ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

subliñados de O SUICIDIO DE JONAS BJÖRKLUND E OUTRAS HISTORIAS (Carlos Casares, Galaxia)

 

¿Que pasa aquí para que un home nos colla nunha taberna pola noite para falarmos daquilo, unha e outra vez, daquilo, dun tiro nunha perna e sen pensión, do ano da fame? (18).

…………………………………..

Era un lagarto roxo. Chamábase Cholito e falaba con acento cubano. Sabía varios idiomas (25).

………………………………………..

Conta sir John A. Cooper no seu famoso tratado Spain and Galice in the late Middle Ages, Oxford, 1875, que durante o ano de 1348 se estendeu polos mosteiros de Ourense unha estraña peste, de orixe descoñecida, que afectaba só a frades, nunca a criados nin a leigos e que cursaba con inapetencia, dores fortes de cabeza, vómitos, febre e, sobre todo, melancolía (33, salientado orixinal).

……………………………………

Madrugada fría dun día de xaneiro. Cuarto estreito e destartalado dunha escura pensión na rúa de Xelmírez. Cinco estudantes inclinados sobre a mesa (39).

…………………………………….

Melancólico e febril, co pesado corpo caído ao  longo da cama, o Emperador dos cristiáns, asustado polo ouvear de sete lobos que na escuridade fría e próxima dos bosques cercanos reclamaban carne bautizada, lía e relía, á incerta luz dunha vela, a última carta do papa de Roma (49).

……………………………………..

Cos periodistas e o público expectantes, convencido de que o triunfo non lle podía fuxir das mans, foi explicando os feitos con delectación, agrandando o pracer do éxito mediante longas e ben estudadas pausas (63).

………………………………………

Cando eu era neno e  a miña nai me levaba de visita, tiña sempre a sensación de que estaba castigado, sobre todo cando nos tocaba ir á casa de Manolo Estremera, un avogado sen preitos que pasou a vida paseando, xogando a partida no casino e presumindo de virtudes e calidades insólitas (65).

………………………………………

Non era máis que unha mancha escura que apenas se distinguía polo seu lombo curvado de tartaruga xigante agochada entre a néboa (89).

………………………………………..

Para entón eu case non lembraba os suceso daquel día, cando Nicolás e mais eu andabamos os polbo e veu o xastre de Agüeiros a buscalo para ir os dous xuntos de troula á festa de San Roque da Pobra (98).

…………………………………………

Que gordo estás, viejo. Y que calvo. Bueno, pelo nunca tuviste mucho, pero ahora mismo estás casi pelado por arriba, o descapotado, si quieres, mondo y lirondo como el culo de un niño (105).

………………………………………………….

No me gustó que tuvieras cara de caballo. Me recordaste a un compañero de escuela, un infeliz al que llamábamos Pepito Perceherón, que se cagaba cada vez que el maestro le daba con la vara en la palma de la mano, y al que yo le tenía rabia, no porque se cagara, sino porque era feo y con cara de caballo, como tú (125, salientado orixinal).

 

Non hai comentarios »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a comment

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

(required)

(required)