ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

subliñados de SOÑO DE INFANCIA (Moncho Rouco, Xerais)

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA,CRÍTICA DE ACTUALIDADE — 12 Outubro 2017 @ 5:39 p.m.

Mellor comezar polo principio, que hai moito que contar e pouco tempo que perder (15).

…………………………………………..

O primeiro ano da miña chagada á Coruña, que seguía alá no lonxe, paseino sorteando como puiden os empurróns, sopapos e, en xeral, abusos leves cada vez máis espazados (25).

………………………………………….

Axiña comezaría a ser coñecido entre a miña xente como: Non hai dereito! (31, salientado orixinal).

………………………………………….

As inxustizas peiteábanse con trenzas (37).

…………………………………………..

(…) aqueles xogos creaban uns vencellos de solidariedade tan fortes que pouca veces se modificaba o sorteo dos equipos, salvo no caso do Bólas, a quen considerabamos un mal necesario que ía dun equipo a outro en función das ausencias (43).

………………………………………….

-Veña para a casa, Ramón, que te confesaches e mañá tes a primeira comuñón! (69).

………………………………………….

Había un economato onde as familias residentes faciamos a compra  prezos máis reducidos. Tiñamos unha barbería, un zapateiro, unha carpintería de madeira, un taller mecánico e tamén dispoñiamos dun practicante que atendía as primeiras e máis sinxelas curas de calquera ferida (80)

……………………………………………

Todo o pasacalles da alborada era seguido pola rapazada da aldea durante a hora pasada que duraba o percorrido (85).

……………………………………………..

Cousas de pequenos que xogabamos con lume, e esta perdoábanos as queimaduras (100).

……………………………………………..

Resultou que os bachareis que fracasabamos nos exames de xuño nos vimos condenados a asistir a clase durante o verán para recuperar en dous meses o que non fixeramos en nove (133).

……………………………………………….

E chegou a tele! Sen previo aviso, en silencio, alá polo mes de febreiro do ano en curso, ou sexa o 65, apareceu pola casa e converteuse na noticia do portal, mesmo do cuartel (147).

………………………………………………

As dificultades das primeiras liñas son similares ás primeiras pedaladas en bicicleta ( 161).

……………………………………………….

É posible que copiásemos isto dunha peli ou algún libro, era o mesmo, o importante sempre acontecía durante. O denantes e o despois só formaban parte de tempos verbais que nada importaban (171).

………………………………………………

Os xogos da nenez estaban pensados para desenvolver a imaxinación e poñer en alerta os sentidos (176).

………………………………………………

Comezar un novo curso nun centro diferente era unha circunstancia á que xa estaba afeito, malia os meus anos (190).

………………………………………………

O mundo dos rolos estendíase polos fogares e viñan prestas a ensinarlle a Ramonciño, o fillo de Marina, os últimos modelos, con rede incluída (192)

………………………………………………

Esas clases  prácticas sempre se producían durante a hora da sesta dos maiores, ao abeiro dunha leira de millo, ou dentro dun discreto  hórreo cheo de mazarocas (223).

……………………………………………….

O público coreaba as estrelas do brilé cando esquivaban os balóns a media altura, non  para eliminar ninguén, senón porque desprazaban o vento co movemento das súas cadeiras…(239).

…………………………………………………

Recordo que nas festas da Gaiteira me atopei con aquel Koreano de Labañou, o que fora mozo da famosa María, e saudoume cunha palmada nas costas e medio sorriso -está claro que lle caín ben- á vez que me dixo que saíse da festa antes do descanso porque máis tarde ían armar unha boa entre eles e os Diaños Vermellos, a cuadrilla da Gaiteira (257).

…………………………………………………

O meu caso era diferente, xa que nacín en Ponteceso, con nai de Arteixo e  pai de Melide, e desde os sete anos vivindo na Coruña (265).

…………………………………………………..

Un sentimento daba voltas na miña cabeza: tiña a sensación de que un tempo se estaba a ir cun nostálxico sorriso, mentres o  seu lugar era ocupado por outro diferente, coa expectación do descoñecido (281).

…………………………………………………..

Aquel cativo de case catorce anos tiña demasiada présa como para deterse a despedir un “Adeus”. Prefería, sen dúbida saudar un “Ola” (296)

 

 

 

 

 

Non hai comentarios »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)