ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

subliñados de A VIRXE DAS AREAS (Antonio Manuel Fraga, Edicións Embora)

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA,CRÍTICA DE ACTUALIDADE — 5 Outubro 2017 @ 8:07 p.m.

 

-Non cabía un alma -dixo a de Teimoi con cara adusta-.Fixácheste na xente que tivo que ficar fóra? (9).

……………………………………………………

-Ninguén sabe o que aconteceu. Está consciente, mais coma se non estivese. Nin fala nin ouve… Nin sequera sei se ve! Semella unha morta en vida. Vana trasladar a Santiago. Xa sabe,  a un… sanatorio (19).

……………………………………………………

Cando colgou o teléfono, Paco sentiu un baleiro no ventre tan forte que non soubo se atribuílo aos nervios ou á fame. Deambulou `pola casa igual que un paxaro fechado na súa gaiola, até que os pés acabaron por o conducir á cociña (29).

……………………………………………………..

Paco deulle as grazas e ergueuse do banco, disposto a seguir as indicacións do vello. Entón o portal que acollía a pensión abriuse de repente (43).

…………………………………………………….

Cando Paco Louro saíu da casa e Óscar un infinito pano escuro tapaba xa a vila. Era noite fecha (51).

………………………………………………………

-Se viñeras máis á misa tal vez comprenderías o significado da frase da medalliña -bisbou don Álvaro-. “Caro de carne mea”: Carne da miña carne. Norma é a miña filla (63).

……………………………………………………….

Desde a porta do bar, Paco albiscou como Servando entraba na rúa Xallas, polo que cruzou a praza do Campo en dirección a esa calella longa e sombriza que transcorría, paralela ao peirao, por detrás do xardín e dos rochos mariñeiros (77).

………………………………………………………

-Claro… Fusiña vén de fouciña!-cavilou para si; mentres, a atención de Esperanza volveuse de novo centrar na pota (87).

………………………………………………………..

-Fusiña, Maconina. Fusiña, Maconina…-repetía unha e outra vez o mangallón, nunha ladaíña amarga (94).

………………………………………………………..

Entre a ciobra de po que os ollos das persianas revelaban na estancia, callou unha densa atmosfera de silencio que subsistiu case dous eternos minutos (109)

Non hai comentarios »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)