ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

crítica de DEMOS DE VERÁN (Miguel Vázquez Freire, Xerais)

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA,CRÍTICA DE ACTUALIDADE — 25 Outubro 2017 @ 6:05 p.m.

VIDA E CAOS

Título: Demos de verán

Autor: Miguel Vázquez Freire

Editorial: Xerais

Cando un home agacha entre as súas roupas unha potente bomba. Cando ese home sobe a un autobús cheo de xentes de diversa condición e angueiras na vida. Cando ese home fai estoupar  a bomba crendo que así accede ao paraíso e o único que fixo foi sementar dolor en moitas familias. Entón chega o momento en que as diversas relixións deben entenderse polo ben da humanidade. Non estamos a relatar nada que a  actualidade non certifique, dolorosamente. Non estamos a pedir nada que non sexa unha urxente necesidade, xa está ben de loito. Tampouco estamos a tematizar nada alleo á  última novela de Miguel Vázquez Freire, un proxecto narrrativo certamente curioso que nos trae outra vez ao  policía Doroteo Acuña ( A malvada María Xosé ) agora xa convenientemente xubilado e mergullado nun asunto para lectorado adulto. Polo menos iso é o que entendemos despois da lectura do “Epílogo primeiro” onde o cego Luís Ruzo realiza unha exposición dos seus coñecementos esotéricos por entre medias das loitas internas que as diversas relixións, e nomeadamente a católica, sofren no establecemento da verdade única e máis concretamente pola posibilidade de que o futuro estea anunciado xa no  libro sagrado da Biblia.

                     Deica entón, a novela é unha novela policial na que Doroteo Acuña recibe unhas enigamáticas postais procedentes de Roma e escritas por un vello amigo, Francisco Bouzón, un xornalista co cal amigara en pleno franquismo  mentres investigaban a escura morte de Ñito, un neno de doce anos afogado en estrañas circunstacias nun campamento da OJE. Ese campamento estaba dirixido por Radia Ludescu, profesor romanés protexido pola Falanxe, enigmática personaxe que reaparece corenta anos despois en Roma, onde reside Francisco Bouzón, que o recoñece a el e ao cego Luís Ruzo, seu alumno. Aparece entón un antigo papiro e a novela deriva cara a crenzas esotéricas e unha posíbel conxura político-relixiosa, pois ambos, políticos e relixiosos, son os que tentan dominar este mundo, dirixilo. É dicir, a novela trascende, pasa de interesar a posíbel resolución dun caso criminal, a que ese caso criminal estea inserido noutro que interesa a todo o mundo, pois en xogo está o futuro do mundo.

                     Chama a atención, o ben perfiladas que están as personaxes, desde o neutro e case anódino Doroteo Acuña, recén xubilado e que parece só ter unha paixón: os partidos do Deportivo, á xovial e áxil monxa Constanza, que o acompaña no seu peripolo romano, pasando polo falanxista Paco, mozo de comportamentos invertidos que ten que sobrevivir nunha sociedade que non tolera “anomalías” sexuais como a  súa, deténdonos no fascinante Radia Ludescu, capaz de prender a luz do fascinio en quen o escoita, ou o cego Luís Ruzo, a quen a cegueira non lle impide estudos esotéricos senón todo o contrario, parece que o converte nunha persoa especial poque é quen de ver con sentidos que nos demais permanecen cegos, valla a redundancia. Mais a novela ten dous ritmos moi marcados: as dúas primeiras partes, inclusive o limiar, de doada lectura, áxiles e entretidas, e os dous epílogos, particulamrmente o primeiro e máis prolixo, de ritmo moito máis pausado, propio da exposición erudita e que ennarca todo  o anteriormente exposto, trascendéndoo a unha interpretación que vai moito máis alá da simple novela policial. Este “Epílogo primeiro” presenta a vida como un caos no que loitan diversas forzas por se facer co seu control, mediante a relixión e /ou a política. Un caos no que todos vivimos mergullados e do que todos somos partícipes aínda que non sempre conscientes, pois adoitamos vivir sendo nós obxecto de control por parte de forzas que nin imaxinamos, forzas ocultas que deixan a nosa vida nunha nimiedade sen valor toda vez que só elas están en coñecemento do verdadeiro sentido da nosa existencia.

                     Eis unha novela que non é unha novela policial ao uso senón que se bota man dela para volvela un discurso de saberes esotéricos, que é o que  remata sendo por moito que se encadre nunha aventura policial ou detectivesca que nunca chega a consumarse. Ou ao revés, a novela policial como encadre dun relato, máis pequeno e  esotérico.

 

ASDO.: Xosé M. Eyré

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.