ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

subliñados de A RAÍÑA DAS VELUTINAS (Lionel Rexes, Xerais)

Filed under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÓNICA DA CRÍTICA,CRÍTICA DE ACTUALIDADE — 11 Xaneiro 2018 @ 9:13 p.m.

 

As dúas hóspedes, vestidas de xeito corporativo coas cazadoras amarradas ao van, detéñense diante o recinto dos parrulos ( 15).

………………………………………………..

Encontrar o espazo para a renque de coches que chegou a Valigato non é doado naquel labirinto en desequilibrio (21).

…………………………………………………

Un patio con tarros de plantas secas e algúns ferranchos preceden unhas escaleiras pinas e laionas (26).

………………………………………………….

>> Non vin aquí para demandar, exactamente, reparación, senón verdade (31).

………………………………………………….

E sempre a mesma mensaxe pacificadora: nada de xenreira <<só reivindicamos a memoria da democracia fundadora>> (43, salientado orixinal).

………………………………………………….

-É célebre o caso dun ex-ministro, agora a piques de entrar na cadea por corrupción, descendente dunha familia enriquecida coa minaría. Nas súas explotacións, quen  extraían o  mineral eran os escravos do fascismo (46-47).

…………………………………………………..

A noite achega unha quietude somnolenta a aquela sorte de mansión custodiada por un ganso xoto (65).

……………………………………………………

-E sempre o dicían os vellos: o día que morra a derradeira abella, acabouse todo; o mundo non bota un ano (75).

……………………………………………………

É, seguramente, a síndrome do desprazado, do exiliado, do emigrante e, ao cabo, do hóspede (84).

……………………………………………………

<<Tortura e violencia sexual como instrumento de represión na década dos 40>> (89, salientado orixinal).

……………………………………………………..

Atraído pola presenza de xente diante a casa do Mestre do Condado, un  home que camiña cun cadeliño pola correa achégase con trazas de saudar a alguén (104).

……………………………………………………..

De pé, en absoluto silencio, Marta fica petrificada observando os seus ollos, dunha cor escura que non sería negra nin castaña: poderíase chamar cor escuridade (129).

…………………………………………………….

Coma na ocasión anterior, acceder ao restaurante supón mergullarse nunha caverna deshabitada (140).

 

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.