ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

como coñecían a sulema (VII)

(7)

 Rafa Villar e Xoán C. Enríquez recibiron, na noite do 5 de Xaneiro de 1999, os dous primeiros premios- dous, non un, tamén aí queriamos rachar moldes- mentres tomabamos unhas copas, no Café das Artes, claro. Converesei un pedazo cos vencedores e, xa entradas certas horas, atopeime na barra, saboreando en intimidade o pouso da noite e daquela inicitaiva que, a medida que iamos comprobando que cada día había algún autor máis que se presentaba, nos enchera de euforia

Absorto, non me decatei de que alguén sentaba ao meu carón. Era ela, Sulema. Recoñecina de inmediato. Curiosamente, non aquela Sulema, exótica e exquisita que procurara desesperadamente, de vestido vaporoso, labios de cereixa, pel coma carne de marmelo, escote como promesa apaixonada. Podería pasar despercibida, a de Sulema, naquela noite, era unha beleza serena en zamarra negra de amplos petos, case indiferente mais despiadada se lle mirabas aos ollos.

Foi a segunda vez que a coñecín. É a segunda imaxe dela que non me abandonaría xamais.

-Olá.

Creo que non contestei, pásalles ao apravados.

-Sabía que estarías aquí, con seguranza

Se estás aparvado, tarda en pasarche.

-Non dis nada?

-Non, é mellor que sigas falando ti.

-Vale- e calou. Baleirou a cervexa. Volveu calar. Miroume. Pareceume que sorría.

– Por que non me mandaches a carta?

– Como?

-Tiña o meu enderezo posto.

Se me tragara a terra…

-…non había nada no sobre.

Se chego a ser máis torpe…

-…nada do que quixeras desfacerte.

Ademais de  fascinante, Sulema é misteriosa, imprevisíbel, moi intelixente e intuitiva.

-Se cadra foi mellor.

O sorriso intensificoulle o brillo acibeche das meniñas.

-Dáme un bico.

Aínda aloulado como estaba, non ía renunciar e,  en tanto saboreaba que por fin respondía ao que se agardaba de min, sorprendeume, unha outra vez, colléndome as mans e introducindo entre elas algo.

Cando abrín os ollos comprobei que era un mangado de cartas, atado cun fío vermello.

Cando recuperei a verticalidade da cabeza e os meus ollos, ansisos, estupefactos, quixeron mirala, Sulema xa non estaba.

Cando hai mulleres excepcioanis é difícil levarlles o paso, sempre van por diante.

xmeyre (08)