ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

subliñados de SOÑO DE INFANCIA (Moncho Rouco, Xerais)

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA,CRÍTICA DE ACTUALIDADE — 12 Outubro 2017 @ 5:39 p.m.

Mellor comezar polo principio, que hai moito que contar e pouco tempo que perder (15).

…………………………………………..

O primeiro ano da miña chagada á Coruña, que seguía alá no lonxe, paseino sorteando como puiden os empurróns, sopapos e, en xeral, abusos leves cada vez máis espazados (25).

………………………………………….

Axiña comezaría a ser coñecido entre a miña xente como: Non hai dereito! (31, salientado orixinal).

………………………………………….

As inxustizas peiteábanse con trenzas (37).

…………………………………………..

(…) aqueles xogos creaban uns vencellos de solidariedade tan fortes que pouca veces se modificaba o sorteo dos equipos, salvo no caso do Bólas, a quen considerabamos un mal necesario que ía dun equipo a outro en función das ausencias (43).

………………………………………….

-Veña para a casa, Ramón, que te confesaches e mañá tes a primeira comuñón! (69).

………………………………………….

Había un economato onde as familias residentes faciamos a compra  prezos máis reducidos. Tiñamos unha barbería, un zapateiro, unha carpintería de madeira, un taller mecánico e tamén dispoñiamos dun practicante que atendía as primeiras e máis sinxelas curas de calquera ferida (80)

……………………………………………

Todo o pasacalles da alborada era seguido pola rapazada da aldea durante a hora pasada que duraba o percorrido (85).

……………………………………………..

Cousas de pequenos que xogabamos con lume, e esta perdoábanos as queimaduras (100).

……………………………………………..

Resultou que os bachareis que fracasabamos nos exames de xuño nos vimos condenados a asistir a clase durante o verán para recuperar en dous meses o que non fixeramos en nove (133).

……………………………………………….

E chegou a tele! Sen previo aviso, en silencio, alá polo mes de febreiro do ano en curso, ou sexa o 65, apareceu pola casa e converteuse na noticia do portal, mesmo do cuartel (147).

………………………………………………

As dificultades das primeiras liñas son similares ás primeiras pedaladas en bicicleta ( 161).

……………………………………………….

É posible que copiásemos isto dunha peli ou algún libro, era o mesmo, o importante sempre acontecía durante. O denantes e o despois só formaban parte de tempos verbais que nada importaban (171).

………………………………………………

Os xogos da nenez estaban pensados para desenvolver a imaxinación e poñer en alerta os sentidos (176).

………………………………………………

Comezar un novo curso nun centro diferente era unha circunstancia á que xa estaba afeito, malia os meus anos (190).

………………………………………………

O mundo dos rolos estendíase polos fogares e viñan prestas a ensinarlle a Ramonciño, o fillo de Marina, os últimos modelos, con rede incluída (192)

………………………………………………

Esas clases  prácticas sempre se producían durante a hora da sesta dos maiores, ao abeiro dunha leira de millo, ou dentro dun discreto  hórreo cheo de mazarocas (223).

……………………………………………….

O público coreaba as estrelas do brilé cando esquivaban os balóns a media altura, non  para eliminar ninguén, senón porque desprazaban o vento co movemento das súas cadeiras…(239).

…………………………………………………

Recordo que nas festas da Gaiteira me atopei con aquel Koreano de Labañou, o que fora mozo da famosa María, e saudoume cunha palmada nas costas e medio sorriso -está claro que lle caín ben- á vez que me dixo que saíse da festa antes do descanso porque máis tarde ían armar unha boa entre eles e os Diaños Vermellos, a cuadrilla da Gaiteira (257).

…………………………………………………

O meu caso era diferente, xa que nacín en Ponteceso, con nai de Arteixo e  pai de Melide, e desde os sete anos vivindo na Coruña (265).

…………………………………………………..

Un sentimento daba voltas na miña cabeza: tiña a sensación de que un tempo se estaba a ir cun nostálxico sorriso, mentres o  seu lugar era ocupado por outro diferente, coa expectación do descoñecido (281).

…………………………………………………..

Aquel cativo de case catorce anos tiña demasiada présa como para deterse a despedir un “Adeus”. Prefería, sen dúbida saudar un “Ola” (296)

 

 

 

 

 

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.