a lúa que te alume dentro de ti, calor de luz prestada, e fura, fura…