ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

contra a repugnancia, 20 anos de bravú arden no peito

Filed under: MÚSICA,POLÍTICA, SOCIEDADE, CULTURA — 10 Setembro 2014 @ 6:10 p.m.

Si, éncheseme o peito de ledicia e lume cando vexo como o meu fillo, furancheiro perdido, non perde un programa da Planeta Furancho, haxa o que haxa na tele.

Si, éncheseme o peito de ledicia e lume cando o meu fillo rebusca na miña discoteca todo o que teño bravú, que non é pouco e ben quixera ter maís, para gardalo coma un tesouro.

Si, éncheseme o peito de ledicia e lume cando o meu fillo me pide que lle conte e reconte aquilo da Feira das Mentiras. El tamén foi, mais na barriga da nai.

O meu fillo, que a primeira canción que cantou, aínda non se tiña en pé e mal falaba, foi o “Berbés” dos Diplomáticos de Montealto.

-Oes, pa, as miñas amigas alucinan porque ven que sabes todas as cancións dos Diplomáticos de memoria.

Si, énceheseme o peito de ledicia e lume, cando o meu fillo me pide que lle conte como foron os primeiros Castañazos ( nada que ver cos de agora)

E a min percórrenme o corpo vermes de emoción cando lle conto como foi o Alagarrobo, xastre e mestre de vida, o que lles puxo o nome aos Rastreros, ou que o seu primeiro gaiteiro non foi Óscar (gaiteirezo!) senón Moncho Faílde ( despois en Brandián, outro apaixonante proxecto chantadés)

Relouco de puxanza cando cantamos a coro a discografía dos Rastreros. Pero tamén a dos Liviao de Marrao. Ou de Nao. Ou de…

Ambos gardamos no peito como vivencia especial cando cruzamos a Península escoitando e cantando as cancións de Sés. Poucos meses había que saíra o seu primeiro disco, que tiven que ir mercar a Santiago de pé feito.

Teño un fillo bravú e non hai mellor cousa no mundo.

Bravú, aqueles máis punkis ca guedelludos, pouca xente daba algo por eles, mais eran algo novo, traían ar fresco. Hoxe, o fenómeno bravú é un dos fitos da cultura galega no XX.

Algo debín facer ben. Pero, sobre todo, algo fixeron moi ben os protagonistas do bravú. Moi ben. Por iso, hoxe, os concertos que celebran os XX anos do bravú mesturan a pais e fillos e as cancións son auténticos himnos. Recoñézoo, teño unha débeda de gratitude moi grande cos bravús e cos neobravús. Cos Zënzar, cos Ruxe-Ruxe, con Sés, cos Liviao…

Nisto deu o bravú. Cousa bonita. Este sábado os Liviao de Marrao convídannos a todos á celebración dos cintre anos do bravú, ese bravú que tivo espazo privilexiado no Xabarín. Por iso estorbaba tanto e había que acabar con el. A repugnanacia. Aínda queda moita repuganancia coa que acabar. E aquela semente bravú do Xabarín, trouxo estes vimbios cos que arrearlles no cu, ou nos fuciños se agardan sentados.

O caimán do río Tea, os Diplomáticos, os Rastreros… volvéronse xuntar e ogallá que non sexa só por este ano. Antes, o público non os entendía moito. Mais hoxe si, e poden encarreirar as novas xeracións polo camiño da dignidade sen capar. A música galega, Galiza, nós, necesitámolos.

Árdeme o peito contra o mundo. Non é para menos. Teño un fillo bravú.

……………….

Por certo, se cadra alguén aínda lembra a literatura bravú, porque a houbo, e o meu peito énchese de fachenda porque eu tamén tiven que ver.

O único que non se pode facer e estar parado.

Todos a Viana, este sábado.

CONTRA A REPUGNANCIA!

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.