ferradura en tránsito

Xuro que loitarei para que a miña lingua alcance o máis amplo uso social, dentro e fóra da miña comunidade, e obteña a máxima difusión e recoñecemento en todos os ámbitos sociais.(Noeli Pocaterra)

como coñecín a Sulema (iv)

E lin (transcribo).

Campo atrás

entre os cumes escondido adormece o val,

o río ferve deitado entre penedos mansos,

sulfura fume que adormece a vida

agachada tralo granito vermello, pálida

sobre a auga verde, estantía

como agardando

                                   vivir un tempo que nunca viviu,

Bande

É dicir, imaxe poética da vida, fixada nas coordenadas xeográficas que transitan desde Río Caldo ( o río que ferve, en alusión ás augas quentes dese río) a Bande (terras polas que transcorre o Limia que, polo menos no treito entre Bande e Santa Comba, alí onde era posíbel -e hoxe?- velo desde a estrada tinxía a auga dun verde fondo, coñezo ben o lugar).

O sobrescrito contiña aínda outro texto, estraño, breve e desacougante. Quero sinalar, antes de nada, que do primeiro prendoume o pregamento, a quebra da dimensión espacial, do referente espacial poético que difumina, redefine e reunifica a mansidade da vida adormecida.

E lin (transcribo).

No proceso que se seguiu pola morte con ensañamento de Aquilina Sebastián, acaecida o 27 dun nevado novembro de 1976, mentres xogaba distraída no parque Rosalía de Castro de Lugo, os xuíces concluíron que o deceso fora causado, sen ningún xénero de dúbidas, pola man do alias Fran (ou Cisco, nalgunhas versións) o Chocolateiro, natural do Ferrol, baseándose nunhas declaracións da interfecta e no feito comprobado de que os nenos sempre din a verdade.

        O esnaquizamento do eixo temporal. O esnaquizamento da lóxica establecida, deslocando para unha concepción máis humana que legalista, feito desde unha naturalidade  discursiva  asentada na sinxeleza (expresiva e de razoamento) que se opón ao labirinto farragoso da práctica forense. A posta en entredito do concepto de xustiza, do concepto de  xustiza e doutros a ela ligados, como os  de inocencia e culpabilidade, como a condena ao réxime ditatorial de Franco (que unha vez morto aínda é quen de asasinar  unha nena que xogaba distraída, inclusive desde onde desminte que o franquismo rematara con Franco e á vez é condenado), como o fundamento do veredicto e as probas en que se basea…Chamábanselle “liñas de lectura”; con cada relectura, efecto obrigado a causa da estrañeza e curtedade,  asáltabanme unha vez si e outra tamén. Por non falar da inusual parella composta polo “xénero” cronístico e  ese desenlace así de tenro e implacábel. Por non falar do desacougo que che abre a boca e seca na gorxa a pregunta ineludíbel (Pero…?) que á vez te embriaga cun, aparentemente, aprioristicamente antitético cóctel de inquedanza e satisfacción.

xmeyre-2008