ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

subliñados de A VIRXE DAS AREAS (Antonio Manuel Fraga, Edicións Embora)

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA,CRÍTICA DE ACTUALIDADE — 5 Outubro 2017 @ 8:07 p.m.

 

-Non cabía un alma -dixo a de Teimoi con cara adusta-.Fixácheste na xente que tivo que ficar fóra? (9).

……………………………………………………

-Ninguén sabe o que aconteceu. Está consciente, mais coma se non estivese. Nin fala nin ouve… Nin sequera sei se ve! Semella unha morta en vida. Vana trasladar a Santiago. Xa sabe,  a un… sanatorio (19).

……………………………………………………

Cando colgou o teléfono, Paco sentiu un baleiro no ventre tan forte que non soubo se atribuílo aos nervios ou á fame. Deambulou `pola casa igual que un paxaro fechado na súa gaiola, até que os pés acabaron por o conducir á cociña (29).

……………………………………………………..

Paco deulle as grazas e ergueuse do banco, disposto a seguir as indicacións do vello. Entón o portal que acollía a pensión abriuse de repente (43).

…………………………………………………….

Cando Paco Louro saíu da casa e Óscar un infinito pano escuro tapaba xa a vila. Era noite fecha (51).

………………………………………………………

-Se viñeras máis á misa tal vez comprenderías o significado da frase da medalliña -bisbou don Álvaro-. “Caro de carne mea”: Carne da miña carne. Norma é a miña filla (63).

……………………………………………………….

Desde a porta do bar, Paco albiscou como Servando entraba na rúa Xallas, polo que cruzou a praza do Campo en dirección a esa calella longa e sombriza que transcorría, paralela ao peirao, por detrás do xardín e dos rochos mariñeiros (77).

………………………………………………………

-Claro… Fusiña vén de fouciña!-cavilou para si; mentres, a atención de Esperanza volveuse de novo centrar na pota (87).

………………………………………………………..

-Fusiña, Maconina. Fusiña, Maconina…-repetía unha e outra vez o mangallón, nunha ladaíña amarga (94).

………………………………………………………..

Entre a ciobra de po que os ollos das persianas revelaban na estancia, callou unha densa atmosfera de silencio que subsistiu case dous eternos minutos (109)

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.